Podobno w Gemarze jest napisane, że prawda jest pieczęcią Wszechmocnego. Czy słowa, których nie można zapomnieć, są prawdziwe przez swoje uczestnictwo w tym tajemniczym znaku, czy tylko tak mi się wydaje, przestało mieć znaczenie.
Kupiłem paczkę białych Marlboro, a nuż przyjdzie skrzyżować znaki dymu z Witkiem, i usiadłem przed wejściem do seminarium. Nie powiem, odczuwałem pewne onieśmielenie, jednak pogoda pozwalała mi zapomnieć. Przed wejściem plakat ze zdjęciem i informacją. Sporo ludzi wchodzi w drzwi krokiem pewnym i zdecydowanym, i są to nie tylko klerycy. Zbliża się siódma. Zbieram się. Wnętrze dosyć przyjemne. Stare. Zatrzymuję się przy oknie wychodzącym na ogród, widzę dwóch kleryków, którzy podnoszą się z ławki i z brewiarzami w dłoni zbliżają się do pięknej kwitnącej magnolii. Każdy bierze jej kwiat w dłoń i zanurza nos w kielichu. Taki sielankowy obraz działa dobrze na moje skołatane nerwy.
Wchodzę na aulę. Nie jest źle. Z żadnym z tych nowoczesnych wnętrz pożerających ludzi nie ma ona nic wspólnego. Wypełniona licznie. Tu i tam widać armijne koszulki. Zmierzam do jakiegoś ostatniego rzędu. Stoję i widzę q51 i d52, którzy machają do mnie i wołają do przodu. Odmachuję, ale nie potrafię przełamać swoich przyzwyczajeń. Siadam.
Minuta i wchodzi zapowiadany gość.
Gdy przechodzi wyczuwam pewną tremę, która szybko znika po pierwszym, drugim pytaniu. Robi się atmosfera rodzinna. Krótki filmik wprowadzający. Pytania o muzykę i młodość Tom sprowadza na malarstwo, a stąd już tylko włos do Pana Boga.
I teraz słowa spadają jak lawina, pod którą słychać serdeczny śmiech.
Bo przyszedł człowiek, który nie siedzi na scenie z mikrofonem i z mądrymi teoriami, ale by świadczyć. Dać świadectwo. Całe spotkanie staje się intymne. I ta intymność wzrasta we mnie, bo zaczynam sobie zdawać sprawę, że każdy z nas łączy w sobie tę zbankrutowaną dolę Abrahama, i jednocześnie niesie w sobie ten pewny i niezawodny śmiech Izaaka, który mówi o Bogu i daje pewność.
W jednej chwili cudownie ocieramy się o herezję, i nie waham się użyć liczby mnogiej, bo czuje się wspólnotę, docieramy z wytchnieniem do słów twardych i dobrych jak woda: jest Dobra Nowina i jest zła nowina; jest odwaga umierania, albo danie sobie spokoju… jest wreszcie sól, jest świat jak dobra zupa… mmmm… dobry ziemniak…. mmmmm…. dobry burak… i kto był na niedzielnym koncercie… podnoszą się dłonie… uh… nie moja czemu nie moja …
… i za chwilę popadnę w patos, więc kończę…
Dwie godziny jak w pysk strzelił!
Potem witam się z q i d. Rozmawiamy, a Gość udziela wywiadów.
Następnie spacer. Smaczna kolacja w miłym gronie (wspólne jedzenie jest czynnością sakralną). Jak dobrze mi.
Rozmawiamy o planach. Pada tytuł „Muzyka z grobu”. Słyszę pierwsze dźwięki i mam ciary na całej skórze. Rodzą się we mnie liczne skryte pragnienia. Rozmawiamy o malarstwie. Literaturze. Życiu. Maczając bułeczkę w oliwie.
Odprowadzamy Gościa na sen.
Jedziemy chwilę razem, potem sam, ale kim jest ten trzeci…
Około pierwszej w nocy wracam zadowolony do akademika.
Było dobrze.
Dziękuję Wam.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Ja się wybieram jutro.