Ultima Thule

Już się szykuje I przyśpiesza historia
Jakby za niedługo kończyć się miała
Jak zawsze niedokończona
I niedoskonała

Leje deszcz za malowanym oknem
Wieje wiatr i śmieci rwie
To jest właśnie dziki zachód
W Babilońskim śnie

Rozpędzone jest już wszystko
W każdą stronę gdzie się da
Uciekać trzeba szybko
By zdążyć na czas

Koniec i Początek
Ziemia i Woda lekko drży
Człowiek wciąż walczy
Bo ma jeszcze sny

Tomas Transtromer


Przesilenie zimowe


Niebieskawa poświata
wylewa się z mojego ubrania.
Przesilenie zimowe.
Zgrzytające tamburyny lodu.
Zamykam oczy.
Jest taki bezdźwięczny świat
jest taka szczelina
gdzie umarli
przemycani są przez granicę.

_________________
un tralala loco

HAFIZ (1326-1390)
DZIŚ, GDY NA DŁONI RÓŻY

Dziś, gdy na dłoni róży

jest czara czystego wina,

sławi ją słowik wymowny

setką tysięcy języków.



Weź tylko zeszyt z wierszami

i wyjdź na pustynną drogę,

gdzie kres wyuczonej mądrości

i obnażających sporów.



Mówca pijany wczoraj

wygłaszał w szkole naukę,

że wino jest grzeszne, ale

bogactwo meczetów grzeszniejsze.
-------------------------------------------

Mowy oskarżycieli,

zdania współtowarzyszy

są jak bajki hafciarzy

i tkaczy dywanów z trzciny.



Hafizie, strzeż tych myśli

jak czerwonego złota,

bo fałszywą monetę

biją mennice miasta

Kimże ja jestem, że chodzę
Hafiz

Kimże ja jestem, że chodzę

wśród tak szlachetnych myśli,

powiedz, bo proch twych progów

koroną jest mojej głowy.
-------------------------------



Nie żałuj mi swoich wskazówek

na drogę, o święty ptaku,

bo cel mój ode mnie daleko,

a jam niewprawny w podróży.



Podmuchu poranka łagodny,

przekaż moje ukłony,

powiedz, wspomnij mnie chociaż

w czas mojej modlitwy porannej



Hafizie, jeśli zapragniesz

klejnotu pojednania,

warto wypłakać morze,

aby się w nim zanurzyć.



Wysokie są stopnie poezji,

wiodą do władzy nad światem,

powiedz, by mi król morza

usta perłami napełnił.

O!

Anastazja

Rabindranath Tagore - "Poezje"

*****

Niewielka książeczka.
Przyjaciółka. Znajomy cień, albo odblask światła na ścianie. Mieszkaniec regału. Przekładaniec. Z miejsca na miejsce. Ze świata w świat. Przeżywacz. Przeprowadzacz. Bankructwa, wyprzedaż rodzinnych sreber, nie rozmokła od łez nad resztkami wielkopańskiej fortuny, trwała niczym niebieskie bezrobocie pośród krzątaniny niekończącej się krwawicy, niedroga, dostępna, świeża, soczysta, stron sto.
Delikatny tomik. "Ogrodnik". "Pieśni ofiarnych", "Zbłakanych ptaków", "Darów miłującego" i "Ostatków myśli".
Niemyląca. Niezmylna. Niedługie gnoma.
Rozrzucona nostalgia na starym zdjęciu.
Odkrywają i ukrywają.
O dłonie! O kwiaty! O wymiona!
Kapitulacja przed niepełnością rzeczy niosących w sobie pełnie obietnicy...
list napisany ręką zdziecinniałego starca...
Piękna naiwności niedzisiejsza!
Mój dobry śnie!
Moja herbato!
O! Twoje zaklęcia w moich ustach!


"Kto jesteś, czytelniku, który po stu latach czytać będziesz moje wiersze?
Nie mogę ci przesłać ani jednego kwiatu z przepychu dzisiejszej wiosny, ani jednego pasma złota z obłoków.
Rozewrzyj wrota domu i spojrzyj na dale.
W tym rozkwitłym ogrodzie zgromadź myśli pachnące o zniknionych przed stu laty kwiatach.
W radości serca może zadrga ci żywe wesele, rozśpiewane w pewien ranek wiośniany i ślące głos swój jasny hen, poprzez sto lat."


"Mgła podobna jest do tęskonoty ziemi; zasłania słońce, za którym płacze."

"Bądź cicho serce me, te wielkie drzewa, to modlitwy."


Chciałbym zasadzić jakieś drzewo,
albo choć jakiś kwiat.

_________________
un tralala loco

LURIA O STWORZENIU ŚWIATA

Drobne wypiski z Izaaka Lurii. Niestety, w sposób bardzo nieprofesjonalny nie zapisałam sobie skąd to mam – z jakiej książki lub strony. Wybaczcie.
Ale tekst jest piękny.

Uświadom sobie, że przed Stworzeniem wszystko było Światłem
a to światło wypełniało wszystkie Stworzenie I nic poza tym Światłem nie istaniało.
Światło było nieskończone i samo było Nieskończonością.
Kiedy On zaczął tworzyć światy i twory Obnażając swą doskonałość Skurczył swą potęgę
w sobie, tworząc serce Wszechświata a Światło wybuchło i zaczęło się oddalać.
Pozostawiając niczym nienapełnioną przestrzeń-pustkę, która przybrała kształt okręgu.
Powstała próżnia, miejsce gdzie istnieć mogą stworzenia i twory przestrzeni.
I oto rozpostarł się od nieskończonego światła promień prosty
I wypełnił wnętrze próżni – Wszechświata z góry do dołu Tworząc wszystkie światy całkowite. Przed nimi był Nieskończony O doskonałości swej tak przepięknej,
że nie sposób nam Stworzeniom ją pojąć.
Bo nawet rozum przez Niego stworzony nie dosiądzie Potęgi Jego,
Bo w Jego wzorze życia nie ma czasu , granicy ani miejsca.
I promieniem światła On się opuścił w serce ziejącej pustki materialnego świata.
I każdy świat w tej pustce ma swój krąg w sercu ziejącej pustki, tak oddalonej od Światła.
Ale On Promieniem Świtała opuszczony, tak oddalony od Nieskończonego
znajduje się wewnątrz wszystkich próżni świata
W samym centrum ziejącej pustki,
bo On jest Światłem, które wypełnia i przepełnia.

_________________
Mieszkam we mgle, po tamtej stronie
mieszkam we mgle, na jakiś czas

Thomas Stearns Eliot - Oczy, które ostatnio ujrzałem we łzach

Oczy, które ostatnio ujrzałem we łzach
Przez rozłąkę
Tutaj w śmierci sennym królestwie
Złota wizja powraca
Widzę oczy i nie widzę łez
I to cierpienie moje.

I to cierpienie moje
Że już nie ujrzę oczu
Oczu rozstrzygnięcia
Oczu których nie ujrzę aż
W drzwiach innego królestwa
Gdzie jak w tym
Oczy trwają mgnienie
Mgnienie trwają oczy
I wystawiają nas na szyderstwo.

Robert Frost : Pył śnieżny

Sposób w jaki wrona
Strząsnęła pył śnieżny
na moje ramiona
z świerkowej gałęzi

Odmianę zapalił
w sercu mym bez słowa
i część dnia ocalił
któregom żałował

„Połykacz snów”

Nurzam się, zagłębiam w słonej stronie świata
Chwytam litery, w Księgę je splatam

W ciemność zapadam, jak w bezkresne morze
Łowię uwięzione Iskry Boże

Niebiański alfabet w ludzkich snach oddycha
Jak światło w wodzie migoce i znika

Każdy krok literą, zdaniem każda ścieżka
Każdy postój znakiem w Księdze mieszka

W cudzych snów świątyniach modlę się do Ciebie
Jak poskładać wszystkie części –tego nie wiem

Jeden się alfabet szerzy, drugi cofa
A zapomnienie lśni w kąciku oka

Rosną mi do środka głowy włosy złote
Wiecznie-m obok siebie – przedtem albo potem

Dłoń ma nie odnajdzie nigdy twego kciuka
A jednak wiecznie, bez końca cię szukam

_________________
Mieszkam we mgle, po tamtej stronie
mieszkam we mgle, na jakiś czas

Koniec świata

W dzień końca świata
Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji,
Rybak naprawia błyszczącą sieć.
Skaczą w morzu wesołe delfiny,
Młode wróble czepiają się rynny
I wąż ma złotą skórę, jak powinien mieć.
W dzień końca świata
Kobiety idą polem pod parasolkami,
Pijak zasypia na brzegu trawnika,
Nawołują na ulicy sprzedawcy warzywa
I łódka z żółtym żaglem do wyspy podpływa,
Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa
I noc gwiaździstą odmyka.
A którzy czekali błyskawic i gromów,
Są zawiedzeni.
A którzy czekali znaków i archanielskich trąb,
Nie wierzą, że staje się już.
Dopóki słońce i księżyc są w górze,
Dopóki trzmiel nawiedza różę,
Dopóki dzieci różowe się rodzą,
Nikt nie wierzy, że staje się już.
Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem,
Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie,
Powiada przewiązując pomidory:
Innego końca świata nie będzie,
Innego końca świata nie będzie.

Czesław Miłosz

Wojtek Retz:

..pomiędzy tym,
co widzimy,
a tym,
co myślimy
jest linia przeciwległego brzegu jeziora

łódka płynie..


/z pamięci, ale raczej bez błędu/

_________________
...sailin`on...

Herbert
Kamyk

Kamyk jest stworzeniem
doskonałym

równy samemu sobie
pilnujący swych granic

wypełniony dokładnie
kamiennym sensem

o zapachu który niczego nie przypomina
niczego nie płoszy nie budzi pożądania

jego zapał i chód
są słuszne i pełne godności

czuję ciężki wyrzut
kiedy go trzymam w dłoni
i ciało jego szlachetne
przenika fałszywe ciepło

- Kamyki nie dają się oswoić
do końca będą na nas patrzeć
okiem spokojnym bardzo jasnym

Langston Hughes - Blues na drugi dzień rano


Tak mnie podcięło wczoraj,
Że prawie padło mi na mózg.
Podcięło mnie wczoraj,
Padło mi na mózg.
Bimber był coś nie tego,
Już myślałem: no, z oczami szlus.

I śniło mi się w nocy,
Że wpadam w piekieł głąb.
Śniło mi się w nocy:
Wpadam w piekieł głąb.
Budzę się - a to ty, lalunia,
Rozdziawiasz się, że widać każdy ząb.

I mówię, Hej, lalunia,
Przestań chrapać, przestań robić szum.
Lalunia, ja cię proszę,
Nie chrap, skończ ten szum.
Mam cię jedną, i to małą,
A hałas robisz, jakby był was tłum.

_________________
un tralala loco

Rainer Maria Rilke

*

Zgaś moje oczy: ja cię widzieć mogę
zamknij mi uszy, a ja cię usłyszę
nawet bez nóg znajdę do ciebie drogę
i bez ust nawet zaklnę cię najciszej
Ramiona odrąb mi, ja cię obejmę
sercem mym,które będzie mym ramieniem
serce zatrzymaj, będzie tętnił mózg
a jeśli w mózg mój rzucisz swe płomienie
ja ciebie na krwi mojej będę niósł