Ultima Thule

i krótka kwerenda internetowa - tekst do Warszawy Bowiego - w fonetyce chyba hiszpańskiej jakiejś

Mmmm-mm-mm-ommm
Sula vie dilejo

Mmm-omm
Cheli venco deho
Cheli venco deho

Malio

Nowy singiel!
http://www.davidbowie.com/vision?videopremiere=true
W marcu nowy album.

_________________

Słyszałem go wczoraj od Anny Gacek. Niezły, ale tak samo łagodny, jak poprzednie płyty.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Przepraszam. To przez Witka.

_________________
Sometimes good guys don't wear white

....przesadnie ostry to on nigdy nie był...

_________________
ooooorekoreeeoooo

Przesadnie to nigdy, racja. Ale bywał wcale rockowy, a ostatnie albumy to zbiorki mocno podobnych balladek.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

_________________
"Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!"

_________________
http://67mil.blogspot.com/

Czuję się strasznie pusto. Przyznam, że nigdy śmierć gwiazdy muzyki czy popkultury tak bardzo mnie nie poruszyła. Płyty Bowiego poznałem w takim czasie, kiedy każda przesłuchana płyty zasiewała we mnie jakieś ziarenk. Przez jakiś czas byłem od nich całkowicie uzależniony - tak bardzo, że od pewnego momentu nie musiałem już wracać do Ziggy'ego czy Low, bo po prostu znałem tam wszystko. Zawsze kiedy wracałem, to było jednak poruszające i owocne. Wciąż też potrafiłem odnaleźć coś nowego w jego twórczości - pamiętam jak płyta "Station to Station" stosunkowo późno nagle u mnie zabanglała i właściwie z miejsca stała się moim ulubionym dokonaniem Davida. Z jego powrotu do muzyki cieszyłem się jak mały dzieciak. Moje ulubione płyty Bowiego to "Station", "Low" i "Heroes" (swoją drogą, dużo się zmieniło od czasu mojego posta sprzed pięciu lat), ale dzisiaj w głowie kołaczą się mi te wszystkie emocjonalne wokale z Ziggy'ego, na czele z początkowym Five Years i finałowym Rock'n'Roll Suicide. Let's turn on with me and you're not alone. Gimme your hands 'cause you're wonderful. I chyba takiego Davida zapamiętam najbardziej.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Jest to artysta, którego nadal znam o wiele słabiej, niż powinienem. Zresztą krótkość tego wątku świadczy o tym, że w ogóle na forum niewiele jest Bowie'go. Ale od dzieciństwa, kiedy mnie zaczarowała China Girl, przez przełom lat 90 i 00, kiedy mnie zahipnotyzowało I'm Deranged, aż po lata jeszcze nieco późniejsze, kiedy odkryłem tego najbardziej klasycznego Davida z lat 70 (wcześniej niby kojarzyłem Ziggy'ego, ale głównie długi tytuł ) - zawsze miałem go za jednego z wielkich.\

No i jego role filmowe

_________________
ćrąży we mnie zła krew

W poniedziałek wieczorem zrobiliśmy sobie wieczorek z Davidem Bowie, a ponieważ nagrań i płyt mamy niewiele, więc wybraliśmy formułę youtube-party... obejrzeliśmy:
- Space Oddity na dobry początek
- China Girl i Let's Dance na pokazanie dziewczynom (które Davida praktycznie w ogóle nie znają) tego, na czym zyskał największą sławę
- Absolute Beginners na dobrą kontynuację osiemdziesiony
- Tonight (pozdro Pippin!), Under Pressure i Dancing in the Street na prezentację duetów (najlepszy oczywiście: Tonight )
- As The World Falls Down na przypomnienie Labiryntu
- Ziggy Stardust z jakiegoś koncertu i Life on Mars? jako powrót do tego Davida najbardziej oryginalnego
- Warszawa na dobry koniec... chyba, w sumie nie jestem pewien, czy to było ostatnie

Wczoraj zaś, korzystając z tego naszego doświadczenia, poświęciłem część zajęć w dwóch klasach (4 i 6) na pokazanie im postaci Davida Bowie. W obu klasach były osoby, które go kojarzyły - najczęściej dlatego, że ich rodzice po wiadomości o śmierci Bowiego postanowili zrobić to samo, co my. Reakcje dzieci oczywiście dość zabawne, bo sporo zszokowania się pojawiła. Proszę pana, ale to jest mężczyzna czy kobieta?! Ojej, a dlaczego on ma takie dziwne oczy??! A czemu nosi kobiece ubranie?!?! I jakie ma okropne zęby!!!!!!!
A przecież żadnych NAPRAWDĘ szokujących rzeczy im nie pokazywałem. Wystarczył Life On Mars
No i mówię im: skoro jest taki brzydki, ale ładnie śpiewa, to zamknijcie oczy i słuchajcie - a ci zamiast tego gapią się i zagadują Cóż, dzieci.

Patrzyłem też na swój top ten sprzed trzech lat:


i właśnie Life On Mars dałbym teraz wyżej, ale ogólnie ze składem pierwszej dziesiątki się zgadzam

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Rozumiem o co ci chodzi, ale jednak się nie zgodzę. Największa sława Bowiego to chyba jednak szeroko pojęty okres Ziggy'ego, a w osiemdziesionie - no był popularny, ale jednak to nie to samo, to były wielkie hity, ale nie wzbudzały aż tak wielkiej reakcji i poruszenia. Chociaż fakt, pewnie przeciętny przechodzeń zaczepiony na ulicy dziś (przynajmniej u nas, w Polsce) jak już by miał wymienić jakieś hity Bowiego, to pewnie te. Nie zmienia to faktu, że płytę "Let's Dance" bardzo lubię całościowo, chociaż trochę żałuję, bo uważam, że projekt "osiemdziesionowo-popowa płyta Bowiego" (szczególnie patrząc jaki skład tam gra!!!) miał większy potencjał, który nie został tu zrealizowany (chociaż to jest i tak wielki sukces w porównaniu z tym, co Bowie wyczyniał na "Tonight" i "Never Let Me Down" - mimo mojego sentymentu do "Tonight" jako utworu).

A powiedz Crazy - poznałeś "Low"? Bardzo jestem ciekawy twoich wrażeń, bo wiem, że podszedłbyś do tego klasyka bez owijania w bawełnę

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

A co z dwiema ostatnimi płytami?

mnie podobnie jak u Crazyemu Bowie długo kojarzył sie fatalnie z osiemdziesiona w najgorszym wydaniu a'la let's dance.
Az do momentu gdy ze 3 lata temu wpadla mi w ucho Next day. Szok!!! Płyta na 5 gwiazdek bez soabych momentów. Wyróżnić należy końcówkę plyty poczynając od przebojowego Dancing out in space aż do kończącego album nastrojowo melancholicznego Heat.

Następnie siegnąłem po Black Star.
Słuchałem tej plyty w niedziele cały wieczór na okrągło przez bite 4 godziny.
W poniedziałek Bowie zmarł.
- "Where the fuck did monday go?"
Tak sobie zaśpiewał.
Płyta na gwiazdek co najmniej cztery i pół. Nieco odstajaca od reszty 'Tis a pity... obniża ocene o pół gwiazdki.

I niedawno znalazlem ci ja ten wątek.
Pippinowi za wpis otwierający należy się w podzięce słuszna porcja fajkowego ziela i beczulka najprzedniejszego piwa.
Poki co przesluchalem: Ziggyego **** ale muszę więcej czasu poświęcić tej płycie.
Low **** i pół. Byłoby więcej jeno ten początek zbyt przebojowy. Warszawa ewidentnie z solo z Aguirre
Outside**** z hipnotyzujacym numerem tytułowym.

Jestem w szoku. Odkrywam właśnie, że artysta o jednej z najbogatszych karier w historii rocka po niemal 50 latach (!) od debiutu nagrał być może swój najwybitniejszy utwór. Słucham "Black Star" i słucham, i nasłuchać się nie mogę. Cała płyta bardzo mi się podoba, ale utwór tytułowy mnie totalnie zachwyca! Przecudny początek (ah ah ah... przechodzi w nieco dziwaczny, ale jakże intrygujący blackstarowy środek, po czym w genialny sposób obie części zostają połączone aż do wybrzmienia... 10 minut sztuki przez wielkie SZT!

To jest mój nowy numer jeden w toptenie Davida Bowie.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Przeczytałem właśnie, że David Bowie był przesłuchiwany do Władcy Pierścieni. Prawdopodobnie do roli Elronda.
Ciekawie to brzmi na tym forum - David Bowie chciał być Elrondem.