Mi dylematy Krejziego odnośnie postu są bardzo bliskie.
Sama też często nie wiem, co jest słuszne a co nie.
Oczywiście przyznaję, że akurat w tej konkretnej sytuacji z wymiotami pewnie każdy pretekst byłby dla mnie dobry, żeby od tego uciec, i pewnie wybrałabym mszę, z drugiej strony nawet najpobożniejsze uczestnictwo we mszy nie dałoby mi uciec od wyrzutów sumienia, że dokonałam niewłaściwego wyboru. Taka już jestem, niestety.
Pomijając moją własną marność, to akurat jest jednak dla mnie dość jednoznaczna sytuacja - uważam, że w tym przypadku lepiej byłoby zostać z rodziną. I z uwagi na rozmaite takie, czy inne sytuacje, lepiej jest nie podchodzić zbyt radykalnie do własnych pomysłów na wyrzeczenia. Lepiej jest, podejmując wyrzeczenie, z góry powiedzieć sobie, że będę coś tam robić/nie robić, o ile nie będzie to kolidować niczym naprawdę ważniejszym. I wtedy, w razie czego, nie można nawet mówić o złamaniu postanowienia. Tak mi się też zdaje, że podejmowane postanowienia/wyrzeczenia powinny być dostosowane do realiów życia. Człowiek, który ma pracę i rodzinę, nie może bezwzględnie zobowiązać się do codziennego uczestnictwa we mszy, bo wiadomo, że wiele może się zdarzyć rzeczy, które zmuszą go albo do złamania postanowienia, albo zaniedbania obowiązków. Lepiej sobie powiedzieć - będę się starać w miarę możliwości uczestniczyć we mszy codziennie. A jak ktoś chce być radykalny albo zabezpieczyć się przed łatwymi wymówkami, może sobie powiedzieć - jeśli w danym dniu nie uda mi się być na mszy, odrobię to w innym czasie, pójdę na mszę w środku tygodnia kiedyś indziej, po skończeniu Wielkiego Postu. A najlepiej w ogóle nie podejmować się czegoś tak kolizjogennego z innymi ważnymi sprawami, jak codzienne uczestnictwo we mszy.
Sama staram się niby kierować tą rozsądną zasadą nie-bezwzględności, chociaż w rzeczywistosci z różnych względów wcale nie do końca tak to różowo wygląda...
W ogóle moje posty słabe są, a tegoroczny szczególnie nie ma sensu, skoro nie wiem nawet, czy będę mogła iść do spowiedzi i stoi za tym niezdolność do miłości bliźniego. Ale to inna historia...
Natomiast faktyczne dylematy zaczynają się dla mnie w momencie, kiedy nie chodzi już o własne, dobrowolne wyrzeczenia - do których można mieć stosunek dość swobodny, ale kiedy w grę wchodzą wyrzeczenia nakazane przez Kościół. Jak np. zakaz zabaw w poście.
Wtedy nie ma już dla mnie łatwych odpowiedzi typu:
manool pisze:
Wierzę, że decyzja podjęta z miłości będzie dla Boga w porządku.
No bo - z miłości do Boga, czy do człowieka?
Niby z jednej strony, kochając człowieka, kochamy też Boga, ale z drugiej... "kto nie miłuje swoich braci mniej niż Mnie, nie jest Mnie godzien.."
Złamałam kiedyś post z miłości do człowieka i bardzo źle się to dla mnie skończyło. Fakt, że z góry wiedziałam, że jemu to do niczego nie będzie potrzebne, tylko mi. W rezultacie straciłam to, co dla mnie było najważniejsze. Zdałam sobie wtedy sprawę (właściwie już wcześniej sobie ją zdawałam, tylko próbowałam się oszukiwać, że jest inaczej), że to złamanie postu to nie jest złamanie jakiegoś tam najmniej ważnego z przykazań, przeciwnie. To jest złamanie najważniejszego z przykazań - Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną!
Właśnie tym jest post, myślę. Postawieniem Boga na 1 miejscu. Sprawdzianem, czy umiem dla Niego zrezygnować z innych rzeczy, czy jednak coś innego jest dla mnie ważniejsze.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
