Palę Paryż, czyli 2 x Olimpia
9 X 1967
1. Stone Free
2. Hey Joe
3. Fire
4. Rock Me Baby
5. Red House
6. Purple Haze
7. Wild Thing
Koncert nie w całości, więc został wydany łącznie z trochę późniejszym - z San Francisco (o nim napiszę gdy przyjdzie na to czas).
No, tu od początku słychać, że Jimi nie był już we Francji anonimowy – atmosfera jest gorąca.
Słychać też już ten właściwy Hendrixowski ton, intensywność i sound (mimo, że jakość nagrania nie jest idealna). To samo można powiedzieć o Mitchu – w wielu miejscach zwraca uwagę jego mocna gra. No i Noel – okazuje się, że w tamtych czasach próbował mieszać się Jimiemu w konferansjerkę. A tej tu jest sporo, a to ze względu na kłopoty techniczne. Chłopcy wprowadzają elementy kabaretowe, modulują głosy i są w tym nawet śmieszne momenty (dostrajanie się Jimiego głosem do strojonej struny przed „Wild Thing”). Widać, że Jimi chce zdobyć sympatię publiczności, zabawić ją.
W repertuarze mamy, jak widać, same hity, plus „Red House”. Przy okazji powiem, że o ile w wersji studyjnej nigdy nie byłem fanem tego numeru, o tyle wykonania koncertowe bywają mega porywające. Tu spotykamy ten numer po raz pierwszy, a już ognia jest pod dostatkiem. Tyle, że wersja jest stosunkowo krótka, ale to koresponduje z długością innych utworów (nie przekraczają 5 – 6 minut).
Można powiedzieć, że to koncert jeden z wielu, można też ponarzekać na przerwy między utworami (acz warto zaczekać na „Wild Thing” – noiz i drajw wiadomo, ale jeszcze jest tam takie delikatne solo!).
Ale to wszystko nie zmienia faktu, że są to wciąż bardzo dobre nagrania.
Więc zgodnie z tym co mówił Stachura, że
wódki są dwa rodzaje – dobra i bardzo dobra, daję mocne - ****.
29 I 1968
1. Killin' Floor
2. Catfish Blues
3. Foxy Lady
4. Red House
5. Drivin' South
6. The Wind Cries Mary
7. Fire
8. Little Wing
9. Purple Haze
Czyli kolejna płyta z zestawu „Stages”, który prezentuje na czterech płytach cztery koncerty Hendrixa - z każdego roku jego kariery jeden.
Erkej pisze:
Atlanta - monumentalna i dojrzała, San Diego - dynamiczne i do przodu, Paryż - chyba najbardziej bezbarwny, a Sztokholm - wyciszony i refleksyjny.
Tą niewygórowaną oceną Paryża nie należy się zbytnio przejmować, a na pewno najlepiej sprawdzić na własne uszy
.
Spójrzmy na setlistę – nagle mamy tu 4 poważne bluesy. W dodatku w sumie robią one zdecydowanie ponad połowę czasu trwania całości! Po prostu, w porównaniu z wcześniej omówionymi płytami, mamy to zmianę, mamy nowe szaty cesarza
. A tak gęsto są tkane, że chyba nikt nie zarzuci mu nagości. Co prawda brzmienie jest surowe, brudne, zdarzają się też rozstroje (ciągle się stroją!), ale takie są już uroki wielu koncertowych nagrań Hendrixa.
Zaczyna się wszystko dynamicznie i intensywnie, bo nie dość, że Jimi, że Micz, to jeszcze Noel w „Killing Floor” podkręcił swój bas i właściwie nie ma gdzie szpiki wściubić. No ale o to przecież chodzi! Warto zwrócić uwagę na standard „Catfish Blues” (Roberta Petwaya), który idzie na drugi ogień. To wolna i dość ciężka bluesowa forma – Jimi lubił takie, tyle że później wyszykował własne. A tu jeszcze Mitchell przywalił solo na bębnach, Hendrix poprawił z kaczką i całość, z czadowym przyspieszeniem na koniec, poszła w osiem minut.
Z dynamicznych numerów najlepiej chyba wypada „Fire” – aż popsuł się jeden z bębnów. Choć i w „Foxy Lady” i w „Purple Haze” też nie brakuje ani hałasu, ani ciężaru. W zestawie mamy też dwie ballady, z których wolę „Little Wing”. Mimo, że Experience po prostu starają się odtworzyć wersję studyjną, mimo, że nie obywa się bez potknięć, to jednak rzecz z czasem rozgrywa się po prostu pysznie.
Ale jednak najciekawiej wypada moim zdaniem instrumentalne „Drivin’ South” w dziewięciominutowej wersji. No, chłopaki postanowili po prostu wreszcie sobie pograć na scenie (na ile pozwalały im warunki), poeksplorować – i jest to dynamiczne i miejscami bardzo porywające jam – session. Czegoś takiego jak na razie nie mieliśmy.
Jest coś podobnego w aurze tych dwóch paryskich koncertów, na obu też Noel gada, na obu jest trochę wygłupu (tu w jednym momencie markują granie Presleya, ale jednak przechodzą w „Wind Cries Mary”), ale jednak ten drugi jest fajniejszy: **** i ¼.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
