Tyler Durden pisze:
Płyta Freak była dla mnie jak otwarcie na oścież okna i przewietrzenie dusznego mieszkania w piękny wiosenny dzień.
A ja z wieloma utworami z Freaka mam tak, że rozgrywają mi się one na tle bezbłędnego, błękitnego nieba - tak jak niektóre surrealistyczne obrazy.
Green taki właśnie jest. Te odwrócenia, matematyczności, kształty i faktury - jak u René Magritte'a albo Salvadora Dali - unoszące się w przestrzeni, z niebieskim niebem w tle.
Mimo to Green jest też dla mnie opowieścią, mówi o jakiejś zmianie, i jest to związane z tym, co
Gero pisze:
widzę wyraźnie w tym numerze dwie części: Green i More Green, który jest jakby DEKONSTRUKCJĄ poprzednika - jest to arcyciekawy pomysł na kompozycję
Ale ja wyczuwam tu jeszcze, w tym More Green, jakąś aferę, jakieś awantury - podobne do tych u Schulza - których scenerię może stanowić zwykły park, z tajemniczą postacią, która za żywopłotem siedzi na ławce, kreśli końcem parasola jakieś znaki w pyle.
I nagle okaryna przenosi wszystko w inny wymiar, już kiedyś napisałem:
Cytat:
hej koledzy gdzieś w tym parku jest źródło życia !
Baśń! Wspaniała historia, która zawsze swym biegiem mnie wycisza i otwiera w głowie cichą, błękitnozieloną przestrzeń - zawsze się uśmiecham jak wysłucham jej do końca
.
A teraz ucieszyłem się z pewnej zbieżności odczuć, bo przecież -
Bogus pisze:
Niemniej, jeśli już o pustyni mowa, to green w tym kontekście oznacza oazę. (...) usłyszeć "Hey, I love you, son" w nędzy i głupocie własnego życia, to jak dojść do oazy po długim marszu przez pustynię.
10/10
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
. 4/10.
