Najpierw w Saturnie, gdzie zajrzałem mając 20 minut do autobusu, spotkał mnie Prazeodym. Zamieniliśmy kilka słów, po czym udałem się z umówioną wizytą do babci
. Na miejsce - do kolebki Artykułów, Studia Centrum na osiedlu Kolorowym - dotarłem przed ósmą, publiczność się gromadziła, był już i zespół, Prazeo, a chwilę później pojawił się Wuka (z prezentami!). Było fajne stanie i gadanie - aż do 20.30, kiedy - a wszystko zgodnie z planem - zaczęli pojawiać się artyści, zapowiadani przez głos konferansjera z reżyserki.
Najpierw - po 20 minut - saporty. Manat, który używał gitary akustycznej - na której grał, nagrywając jednocześnie swoje partie, odtwarzał je, dogrywając kolejne. Muzyka mocno osadzona w tradycji. Miało to sporo sensu i uroku, choć może brakowało trochę błysku, który pojawi się pewnie w momentach idealnej synchronizacji.
Następnie Alessandro Incorvaia, który używał gitary elektrycznej, a nawet dwóch, mnóstwa przetworników, a w pewnym momencie również /słabo słyszalnych/ cymbałków. Tym razem dźwięki były bardziej zwrócone w przyszłość i przestrzeń: fajne ambientowe plamy, które czasem przechodziły w przesterki. Choć jak na ambient, to tam za dużo się zmieniało - może ze względu na ograniczony czas.
No i wreszcie - po krótkiej przerwie technicznej Artykuły Rolne!
Nietypowy układ sceniczny, bo gitarzysta i wokalista w osobie Pilota Kamelona złamał dobre, rockowe obyczaje, wycofując się na z góry upatrzoną pozycję, z tyłu i w rogu. Pozostawioną przestrzeń wypełnił rozentuzjazmowany basman oraz perkusja z Terminatorem na krzesełku. Zaczęli sprzężeniem, a potem już poleciało połamane i rzężące bum bum, z melo-krzyczano-recytacjami. Kończył się numer - znów sprzęgło, i znów bum bum, choć czasem sprzęgało i w trakcie. A wreszcie Artykuły Pozwoliły sobie na swobodniejszy lot, jakby wiatr rozwiewał chemiczne substancje ochrony roślin, ale śmierci dla owadów... Po czym skończyli. I dopiero z ociąganiem zgodzili się zagrać - po swojemu jednak - bis, w postaci "Jeżeli". Potem byli już nieugięci. W związku z czym całość zamknęła się w trzydziestu minutach
.
W ten sposób koncepcja została zrealizowana: publiczność dostała krótką, gwałtowną pigułę. I to mi się bardzo podobało. Myślę, że brzmienie mogło być lepsze, bo głośno było w sam raz, ale brakowało trochę koloru, klarowności. Nie wiem, może to kwestia noizowania w niewytłumionej przestrzeni i odbić?
Ale nic to: dobra impreza, bez zbędnych ruchów, sam konkret! Myślę, że sprawdziła się ta filozofia w stu procentach.
A później był jeszcze czas, żeby ochłonąć i pogadać. Zdążyliśmy z Wuką zapalić jeszcze papieroska, zanim pojechał, a potem było trochę siedzenia na ziemi i picia pysznego wina, Basia zagrała super improwizację na bębnach, zaczęły pojawiać się wątki, które ukształtowały tematycznie dalszy przebieg wieczoru: schizmy w historii polskiej muzyki rozrywkowej, ukrywane wątki, które należałoby wywieść na światło dzienne, spisać, zanim odejdą na emeryturę sprzątaczki hotelowe, które jeszcze pamiętają
. Prazeodym wiele wie na ten temat, podobnie jak o tym, który z muzyków Krystyny Prońko słuchał Herbie Hancocka i na której płycie to słychać
.
Czy Ridel żył naprawdę? Czy kminkówka przypomina obwarzanka? Ile rzędów krzeseł wyrwano na koncercie Perfektu w Pabianicach?
Wieczór zakończył się w mieszkaniu Pilotów, na antresoli, jakoś przed czwartą - w towarzystwie szesnastu tomów wzorowo opracowanych dzieł Mickiewicza i Eurobiznesu.
Nie powiem, było to WYDARZENIE!
Dzięki!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
