Ja bym powiedział tak: jednym ze stylistycznych wyróżników zespołu Armia są nieszablonowe progresje akordowe, dość często acz nie zawsze oparte na przebiegach półtonowych. Równocześnie jednak istnieje w dyskografii dość nieliczna podgrupa utworów opartych na bardziej konwencjonalnych, można by rzec "przebojowych" progresjach - zaliczyłbym do nich przede wszystkim Niezwyciężonego, Braci bum i Radio NRD, a poza tym także Zostaw to, (She Is a Punk Rocker) oraz Underground. Oczywiście są to niezwyczajne "przeboje", w których nie ma ani jednej łopatologicznej nuty, natomiast w porównaniu z pierwszym z brzegu "klasycznym kawałkiem Armii" wydają się stosunkowo proste.
Pierwsze trzy a zwłaszcza drugie dwa (hłe hłe) są najbardziej do siebie podobne, bo są grane w tej samej tonacji G i podobnym tempie i można z nich bez trudu zrobić całkiem spoisty medley. I tutaj wychodzi mój największy zarzut co do Radia - jego zwrotka jest dla mnie zbyt podobna do zwrotki Braci bum i do tego mniej wyrafinowana melodycznie. I do tego jeszcze ciężka realizacja nie pasuje mi do wspomnianej lekkości harmonicznej w zwrotce. Mój schemat patrzenia na ten utwór będzie zatem bardzo prosty - podoba mi się w nim wszystko co nie pasowałoby do Braci bum
A zatem - oczywiście refren, w tonacji o jeden stopień wyższej. To podniesienie świetnie koresponduje z całą "teologią" tekstu - tak jakby miłość Boża wyciągała to całe NRD z mielizny tonacji G
- zresztą w samym refrenie występuje kolejne podwyższenie - tym razem nie w tonacji, tylko w melodii - drugą część Budzy śpiewa w wyższym przewrocie harmonicznym, taki "drugi głos bez pierwszego". To zresztą chętnie używany przez Budzego trick, ale tutaj - przy takim a nie innym tekście - pasuje niebywale.
Potem oczywiście przyspieszenie i solówka - super zagrane, świetnie ożywia (znowu dobre słowo w kontekście wymowy całości) stojące zwrotki i refreny, no i ta orientalizująca solówka to ewenement na skalę całej dyskografii Armii. Przy tym to zagadkowe
Patryk, moja wiśnio... Nie wiem oczywiście skąd się tu wzięło, wygląda mi na jakiś
żarcik wyłapany w rozmowie czy czymś podobnym, ale to również rzecz na Armię niebywała.
W ogóle, świetny tekst. Dziwaczny, ale dla mnie niezwykle klarowny w wymowie (może dlatego, że ja nigdy i w niczym nie byłem RFN), podnoszący na duchu i dający rzecz dla mnie najważniejszą w muzyce (vide Moody Blues i Soundrops) czyli wielokrotnie wspominaną przeze mnie nadzieję.
No i na koniec oczywiście niesamowita etiuda Popkorna, rzecz wspaniała i wzruszająca.
Chciałem zwrócić jeszcze uwagę na małą, ale bardzo istotną rzecz w trzeciej zwrotce. Pod słowami (nomen omen) -
jest nadzieja dla ciebie Popkorn zaczyna grać znany sprzed pierwszej zwrotki temacik, który nabiera tutaj rangi kontrmelodii. Supertrafna rzecz, grana na tym fajnym efekcie rozpryskującym dźwięk (to zwykły fazer czy co?) - może szkoda, że nie występuje od pierwszej zwrotki, bo szalenie to wzbogaca niezbyt lubianą przeze mnie melodykę zwrotki, ale oczywiście rozumiem - zabieg wprowadzony dopiero w trzeciej zwrotce jest emfatyczny i nadaje tym słowom większej rangi, super.
Całkiem dużo tutaj elementów nowatorskich jak na młodszego brata Braci bum, więc już się przestaje czepiać i daję - nieco ze zdziwieniem - aż 8/10.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
