Uzupełnienie, żeby nie zgubić wątku:
Cytat:
Podobnie jak rok temu w Warszawie przed występem jej zespołu leciała z głośników muzyka. Absolutnie nieprzypadkowa, co numer to strzał w dychę: Television, Johnny Thunders, Siouxie, Clash, Dead Boys... Ludzie się schodzili, a gdy Patti pojawiła się na scenie od razu zapanowała euforia. Sam wzruszyłem się przy pierwszych dźwiękach "Glorii". Ach, jak to wszystko dobrze brzmiało - lepiej niż rok temu - czytelniej, dźwięczniej, głębiej. "Redondo Beach" rozbujało, a potem - przy doskonałym "Birdland" (Lenny!) i "Free Money" emocje poszły w górę. Miła "Kimberly" znów zakołysała. Przed poświęconym Morrisonowi "Break It Up" Patti opowiedziała sen o aniele zaklętym w kamieniu. A potem już ekstatyczny "Land" - wiadomo horses horses horses. Bez sensu taki opis, ale nie mam pomysłu jak oddać tamte emocje. Patti pilnuje tego rock&rollowego ognia, to się czuje, że mówi nie tylko w swoim imieniu - jest w tym żywe przesłanie, jest w tym poezja, specyficzna literatura wyczuwalna w każdym dźwięku. Coś ważnego w tej całej historii, ważnego i dla mnie, który od lat przestaję z tą tradycją. "Elegie" - wyjaśniła - dotyczy Jimiego Hendrixa. Ale gdy przyszło wyciszenie - słychać było popiskujące nad głowami nietoperze - wymieniła też innych muzyków i przyjaciół. Przy Ramonesach łzy mi poleciały. A Patti zaproponowała ekstatyczną kulminację w postaci "People Have The Power" i "My Generation". Popadała w emocjonalne tyrady, nie szczędziła faków, wreszcie złapała za gitarę - Stratocaster! - która była tak ustawiona, że jej sprzęgnięcia zabrzmiały absolutnie cudownie. A kiedy poruszyła wajchą od razu pojawiała się ta Hendrixowska wibracja, co zaowocowało kolejnym wzruszeniem. Patti przedstawiła instrument jako broń jej generacji i grając wyrywała po kolei struny... Jeszcze kilka słów do publiczności, sypnięcie płatkami kwiatów - nie wszystko widziałem, ale i wcześniej ona schodziła do publiczności a jej muzycy czekali. No i koniec. Zabrzmiało z taśmy "Freeedom" Hendrixa - absolutnie na miejscu.
Przyznaję, że dłuższą chwilę nie mogłem się otrząsnąć. Nerwowo szukałem papierosa. Zresztą nie tylko ja miałem coś takiego. Cudowne przeżycie.
Ale wynalazłem topik w związku z Bangą. Bo z początku, jak płyta wyszła, byłem trochę rozczarowany. Że taka gładka, popowa, trochę nawet letnia. Z ledwie jednym - choć świetnym - mocniejszym numerem - tytułowym. Niemniej niedawno kupiłem egzemplarz na własność, a płyta to jest zawsze płyta. Inaczej się podchodzi i naczej się słucha. A w przypadku Bangi dochodzi jeszcze narracja Patti - bo ona wszędzie musi ją prowadzić sama i po swojemu - w książeczce.
Okazuje się, że te gładziutkie kawałki stworzył w większości basista, Tony Shanahan. Wiedząc, zacząłem baczniej słuchać linii basowych, co pomogło w docenieniu całych piosenek. Choć April Fool wciąż leciutko mnie mierzi. Ale cała opowieść o powstawaniu Bangi jest ciekawa i wciągająca, a we fragmentach dotyczących Constantine's Dream wręcz oszałamiająca. Sam tekst tego utworu też taki jest. Łączy tak różne wątki, wskazuje dziwne koincydencje i szuka w nich sensu. Z tych długich, improwizowanych po części numerów Patti Smith stał się jednym z moich ulubionych (bo niektórych w ogóle nie lubię).
Tak więc słucham sobie, słucham i wciąż jestem ciekaw. Pastelowo wyszło Patti tym razem, ale okazuje się, że to nie wyklucza głębi, zwłaszcza jeśli położy się kilka jaskrawszych akcentów.
A że płytę nagrano w Electric Lady, i że Patti umieściła malutkie zdjęcia muralu Josta stamtąd, to też miałem inspirację do zagadki Pod Różą.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
), a sam głos ma swój wielki wyraz, i wtedy gdy nieco zimno i transowo cedzi słowa, jak i wtedy, gdy zyskuje na dynamice i emocjonalności. W ogóle rozwój dynamiki tego utworu jest wzorcowy. Pięć gwiazdek CO NAJMNIEJ! Brzmi to pod każdym względem doskonale.
