Powsinoga pisze:
CDN czyli kilka refleksji... dlaczego to nie moja bajka
Najkrócej rzecz ujmując noc jest od spania, a nie łażenia.
Byłem ciekaw reakcji mojego organizmu, na nocną wędrówkę. Ale też myślałem, że ciemność wyzwoli jakieś myśli, odczucia.
W pierwszej kwestii jestem zdziwiony, że tak lekko poszło. Owszem było trochę senności, ale generalnie nie czułem, że dochodzę do jakiegoś ekstremum. Szedłem własnym rytmem i tyle.
Natomiast duchowo poniosłem porażkę. No może zbyt mocno. Znaczy nic mnie nie dotknęło. Wszystkie odczucia bardzo fizyczne. Mózg wysyłał konkretny sygnał - idź, idź, nie padnij. Noc nie dawała oczyszczenia i wyciszenia. Ciemność rozświetlana lampami ulicznymi mijanych wsi jakoś nie wyzwalała pozytywnych wrażeń. W zasadzie mógłbym chodzić w kółko po jakimś stadionie. Wszystko w mroku, płaskie.
Gdy wracałem, do domu w słoneczny poranek, mogłem chwalić Boga w pięknie stworzenia. Perspektywa, przestrzeń, las, ptaki... W nocy tego nie było.
Dlatego wędrówka w dzień jest dla mnie dużo, dużo bardziej wartościowa. Tyle rzeczy porusza duszę. A trud i zmęczenie też są obecne.
Chyba nie na darmo w Psalmach jest tyle trwogi przed nocą.
Ktoś powie, że chodzi o ciemność, umęczenie, strach, ból, wycieńczenie.
Że w ten sposób zbliżamy się do drogi krzyżowej. No ja tego nie czuję.
Wolę odkrywać Jezusa w świetle, nie nocy.
Jak przyjdzie ciemność duchowa, to jest prawdziwa walka.
Fizycznie najmocniej doświadczyłem cierpienia Jezusa, gdy przygotowując grób Pański, wbiłem sobie cierń w dłoń. Ten moment przenikającego bólu jest ze mną. Realnie i rzeczywiście.
Pomysł EDK jest dobry i zapewne dla wielu osób stanowi duże przeżycie. Jestem wdzięczny, że doświadczyłem, ale chyba nie powtórzę.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
poprzednim razem to była szlifierka kątowa ,ze żle zamocowaną tarczą do cięcia drewna..Uuuuuuuunikam tego sprzętu!
)
