Głos Gołaszewskiego to coś, co pamiętam od zamierzchłych czasów. Wydaje mi się, że mogłem jeszcze nie interesować się muzyką, ale głos już był. Nie żebym słuchał regularnie jego audycji, choć próbowałem z "Rege pieśni wędrowców", ale było to dla mnie za wcześnie. Pamiętam że trochę później Merlin dość regularnie pojawiał się w programach typu Brum. Bardzo na to czekałem, bo przynosił nieraz różne świeże nagrania ze Złotej Skały, opowiadając przy okazji osobliwe historie, które dziwnie mnie poruszały.
Kiedy już zainteresowałem się reggae na serio, to koniecznie chciałem przeczytać "Reggae Rastafari"- udało mi się wyrwać egzemplarz z Jagiellonki. Przeglądałem też stare numery NonStopu za jego tekstami, które czasem były bardzo krótkie. Najbardziej zapadł mi w pamięć, ten, już go kiedyś cytowałem na forum:
Merlin pisze:
Mówią o muzyce, że pojawiła się na ziemi z Pierwszymi Rodzicami, jako echo odgłosu zatrzaskiwanych za nimi Bram Raju. Dlatego niektórzy uważają, że muzyka została przyniesiona z Raju. Inni uważają, że to tęsknota za Rajem przybiera postać muzyki. Ale są też i tacy, którzy starają się zatracić naszą pamięć lepszego świata i szczęśliwych dni. Oni również mają swoją muzykę - lecz nie jest to reggae.
Od lat też wielbiłem zagraną przez Merlina partię klarnetu w finale "Legendy". Do dziś pozostaję w stanie zadziwienia - jak można było tak fantastycznie podsumować całą płytę, zagrać dźwięki aż tak nasycone istotną treścią, której wysłowić się nie da. Dodam, że okaryna w Green ma dla mnie podobną rangę, zawsze odbierałem ją jako obraz mistycznego źródła, z którego wypływa żywa woda - stąd cała zieleń. A jest jeszcze Asunta, są nagrania z kasety MAXIDUB ze Złotej Skały, czy też klarnet na Esion Ewy Braun...
Dwa razy miałem przyjemność zamienić z Merlinem kilka słów. Pierwszy raz na ostatnim Brylfeście. Zagaiłem, że pamiętam jego audycje, na co on odparł "No widzisz, a ja nic nie pamiętam". Był wówczas po ciężkiej operacji, mówił, że musi się na nowo uczyć pisać... Drugi raz w Harendzie, po koncercie z okazji 25lecia Armii. Tom wtedy unosił się lekko nad ziemią, wspominając o tajemniczych aspektach tego spotkania różnych osób związanych z zespołem przez lata. Przedstawił mnie Merlinowi, nadmieniając, że piszę o "Legendzie". Rozmowa, która miała później miejsce była najdziwniejszą rozmową w moim życiu - już chwilę po niej wiedziałem, że nigdy nie będę w stanie o niej opowiedzieć. Tak jakby Merlin przemawiał do mnie jakimś hermetycznym językiem, ale hermetycznym w znaczeniu właściwym jakiejś ukrytej tradycji naukowej, czego pojąć nie umiałem, ale została mi w pamięci dziwna aura.
No i takie mam przekonanie, że - mam na myśli to, co we wszystkich powyższych akapitach - dostałem coś ważnego od Niego, odebrałem wiadomość, której nie umiem do końca odszyfrować. Ale ona we mnie pozostała i za to jestem wdzięczny Merlinowi.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
