Ultima Thule

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

Drummers on drugs
https://youtu.be/0xy42YjOWOk

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

Świetne.

_________________
Youtube

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

dziś o 18.30 na kanale Cinemax puszczają Whiplash (oczywiście potem jeszcze wiele emisji się szykuje, dziś jest chyba pierwsza)
tak się zastanawiam, czy sobie przynajmniej częściowo nie pooglądać albo chociaż czy dziewczyn nie namówić
podobał mi się ten film. mniej niż Grand Budapest i Boyhood, nie mówiąc o Birdmanie, ale podobał - dobre te zeszłoroczne oskary były!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

ciekawy ranking

http://consequenceofsound.net/2016/03/rolling-stone-releases-list-of-the-100-greatest-drummers-and-neil-peart-is-not-no-1/

co prawda cieszy Bonzo na pierwszym miejscu ale już Buddy Rich na 15

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

Rockocentryzm to zło

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

powiedzmy, że to jest lista perkusistów rockowych i to, że na 40 znajduje się tam Jack Dejonette to jest odprysk z innej rzeczywistości (tak jakby ktoś robił listę ulubionych wokalistów i nagle się zreflektował, że w sumie Pavarottiego warto by umieścić, więc dajmy go gdzie bądź) albo efekt głosowania (nie wiem, jak ta lista powstała), gdzie większość nie brała pod uwagę nierockowych bębniarzy, ale parę osób wzięło (stąd też pozycja np. Mike'a Shrieve'a w ósmej dziesiątce, po prostu mniej osób go zna).

natomiast jako lista rockowa i tak jest ona jak dla mnie totalnie beznadziejna

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Może tu.
Krzyżyk wyprzedaje sprzęt - między innymi bębny na których nagrywał Der Prozess.
http://allegro.pl/listing/user/listing.php?us_id=1386433

Napisałem kilka słów na Facebooku, to może i tu się podzielę

- - -

Na dłuższą recenzję Magazynu Perkusista przyjdzie jeszcze czas (wszak moja przygoda z tym pismem jest krótka), ale do zakupu najnowszego numeru i lektury REWELACYJNEGO wywiadu (Jose i Tomasz Torres) zachęcam już teraz. Absolutny brak banalnych pytań, emocje, rzeczowe wypowiedzi, szczerość i niezwykle naturalny feeling rozmowy. Nie będę ukrywał - jest to jeden z najlepszych wywiadów jakie czytałem w wersji drukowanej.

Co ważne - wraz z dalszą lekturą pozytywne wrażenie nie słabnie, a piszę to z pozycji fana bębnów, który o branży/kwestiach technicznych nie wie prawie nic, a mimo to czytanie np. testów sprawia mi OGROMNĄ przyjemność.

Wreszcie, czytając o muzyce (sensu largo) czuję, że teksty tworzą ludzie z krwi i kości i spod ich pióra wychodzi pewna, nacechowana wiedzą, doświadczeniem i przekonaniem TREŚĆ, a nie pustosłowie, bełkot i grafomaństwo.

Gdyby ktoś dziś poprosił mnie o wzorowy przykład dobrze wykonanej dziennikarskiej roboty, podrzuciłbym mu aktualny numer Perkusisty.

Aktualnie (nie wiem jak to wyglądało wcześniej) ta gazeta dystansuje wszystkie znane mi dotąd tytuły prasowe o podobnej tematyce.

_________________
http://freemusicstop.com

...

_________________
http://freemusicstop.com

bębnić można na różnych rzeczach

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

Włączyłem dziś Wheels Of Confusion Cream. Dawno tego nie słuchałem, mam na myśli płytę studyjną. Bardzo lubię, ale zawsze były tam fragmenty, które pozostawiały mnie całkowicie obojętnym, nudziły albo nawet męczyły. Szczególnie mam tu na myśli Sitting On Top Of The World.
I tu nic się nie zmieniło - co za drewno .

Natomiast uświadomiłem sobie jedno, że tam właściwie nie ma talerzy! Znaczy niby są, ale jakieś matowe, niewyraźne.

Po chwili włączyłem sobie Astigmatic Komedy. Ta płyta w moim odczuciu ma coś takiego, że praktycznie od pierwszych sekund wie się, że to jest coś epickiego. Już w pierwszym kontakcie rodzi się to wrażenie, którego źródeł odkrycie może być istotne i zapewne przypominałoby odkrycie źródeł Nilu. W tym sensie, że nie ma jednego .
Ale dziś mocno rzuciło mi się w uszy to, co odbywa się na talerzach i jak one brzmią. Przyszło mi do głowy, że w jakimś stopniu one robią owo wspomniane wyżej wrażenie.

A zważając na to, co Tomasz Gwinciński mówił na temat budzenia przysypiającej publiczności - oczywiście talerzami! - pomyślałem, że chyba rzeczywiście to jest jeden z tych czasem trudno uchwytnych, przeuszanych, ale kluczowych, elementów muzyki. Talerze, okazuje się, rządzą .

Choć może to zbyt pochopne wnioski?

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Talerze rządzą i Gwiciński miał rację absolutnie odnośnie budzenia śpiącej publiczności talerzami, ja gdy przysypiam
i usłyszę dźwięk talerzy i poczuję talerze dymiące kuchennym zapachem, z bukietem ziół leśnych, buchające aromatem,budzę się z letargu natychmiast!

Witia, chodzi o Wheels of Fire Krimów czy Wheeles o Confusion Sabbatów?
Ale wracając do Komedy, czy do jazzu generalnie, chyba większa uwaga jest w muzyce jazzowej przykładana do krystaliczego nagrania talerzy, te uderzenia w Astigmatiku są jak krople rosy dżwięcznie spadające na szklaną paterę i bardzo to dobrze żre.
I zależy czego używa perkusista, jak okłada talerze miotełkami, to takie potrząsanie solniczką, szuranie butów o wycieraczkę albo mięcie celofanu słychać.

Fire! Coś mi nie grało, hehe. Ale Sabbath Vol. 4 też dziś grał, stąd pewnie buond .

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice