Z odległych czasów, kiedy ściągaliśmy muzykę z Kazaa, wynikło kilka wymiernych plusów. Jednym z nich było to, że w okolicznościach, których nie mogę sobie przypomnieć, doszedłem do znajomości z płytą Roberta Planta "Dreamland". Myślę, że chyba mogło zacząć się, odkąd w orbitę moich zainteresowań weszło "Song to the Siren", ozdabiające jedną z najbardziej fascynujących scen Zagubionej autostrady (co prawda ze znanych mi trzech wersji, Tima Buckleya, Planta i This Mortal Coil, najmniej podoba mi się ta ostatnia, właśnie wykorzystana w filmie). Usłyszałem Syreny w wykonaniu Planta i byłem w szoku, że dziadek (wydawałoby się, że już niemrawy), śpiewa w tak świeży, niezwykły sposób. Naprawdę piękne to było (jest). Poznałem całą płytę i podobała mi się, ale niewiele jej słuchałem, bo z komputera ani z mp3 nie umiem i nie lubię. W wiele lat potem płytę nabyłem a raczej chyba dostałem w prezencie i do dziś słucham jej co jakiś czas - jest świetna. Właściwie podobają mi się wszystkie utwory, całość brzmi wręcz znakomicie i to nie chodzi mi o kwestie realizacyjne, ale o pomysł na tworzenie muzyki. Plant śpiewa w sposób, który idealnie pasuje nastrojem do całości. Oczywiście nie jest to już ten wokalista, przez którego musiałem zbierać szczękę z podłogi. Wciąż jest w tym siła, ale chyba więcej wyczucia niż siły - wyczucia tego, jakie wrażenie mają wywrzeć te piosenki, jakich środków wyrazu użyć... na mnie cała płyta robi wrażenie bardzo przemyślanej, świadomej, i co najważniejsze (kiedy grają powiedzmy dinozaury
) świeżej.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
