|
mówisz - masz
Mark Lanegan 19.02.2015 r. Kraków, Fabryka.
Phantom Radio to nie jest album, który podszedł mi od pierwszego odsłuchu. W związku z okazją na kolejne pooglądanie Lanegana na żywo, dałem mu jednak tyle szans, że bardzo go polubiłem.
Na bilecie wyczytałem, że jest suport, co mnie nieco zgrzało, ale że miał to być Duke Garwood i The cośtams, to pomyślałem, że może być fajnie. Na scenie pojawili się gość z gitarą oraz znajomy z twarzy człowiek, który obsługiwał jakąś elektronikę i klawisze. Muza niby eksperymentalna (za nic nie przypominało to gitary Duke Garwooda ) stanowiła tło do gównianej kreskówki wyświetlanej na czterech telebimach. Mrożąca krew w żyłach historia rzezi inspirowanej przez pałającego nienawiścią pastora/księdza. Extra dzień wcześniej w popielec ten inspirujący obraz mogła pooglądać publika w Warszawie. Redaktorzy z GW byliby dumni. Dżizas ! czy artyści żyją w jakimś innym świecie i naprawdę boją się nienawiści chrześcijan, którzy gotują się do krwawej rzezi ? Na szczęście się okazało, że po następnym przydługim numerze panowie się pożegnali życzyli have fun’a na Duke i Lanaganie. Duke Garwood wystąpił w towarzystwie perkusisty – oba dziadki wyglądały świetnie i grali naprawdę fajnie swoje brudne depresyjne bluesy. Niestety występ położył realizator dźwięku, który nie przejmując się specjalnie kanonadą sprzężeń i pogłosów rozkładał ręce gdy Duke mu coś pokazywał.
Przed koncertem miałem trochę stracha, bo Mark dał parę koncertów w Holandii, na których setlista ograniczała się do 13 utworów, podczas gdy wcześniej grywał ponad 20 numerów… w Warszawski set wyglądał jednak normalnie…
Na początek trzy kawałki przy akompaniamencie samej gitary – cudo ! Światła przygaszone, trochę kolorowych z tyłu, grają dla nas cienie, nie widać twarzy, widać kontury postaci i tak już będzie do końca… postanowili, że ich sobie nie pooglądamy. Potem wjeżdża piosenka grabarza przy której perkusista naparza w gary jednej ręce trzymając marakasa. Jest czad ! Płynnie przechodzi w Harvest Home i właściwie to mam wrażenie, że ten numer jak ulał pasuje do repertuaru z poprzedniej płyty. I tak to z tymi numerami z Phantom Radio jest… Na koncercie po 6 kawałków z dwóch ostatnich płyt tworzyło monolit poprzetykany perełkami z poprzedniej epoki – Sleep with me, One way street, Hit the city… ta sama stylistyka, tan sam klimat… wygląda to tak, że jedziemy ulicą jednokierunkową, zaczyna się ściemniać i ciemność nabiera swojego najgłębszego odcienia, docieramy na miasto, żeby się pobujać przy smutnym disco, impreza kończy się zamieszkami w domu Marka w wyniku których trafia on do szpitala z widokiem na zatokę… no i właśnie Mark próbował powiedzieć parę słów ale nie dało się go zrozumieć – taką miał chrypę ! Nie zmienia to faktu, że śpiewał bardzo fajnie… może stąd te krótkie sety… Na bis Meta i Killig Season… półtorej godziny, szkoda że nie dłużej… niemniej jednak zadowolony wróciłem do akademika.
Setlista:
1. When Your Number Isn't Up
2. Judgement Time
3. Low
4. The Gravedigger's Song
5. Harvest Home
6. Quiver Syndrome
7. One Way Street
8. Gray Goes Black
9. Deepest Shade
10. Hit the City
11. Ode to Sad Disco
12. Riot in My House
13. Harborview Hospital
14. Floor of the Ocean
15. Torn Red Heart
16. Sleep With Me
17. Death Trip to Tulsa
Encore:
18. Methamphetamine Blues
19. The Killing Season
pozdro...
KoT
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Kto Laneganowi tą choreografię wymyślił ? To aż śmieszne było jak on się zachowywał...
Niekiedy brzmi to tak, jakby byli punkowcy cofnęli się w czasie do drugiej połowy lat sześćdziesiątych. Być może jeszcze tu wrócę z równie mało odkrywczymi wpisami.
