Wróciłem z Paryżewa, więc mogę się w końcu wypowiedzieć na temat. Skoro w dobrym tonie jest zacząć od bilansu pobytów, to jadziem:
We Francji byłem po raz trzeci, w Paryżu po raz drugi, a zawodowo po raz pierwszy.
Pierwszy raz jechałem pociągiem, drugi raz autokarem, a teraz leciałem samolotem. W zasadzie nawet dwoma samolotami, bo z racji pewnych zawirowań miałem dwa bilety lotnicze: na Air France z Okęcia i na Ryanair z Modlina, ale ponieważ pierwszy lot był związany z pobudką o jakiejś nieistniejącej godzinie, to ostatecznie postawiłem na cywilizowaną godzinę z Modlina, a gorzką pigułkę niewykorzystanego biletu musiała przełknąć moja firma-żywicielka.
Moja pierwsza wizyta w Paryżu miała miejsce w lutym 1993 roku i była typowo turystyczna. Kilka dni latania po mieście w celu zaliczenia jak największej ilości atrakcji. I już tłumaczę, dlaczego tak mi zależało na La Defense. Ten wypad 22 lata temu był moim pierwszym wyjazdem za granicę W OGÓLE. Polska niby już poznała smak zgniłego kapitalizmu, ale nasze realia były jeszcze silnie osadzone korzeniami w otoczce post-PRL-owskiej i post-PGR-owskiej. Jak wspominałem, do miasta dotarłem wtedy Pociągiem, i prosto z dworca (bez wychylania głowy na powierzchnię) do metra, wędrówki kilometrowymi korytarzami podczas kolejnych przesiadek i wysiadka w peryferyjnej dzielnicy tuż przy hotelu. Szybka szamka i w końcu wieczorny wypad w miasto. Znowu w metro i na La Defens właśnie... wyjście na powierzchnie i SZOK. Wszystkie te metafory o opadniętych szczękach i odpadniętych dupach to mało, żeby opisać mój ówczesny odbiór tego miejsca. Dla misia z Polski wczesnych lat-90tych, który pierwszy raz wychylił nochal z domu, ta dzielnica to był po prostu kosmos nie do ogarnięcia, a widok spod Wielkiego Łuku na miasto przytkał mnie na dobre. I chociaż potem zaliczyłem jeszcze wszystkie najważniejsze atrakcje z Notre Dame, Luwrem i Wieżą Eiffla na czele, po powrocie na pytanie co na mnie zrobiło największe wrażenie w Paryżu odpowiadałem: La Defense...
...i metro (bo u nas do otwarcia kawałka pierwszej linii ciągle jeszcze trochę brakowało).
No i właśnie dlatego zależało mi na zobaczeniu jeszcze raz tego miejsca. Po pierwsze dlatego, żeby skonfrontować swoje wspomnienia z rzeczywistością, a po drugie, żeby sprawdzić czy cały czas będzie w stanie na mnie zrobić takie wrażenie.
...i chyba z tego drugiego powodu ostatecznie się nie zdecydowałem (chociaż była nadarzająca się okazja). Chyba bałem się, że po ponad dwudziestu latach te biurowce już nie wgniotą mnie tak w fotel jak, a jednocześnie, że ta wizyta zatrze to wrażenie, które miałem wtedy.
Ale co było, to było, a tymczasem mamy 2015 rok, a ja pojechałem tam tym razem nie na wycieczkę, tylko do roboty. Nie wiedziałem czy będę miał w ogóle czas na jakieś zwiedzanie, tym bardziej, że nie mieszkaliśmy w samym mieście tylko w Poissy (V strefa, jakieś 30 km od ścisłego centrum). Na szczęście coś tam udało się zobaczyć. W ciągu dnia była robota (szkolenia dla pracowników naszej francuskiej filii, "wizje lokalne" w obiektach, które realizowaliśmy i te które realizowała konkurencja i takie tam), a wieczorem w pociąg i do Gwiazdy de Gaulle'a, a stamtąd dalej metrem. Zaliczone zostały Wieża Eiffla (z wjazdem na drugie piętro), Łuk Tryumfalny, Sacré-Cœur i Montmartre nocą, Notre Dame, i d'Orsay (w końcu! bo za pierwszym razem mi się nie udało - chociaż i tak była to zdecydowanie za krótka wizyta). Poza tym kolacje w restauracjach na Pigalle (szczególnie polecam Au Rendez-Vous des Artistes - stek w sosie roquefort w ich wykonaniu to poezja w najczystszej postaci).
Nawiązując do postu Moniki - czy było to "oswajanie" miasta? Raczej spotkanie starego kumpla. Poczułem się tu swojsko w momencie, kiedy po wejściu do metra odkryłem, że cały czas pamiętam jak dojechać do dowolnego miejsca bez nerwowego pytania przechodniów "jak trafić do..." i bez konieczności upewniania się czy wsiada się w pociąg jadący w dobrym kierunku, a i nawigacja po siatce połączeń nie sprawiała żadnego kłopotu.
Ten pobyt przypomniał mi jak fantastyczne jest to miasto i ile oferuje. Czy mam zamiar jeszcze kiedyś do niego wrócić? Mam nadzieję, że nie raz.
I jeszcze jedno (w odniesieniu do wcześniejszych postów, które informowały, że w Paryżu nikt nie chce mówić po angielsku) - chyba coś się zmieniło, bo na wszystkie osoby, do których zagadywałem po angielsku tylko jedna zdecydowanie nie była skora do odpowiedzi.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
A poza tym „Katedra w Rouen” i „Parlament w Londynie” Moneta i „Maki”, nie zapominajmy o nich – i łąka, taka prawdziwa. Stoisz, bierzesz głębszy oddech i nagle jesteś w innym świecie. Zresztą wielka kolekcja impresjonistów w jednym miejscu to coś zdecydowanie podnoszącego na duchu. Należy na nią patrzeć od czasu do czasu - dla umysłu i dla zmysłów taka kuracja.
.... mam wielki zamiar wybrać się znów do Paryża na wiosnę....