Ultima Thule

Kolejny utwór wylosowała manool.
Bardzo się ucieszyłem - oto przed nami "SYGNAŁY".

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Dzięki za możliwość wylosowania. Cieszę się z wyniku, bo to płyta, której bardzo nie doceniałam, a którą od dłuższego czasu bardzo doceniam. Szkoda, że się nie nadaję do gwiazdkowania, ale dobrej zabawy!

_________________
Bez zbroi wychodzić się boję.

O nie, sezon ogórkowy na WFO trwa! Nie wyrobiłem się z Radiem NRD, ale kiedy wątki się rozdzielą, to jeszcze tam wrzucę swoje trzy grosze i zaniżę średnią... Tymczasem został wylosowany utwór, który chyba mam za najsłabszy utwór Armii w ogóle. A już na pewno tekst mam za najsłabszy tekst, jaki wyszedł spod ręki Budzego. Ludzie mają wciąż dziwne sny i robią wciąż dziwne rzeczy?!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Doskonałe podsumowanie postaci zaludniających uniwersum Lyncha

_________________
Go where you think you want to go
Do everything you were sent here for
Fire at will if you hear that call
Touch your hand to the wall at night

Nie wiem, jak Patryk, ale dla mnie to było zawsze bardzo dowcipne połączenie mon chéri oraz nie bądź wiśnia!

_________________
[.. .]

Będę trzymał się tego klucza przy odsłuchu!

_________________
The Roots of Pangea na YouTube
Duszą Malowane obrazy

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Nie Miki, to nie jest doskonałe podsumowanie niczego, bo to jest po prostu źle napisana linijka, która opiera się na kompletnie niecharakterystycznych ogólnikach i nie ma w sobie ani krztyny poezji, która polega na tym, że w kilka dobrze dobranych słów trafia w punkt i oddaje to, o co chodzi. Jest to bardzo nie-Budzyńska linijka. Nie przepadam za Ultima thule, ale tam też są znakomite teksty i wcale nie jest tak, że akurat artysta miał tam gorszy okres czy coś. Budzy nieraz pisał teksty, w których ni cholery nie wiadomo, o co chodzi, ale naprawdę rzadko mu się przytrafiały takie ogólnikowe banały. To nie jest w Sygnałach koniec, bo zaraz potem następuje "w głowie im buczy", które banałem już nie jest, ale brzmi dla mnie po prostu brzydko i jeżeli do czegoś pasuje, to tylko do ogólnie odpychającego brzmienia tego utworu, a potem wykrzyczane z pasją słowa, że "białe ma być białe a czarne jutro będzie czarne"... tylko że to jest znowu banał i ogólnik, który nie wiem, do czego ma się odnosić.

Bardzo przepraszam za ostrość powyższych słów, ale uważam, że jest to naprawdę NAJGORSZY tekst w repertuarze Armii. Ponieważ muzyka również zupełnie mi się nie podoba, to chyba na poważnie może to być pozycja na dnie mojego armijnego Bottomu. Z tą muzyką jest tak, że widzę na nią pomysł - te szybkie strzelające z bicza tu-ru-tu-ru-tu-ru przeplatane wykorzystaniem ciszy - ale coś mi zupełnie w tym nie gra. Wykorzystanie ciszy w muzyce to dobra rzecz i Armia ma na tym polu swoje osiągnięcia na różnych płytach i w różnych okresach. Tutaj jednak jest to dla mnie jakieś, jak wyżej napisałem, odpychające w brzmieniu. Posłuchałem dziś dwa razy i nie mam wątpliwości:

1/10

_________________
ćrąży we mnie zła krew

No, i ja przyznam, że jest to chyba najczęściej pomijany przy słuchaniu utwór Armii. Po części ze względu na lokalizację na bardzo długiej płycie, ale też dlatego, że jest dla mnie mało interesujący.
Zwykle słucham albumów w całości i takich pomijanych numerów Armia ma niewiele, dosłownie kilka.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Ale w sumie rozumiem i namawiam - Crazy, Witt nie popełnijcie tego błędu co ja kiedyś! Też uznawałem go za słaby...

Właściwie to było tak - pisałem już chyba o tym przy - trzy utwory z "UT" zlewały mi się w jedną magmę: "Zła krew", "Przemiany" i "Sygnały". Niechętnie do nich wracałem. Później "Sygnały" trochę odskoczyły, bo spodobały mi się akordy zwrotek - oparte na pomyśle z "Saluto". Ale to jeszcze było mało.
I nagle, za którymś tam przesłuchaniem, łuski spadły mi z oczu a klapki z uszu! To jest wielki utwór!

Co do tekstu - chyba tak między "Drogą" a "Der Prozess" Budzy stosunkowo najczęściej zbliżał się do tzw. publicystyki w tekstach. Oczywiście z zachowaniem proporcji - to nawet nie zbliża się do natężenia jej u np: Kazika, ale coś jednak czasem daje się odczuć. Wychodzi to różnie np: "Utopii" nie lubię ale tam chyba wszystko psuje mi muzyka, "Poza prawem" jest niezłe a "Sygnały" - znakomite!
Tu nie ma żadnego moralizatorstwa, żadnych zaleceń do innego, grzecznego zachowania. Tu jest pełen zdumienia i jakiegoś ...bezradnego przerażenia krzyk kogoś kto wrócił z dalekiej podróży. Chodził kiedyś po brązowo-zielonych pejzażach "Drogi", patrzył na parowozy, jeździł niedotartym autobusem na drugi brzeg, patrzył na zjawy i ludzi... Ale droga powrotna do Shire`u podszyta jest już niepokojem - mija się miasta gdzie nie ma cmentarza, mówi się że maszerują już armie Goga i Magoga. I nagle ów wędrowiec jak korek z butelki wypluty zostaje w inny świat. Ten świat, który był kiedyś jego światem a teraz przypomina jakiś zwariowany diabelski młyn. I "Sygnały" to pierwsza, żywiołowa, nieuporządkowana jeszcze reakcja na to co widzi. Wędrowiec stoi, torba podróżna bezsilnie leży obok, nie ma się siły jej podnieść i iść dalej - słychać wszędzie to "buczenie w głowach", te osobliwe wybory, te blizny. Dalej okazuje się, że zmiany dotknęły również Słów (przypomina się Ewa Lipska - "W kraju nastąpiła awaria języka..."), wszystko znaczy już wszystko i nic zarazem. I wreszcie wędrowiec z pasją i rozpaczą woła:
czy dziecko zrozumie twój głos
czy pies rozpozna twój zapach?
a brzmi to jak ostatnia szansa na opamiętanie - odwołanie do najstarszych, archetypicznych związków (dziecko! pies!). To coś jak walnięcie Indiany Jonesa w bok płonącą żagwią w "Świątyni zagłady" i krzyku chłopca: "Indy, kocham cię!" z nadzieją, że się ocknie!
Budzy zamyka to wszystko w 16 wersach - dla mnie mistrzostwo, wzruszenie i chapeau bas.

Co do muzyki - "Sygnały" nazwałbym "uporządkowanym huraganem". Przecież tu całość (w doskonałej kompatybilności z żarem tekstu) zapieprza tak, że trudno złapać oddech, a "Oddech" jest już tylko wspomnieniem. W mojej opinii jest to jeden z najbardziej misternie utkanych pod względem muzyki i towarzyszących smaczków utworów Armii. I chyba jednym z takich (może Frantz się wypowie?) gdzie będąc muzykiem trzeba być skoncentrowanym na maksa przez cały czas, bo inaczej się zupełnie posypie. Świetne jest już to basowe wprowadzenie (i zakończenie), które już awizuje pewne rozedrganie i niepokój. Te nagłe ucięcia, rytmiczne skoki (+ bębny w 0:25) jeszcze to pogłębiają. Doskonałe instrumentalne "refreny", jakież to połączenie mollowego smutku i punkowej agresji! (wcale nie takie częste połączenie). A waltornia pokazuje jak różną rolę pełni w zespole - dopiero co w "Radio NRD" była wesołym elementem całości, tu brzmi raczej jak sygnał Rp-1 ("BACZNOŚĆ!") z lokomotywy, tutaj podkreśla te obserwowane chwile neonowego wariactwa.

Nieczęsto dawałem tutaj dziesiątki. Tym razem nie mam najmniejszych wątpliwości: 10/10.

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Bardzo ładnieś Pan napisał

_________________
ćrąży we mnie zła krew

W ocenie tekstu bliżej mi do Crazy'ego, w ocenie muzyki do Araska.

5/10

_________________
zostaw władzę... pociąg "Gdańsk" odjeżdża już

Ostatnimi czasy jestem całkowicie na drugim biegunie względem Crazy'ego, a przy tym utworze chyba jeszcze bardziej... Podpisuję się rękoma i nogami pod postem Araska, tekst jest genialny, a muza rwie do przodu jak dzika, jak za starych, dobrych czasów. Te fragmenty ciszy, ta waltornia... jest tu znów wszystko, za co można pokochać Armię i tak cudownie poukładane, że w życiu nie pominąłbym go w odsłuchu Ultimy. Bardzo wysoko w rankingu armijnych dzieł jest u mnie ten album. Początkowo nie miałem zamiaru dawać dychy, sklasyfikowałem go na 8,5, ale wobec skandalicznych ocen niektórych moich poprzedników, tak po ludzku, po złości (a także i w obronie dobrego imienia utworu i Ultimy) dam

10/10

_________________
trochę o muzyce, książce, przyrodzie, ale najwięcej o bieganiu
https://meblooscianka.wordpress.com

Crazy, tam leci inaczej.

Najbardziej w tym utworze podoba mi się tło, a najmniej front. Bardzo groźny i niepokojący numer, czego wrażenie potęguje waltornia grana na zupełnie nieoczekiwanych dźwiękach i bas. Na tekście się tu nigdy nie koncentrowałem (a tu u mnie rzadkość), więc teraz nie będę go analizował - "Sygnały" traktuję jako pewną całość. Kawałek ten nie należy do moich faworytów, ale doceniam w nim bezkompromisowość, jak również to, że nie jest to coś do słuchania mimochodem - daję radę tego słuchać tylko z pełną uwagą, w innym przypadku muszę przeskoczyć.

7/10

_________________
Ceterum censeo Platformem delendam esse

Wszystkie prawdziwe ścieżki prowadzą przez Góry.

Zawsze mieć dojrzałe jagody do jedzenia i słoneczne miejsce pod sosną, żeby usiąść.

My gender pronoun is "His Majesty / Your Majesty".