Proszę Państwa, w tym roku mija 20 lat od wydania najlepszej (obok Legendy) płyty Armii, czyli Ducha. Przepraszam z miejsca za bezpardonowe narzucanie swojej opinii, ale powyższą tezę o najlepszości tych akurat albumów jestem w stanie udowodnić i nie dam się zbyć żadnymi „degustibusami”.
Wracając do tematu – czy zespół zamierza jakoś tą rocznicę uczcić?
My tymczasem uczcijmy to stosownym wątkiem. Notabene do tematu o Duchu przymierzałem się od dłuższego czasu, no i w końcu znalazł się doskonały pretekst.
Był onegdaj w tiwi taki program RockNoc, pewnie zgredy pamiętają. Tam pierwszy raz Armia zaprezentowała utwór „Inaczej niż zwykle”. Co tu owiajać w bawełnę – wyrwało mnie z kapci. (Może ktoś to ma nagrane, chętnie bym obejrzał). Riff obłędny, konkretny, o obezwładniającej motoryce. Nie wiem czy cokolwiek innego w muzyce tak mnie w życiu kopnęło od pierwszego razu. Natychmiast po ukazaniu się albumu pobiegłem do sklepu. I tenże cedek do dziś pozostaje najintensywniej słuchaną przeze mnie płytą po zakupie (a może i w ogóle). Katowałem na okrągło. Wtedy mi się po prostu cholernie podobało. Z biegiem lat i muzycznego osłuchania zacząłem rozumieć dlaczego, no i co mi się tam konkretnie podoba, oprócz riffów, melodii i potężnego brzmienia (zwłaszcza gitar i bębnów).
Zacząłem doceniać misterną konstrukcję utworów, rozwiązania i motywy (sorry, to nie będzie wykład muzykologiczny), jakich nie znajdziemy na żadnej innej czadowej płycie (w skali światowej, bo pisać tak w kontekście naszego polskiego grajdołka, to aż nie wypada). No bo - brzmi to jak coś z pogranicza hardcore i metalu, riffy rozjeżdżają jak walec, tymczasem po przełożeniu tych utworów na gitarę akustyczną i delikatny wokal wychodzi… wypisz-wymaluj Nick Drake jak żywy! Dzięki Gero, że to dla nas odkryłeś!
Ponadto (i to jest fakt nie podlegający dyskusji) jeśli chodzi o pracę sekcji rytmicznej to Duch deklasuje wszystkie inne płyty Armii. Jak już się oswoimy z riffami, które są podane „na pysk”, to zaczynamy dostrzegać ile się dzieje w warstwie rytmicznej, ile smaczków, nietypowych zagrywek jakich na próżno szukać w muzyce czadowo-gitarowej. Partie bębnów w „W braciach bum” czy w „Bóg jest miłością” (cudowna galopada w zwrotkach) …toż to jest odlot.
Kolejna rzecz - brzmienie tego albumu to audiofilski raj, ale już o tym pisałem w innym wątku. Zatem w skrócie - ciężar, moc, ale i selektywność, piękne "mięsko" w brzmieniu gitar, wszechobecna analogowa płynność i ciepełko, fantastyczny sound bębnów! Obecnie wolałbym jedynie trochę mniej ciężaru w gitarach, a nieco więcej brudu i rozwichrzenia, no i może bas zasługiwałby na większe wyeksponowanie, ale to takie gdybanie trochę bez sensu, bo może wtedy posypałaby się cała koncepcja brzmieniowa, która jest tu przecież wyjątkowo spójna, Duch brzmi po prostu bardzo naturalnie, tak bezpośrednio, prosto ze studia, bez zbędnych ozdobników i ulepszaczy.
Zostało - last, but not least – słowo śpiewane. Nie znam się, nie mam kompetencji itd., więc znów będzie krótko - jak dla mnie to na Duchu Elrond wzniósł się na absolutne wyżyny swojego teksto-pisarstwa. Wypada tu jednak wspomnieć, że to samo tyczy się der Prozess.
Mam też takie wrażenie (choć nie byłem na żadnym koncercie wtedy), że ARMIA w tamtym składzie i w tamtej około-duchowej epoce była zespołem, który otaczała aura jakiejś niedopowiedzianej niezwykłości, charyzmy, nie wiem jak to nazwać nawet… i że później już gdzieś się trochę z tego ulotniło. Może sobie coś ubzdurałem, ale tak czuję.
Podsumowując – Duch to płyta GENIALNA, normalnie 11/10! Jakby miała zostać na świecie jedna płyta czadowa (w najprymitywniejszym rozumieniu czadu , tj. muzyka rockowa z przesterowanymi ciężkimi gitarami robiącymi głośne „dżydżydży”) to chciałbym, żeby to była właśnie TA.
Pozdrawiam
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
o w mordę...