Ultima Thule

Tyle, że mi pozostała tylko nadzieja na tą darmowość i przebaczenie, inaczej biada mi...

Astrid Lindgren: Rasmus i włóczęga.

"Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie.

W tym zidiociałym świecie, gdzie starość staje się przestępstwem, gdzie choroba i słabość zakrawają na zbrodnię, gdzie ten, kto nie ma sił, by produkować i konsumować, staje się wyrzutkiem, gdzie upadek i nędza dopuszczalne są jedynie w telewizyjnych doniesieniach z dalekich lądów – on miał odwagę umierać na oczach milionów, miał odwagę stawiać nam przed oczy swoje wynędzniałe ciało, swoją twarz ściągniętą cierpieniem, swoje powłóczenie nogami, swoją agonię. To była jego ostatnia lekcja, gdy nie mógł już mówić.

Dzisiaj zbijamy się w stada, by się bawić, zagłuszać strach albo walczyć. Żeby umrzeć, odchodzimy w samotność, lecz w gruncie rzeczy jesteśmy po prostu usuwani z pola widzenia, by nie psuć humoru innym. Śmierć, o której wiemy, że nadejdzie – i ta świadomość radykalnie odróżnia nas od zwierząt – stała się czymś w rodzaju wstydliwej choroby. Zamiast kształtować nasze życie i nadawać mu sens, śmierć została przepędzona gdzieś na pogranicze horroru i medycyny. I możemy się cieszyć odzyskaną zwierzęcością, która ma nam dać błogie poczucie nieśmiertelności. Ale jesteśmy w tym smutniejsi i żałośniejsi niż zwykły pies, który przeżył swoje psie życie bez lęku przed tym, co ma nadejść.