antiwitek pisze:
Jednak mimo kryjącej się w nim dzikiej siły jest też taki posłuszny. Postoi, gdy trzeba, potem ruszy, podbiegnie kłusem, stanie na dwóch tylnych nogach, wymachując przednimi, podbiegnie. Zupełnie jak wspaniały koń, pod jeźdźcem, który sam nie wie gdzie jechać, pośród pejzażu. Obaj zasłuchani, zapatrzeni...
I tylko zmieniają się obrazy okolicy, poziomy, ukosy, piony, płowe trawy, skłębione, nagie gałęzie, odcień nieba, postacie w bliższych lub dalszych ujęciach, gościniec, total
No czad w opisie rzeczywiście. Niestety jednak muszę Was rozczarować a może tak naprawdę wiedzieliście że tak będzie?
Ja w tej muzyce czadu nie znajduję, a by już nie zaogniać i mówić wprost, co takiego znajduję, powiem tyle, że wychodzi mi to drugim uchem już podczas słuchania. Dla pewności odtworzyłem sobie "Com uczynił" trzy razy. Ale nic z tego nie zapamiętałem, czuję się, jakbym tak samo nie znał tego utworu, jak wcześniej... A przecież i wcześniej go słyszałem, bo Marionetek słuchałem nie raz. Nie zmieniło się widać wiele od czasu, gdy dawno temu po pierwszym pożyczeniu od kolegi przegrałem sobie tylko Sariusza... no i Ptaszka
Posłuchałem też tytułowych Marionetek i też jakoś nie zażarło. Youtub dwa razy podsunął mi inną propozycję po moim wyborze: po Marionetkach - Człowiek jam niewdzięczny, a po Com uczynił - Sprzedaj mnie wiatrowi. W obu przypadkach "czerwone" utwory podobały mi się wielokroć bardziej. Więc to nie jest nawet kwestia mojego prostactwa, że wolę Płonącą stodołę niczym She Loves You (bo wolę), raczej już owego niesławnego filisterstwa, które przejawia się w tym, że nie lubię wydziwiania w muzyce. I nie wiem, gdzie przebiega granica, pewnie tylko w mojej głowie, ale Czerwony album (a tym bardziej Enigmatic) zdaje mi się muzycznie bogaty i dojrzały, natomiast Marionetki sprawiały i sprawiają na mnie wrażenie przekombinowanych.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
?????/??).
