|
Nie mam specjalnych preferencji gdzie chciałabym spocząć .
Ale gdy pomyślę ile to ma trwać do czasu zmartwychwstania, to trochę nieswojo leżeć w jakimś głupim miejscu typu cmentarz miejski. Nie znoszę tych zadbanych grobów: zimna płyta, kwiatki, znicz. Po 20 latach oficjalnie akceptowana likwidacja grobu. Niechże on sobie sam łagodnie zarośnie... Jak na cmentarzu w Istebnej.Lub tych starych cmentarzykach po wsiach, gdzie nieraz znad trawy wystaje tylko metalowy krzyż, litery wytarte, ktoś niewiadomo po co próbuje odczytać imię na kamieniu, a tam jakaś Estera, albo Meda, jak w opowiadaniu Alice Munro. Tam najpierw o niej, nieprzeciętnej kobiecie w życiu bez ekscesów: dzień, noc, okno, zamyślenia nad szklanką herbaty... nagle ktoś gorączkowo szuka jej grobu, rękami wykopuje tabliczkę z ziemi: Meda. To ma sens! Grób już się zapadł, a herbata jeszcze paruje. Późna godzina dla dusz.
Lubię Pęksowy Brzyzek, Powązki, Pere Lachaise, lubię aleje małych dzieci. Gdy moje dzieci były małe, nie znosiłam psychicznie cmentarzy. Teraz mogę ponownie błąkać się między grobami, szukać ulubionej cioci, babci, dziadka, przyjaciela, koleżanki. To co że była wesoła, zbiegała po schodach i owijałyśmy się jednym dwumetrowym szalikiem wydzierganym przeze mnie na Mazurach w namiocie, gdy chciałam mieć święty spokój w wieku 17 lat. Odkręciła gaz i już jej nie ma, grobu też nie ma, bo to ordynarny miejski cmentarz.
Kręci mnie ten facet który w porze lanczu ucieka z biura żeby zjeść kanapki między grobami, pomilczeć i przeczekać. Robiłam sobie takie blały w szkole podstawowej i średniej. W końcu nawet jadąc autobusem widziałam wokół same trupy. Stare martwe kobiety z broszką w kształcie owada, starych facetów w drodze na szychtę, których przy życiu trzymał, w moim mniemaniu, tylko smród starego peta, ale poprzez wiersze Różewicza nawet w tym czułam poezję.
Dawno już nie włóczyłam się po cmentarzach, ostatnio chyba w lutym po Powązkach, przed koncertem Armii. Czerwony dywan przy wejściu, po co? Kamienny pomnik brodatego patriarchy, znicze, gorączkowe oczekiwanie, na co? na trzęsienie ziemi i tsunami, po którym zostały Popioły. Duszo, wróć!
Chcę zarosnąć trawą, nie pamiętać o niczym. Nie mogę liczyć na to, że ktoś rozsypie moje prochy nad mostem jak prochy Janis nad Port Arthur, trzeba rodzinie dać spokój, i tak kłopotów z pogrzebem co niemiara.
Właśnie, pogrzeb to sprawa osobna. Ja bardzo lubię pogrzeby, tą odświętność, wymierzony smutek gdy nie było współczucia na czas, dziś nazywa się to empatia, okropne słowo i niewspółmierne. Uczyłam się w szkole przy cmentarzu, Często rano widziałam z okna pogrzeby, czasem grała orkiestra dęta. Zazdrościłam im. Chciałabym zobaczyć pogrzeby tych ludzi, których groby stoją dzisiaj zaniedbane, bez opieki. Ich śmierci wydają mi się bardziej wiarygodne..Zobaczyć groby ludzi, których pogrzeby zgromadziły tłumy, jakieś 100 lat temu. Wejść do alei z katakumbami. Na cmentarzach jest znilewalająca cisza co uspokaja. Czekam na to i za tym tęsknię.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
