Postaram się krótko wyłożyć co zafascynowało mnie teraz w Procesie. Czysto muzycznie - bez wchodzenia w interpretacje.
Bębny Krzyżyka. To jest niesamowita sprawa. Słuchając jego gry błogosławię ich brzmienie. Naczytałem się ostatnio o triggerowaniu perkusji, co za przerażająca praktyka! A tu wszystko się ze sobą klei, naturalnie ruchoma ekspresja, powstają wręcz opowieści i właściwie nie można się dziwić - słuchając Krzyżyka powiedzmy w "Przed prawem" - że następnym etapem był "Freak".
Pamiętam taką rozmowę z Pawłem Klimczakiem, było to w czasie komponowania materiału na płytę. Mówił, że pracuje głównie z Krzyżykiem i bardzo chwalił jego możliwości i umiejętności. Paweł wspominał wówczas u utworze, który składa się z wielu segmentów i mówił o tym, jak wspaniale Krzyżyk to wszystko łapie i odgrywa, wdmuchując w złożoną kompozycję swoją energię (oddaję własnymi słowami to, co zapamiętałem). Dziś obstawiam, że chodziło o utwór tytułowy.
I tu dotykamy drugiej rzeczy, która mnie teraz imponuje: jak różne są te utwory na "Der Prozess"! Tego tu nie zamieram rozwijać, ale fakty są takie, że mamy super spójną całość, na którą składają się bardzo różne od siebie kompozycje. Uważam, że to poważny atut tego albumu. Dodam dla porządku, że słucham ostatnio z pominięciem "Undergroundu"
.
Następna rzecz to gitary. Nie umiem tu fachowo odnieść się do kwestii harmonicznych, ale czuję, że to też jest mocna strona Procesu. Za to bawię się odgadywaniem która to gitara Pawła, a która Rafała. I mam swoje podejrzenia. Ciekawe jest to, że zupełnie nie ma na płycie gitarowych solówek - ciekawe, czy to też tak wyglądało w pierwotnej redakcji płyty? Są za to solówki basowe, oczywiście ładnie wpisane w kompozycje.
W ogóle stawiam tezę, że pomijając waltornię i melodikę Banana, na "Der Prozess" występują trzy solówki: dwie Dra Kmiety i jedna Krzyżyka. Mam na myśli to, co on wywija w finale "Statku burz". Czyż nie jest to solo na bębnach? Krzyżyk w ogóle ma rozsiane różne momenty, w których staje się Brucem Leem zestawu perkusyjnego.
A wracając do basu, to uważam, że po pierwsze słychać go na płycie, po drugie jest wiele miejsc, gdzie Kmieta wspaniale pompuje w ogóle nie wdając się w popisy, i to strasznie mi się podoba.
Szczerze mówiąc, to po ostatnich odsłuchach zaczynam się zastanawiać czy narzekanie na brzmienie "Der Prozess" - a sam przecież do niedawna narzekałem - to nie jest takie gadanie głuchych ludzi. Albo inaczej: ludzi o leniwych uszach
.
Tu się przyznaję, nigdy nie posłuchałem reedycji płyty z modyfikacjami Pablaka. Pewnie będzie trzeba zrobić zakup i porównać.
To co napisałem w żaden sposób nie wyczerpuje tematu, ale na razie tyle. Oddaję głos Waszmościom ze studia.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
zbrodnia...
. Dla mnie Der Prozess jest najlepszą płytą Armii i w znacznej mierze jest taką właśnie ze względu na jej niesamowite, zimne, ostre i świdrujące brzmienie, które doskonale koresponduje z warstwą tekstowo-wokalną. Generalnie - nie wiem, czy zostanę właściwie zrozumiany - wolę brzmienie "ostre" niż "ciężkie" i ten brak basu mi zupełnie nie przeszkadza.
