Aż sobie muszę posłuchać, choć w zapętleniu to chyba nie dam rady, choćbym bardzo się starał.
Green należy do ścisłej czołówki moich antyulubionych utworów Armii lub nawet stanowi czoło tej czołówki. Mówiąc po polsku: nie lubię go. Drażni mnie w nim mnóstwo - toporny riff, zupełnie nieciekawa melodia wokalu, tytułowa fraza, która nie przemawia do mnie na żadnym poziomie, brzęczące brzmienie tego brzęczącego instrumentu (nie pamiętam co to jest, melodica?), aż po okropne eksperymenty insturmentalno-wokalne w drugiej części - ale to jeszcze mniejszy problem. W The Other Side też mnie zawsze mnóstwo drażniło, ale tam też od początku dużo mi się podobało. W odpowiednich warunkach (np. dobre wibracje stworzone przez oddanego fana, pozdro Witt) coś mi się uruchomiło, że teraz przy omawianiu utwór mi się bardzo spodobał i nawet zdzierżyłem ostatnią część bez przewijania, co nie zdarzyło mi się wcześniej od premierowych odsłuchów chyba.
Natomiast w Greenie nie jestem w tej chwili w stanie wymienić jednego elementu, który by mi się podobał. Będzie więc dzielnie walczył o wyjście ze wstępnego pułapu 1/10
(o jaki adekwatny ludzik)
To sobie ulżyłem!
Oczywiście zamierzam go odsłuchać bardzo uczciwie i mam nadzieję więcej niż raz. Prawda jest taka, że tak w pełni to dawno go nie słuchałem, ponieważ zawsze go omijam. Zobaczymy więc!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Ale to nie szkodzi. Zresztą Can uwielbiam.
