|
ponieważ pisałem o płycie do "Nowego państwa", robiłem sobie robocze notatki o poszczególnych kawałkach, które tu przekleję, dodając (jeszcze takie robocze, powiedzmy) gwiazdki:
1. Senjutsu ***
zaskakująco transowy, ale coś za coś - zaskakująco mało dzieje się w sferze perkusyjnej, choć inne partie innych instrumentów zostawiają pole do zmian tempa
2. Stratego *****
I drugi singiel, najbliższy w stylu utworów, które Ironi od wielu lat prawie zawsze wybierali do promocji płyt - szybki, jadący do przodu rock'n'roll, bardzo w stylu zespołu, choć trochę wolniejszy od utworów w stylu El Dorado czy Speed of light. I lepszy od obu tych kawałków.
3. The Writing on the wall *****
Pierwszy singiel. Hard rockowy riff, może trochę kojarzący się z Ac/dc. Cały utwór płynie dość leniwie i bardzo majestatycznie, znów bez zmian tempa
4. Lost in a lost World ****1/2
Mogłoby się wydawać, że w końcu zdecydowali się na drugą w karierze balladę, ale nie. Potem rwany, metalowy riff, trochę jak z czasów płyty "Somewhere in time", potem dalej Ironowa klasyka, ale bliżej "Brave new World", a może nawet z echami "Afraid to shoot strangers". Tylko znów trochę brak zmian tempa, perkusja gra dużo i ciekawie, ale nie przyspiesza, gdy się już tego spodziewamy.
5. Days of future past **** 1/2
Wreszcie trochę szybciej, ale nie na długo. Jedna z najbardziej zapadających fraz z płyty "Czekamy na sąd, ale sąd nigdy się nie kończy"
6. The Time Machine *****
"Maszyna czasu" faktycznie przenosi nas w czasie, razem z muzykami, bo choć pierwsza część utworu jeszcze tego nie zwiastuje, od pewnego momentu, znów jesteśmy bliżej lat 80 - tych, muzyka nabiera energii i młodnieje.
7. Darkest Hour **** 1/2
Początek drugiej płyty. Znów prawie balladowo, tyle, że bardzo niepokojąco. Patetyczny refren, ogólnie jest dobrze (choć w tekście - niedobrze)
8. Death of the Celts *****
spokojnie, majestatycznie (tło historyczne, konający Celt spotyka duchy swoich przodków z dawniejszych bitew), refren jest wręcz cytatem z utworu "Nomad", ale Ironom zawsze się wybaczało takie drobne autoplagiaty. Całość porywająca, nie dłuży się mimo imponującego czasu trwania - wkraczamy w strefę naprawdę długich utworów. Szkoda tylko, że nie sięgnięto po jakieś dodatkowe, celtyckie instrumenty - konstrukcja głównego motywu aż prosi się o dudy lub chociaż flet. A może to dobrze, że nie poszli w coś tak oczywistego, zostawiając miejsce dla wyobraźni słuchacza. Wolna i patetyczna część wokalno instrumentalna zamienia się w patetyczne tło dla bardzo długiego, lecz nie nudzącego się solo gitarowego.
9. The Parchment *****
znów transowo, znowu skojarzenie z płytą "Piece of mind" i utworem "To tame a land", jednak tu wszystko powoli, lecz konsekwentnie rozwija się i nabiera coraz więcej melodii, by zakończyć się najszybszym fragmentem płyty.
10. Hell on earth ****
trzeci z potężnych, kilkunastominutowych numerów nie robi już tak wielkiego wrażenia, choć też niczego mu nie brakuje, może po prostu dlatego, że jest... trzeci. Tu zespół wraca do swoich eksperymentów z bardziej progresywnym metalem, bawiąc się tempem i głośnością.
Ogólnie jak widzicie oceny są bardzo wysokie, a różnice między ****1/2 i ***** bardzo niewielkie i w miarę osłuchania zapewne się zatrą
Przy okazji sporo słuchałem sobie innych płyt z tego stulecia i właściwie wszystkie (poza Book of souls) bardzo w moich uszach zyskały
_________________
Mężczyzna pracujący tam powiedział:
- Z pańskim forum jest wszystko w porządku.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Ale ona dzielnie i wiernie słucha. Z pokoju dobiegają ironowe dźwięki nieustannie, na szczęście w połowie przypadków, kiedy wchodzę, akurat leci Children of the Damned (serio, nie wiem czemu, bo wcale nie słucha tego więcej, niż innych; ale akurat to lubię, więc jest spoko). Pojechała na początku lipca na koncert do Wrocławia, wróciła zachwycona. Bruce Dickinson awansował jej na drugie miejsce wśród wokalistów, zaraz po Freddiem. Jest fanką najnowszej płyty (Book of Souls), choć mówi, że podobno wielu fanów krytykuje. Powoli, ale stopniowo powiększa swoją znajomość dawnych albumów i oburza się na mnie, kiedy mówię, że Powerslave jest okrutnie nudny, a Ancient Mariner w ogóle nie kwalifikuje się do słuchania 
