Reanimuję ten wątek ze względu na krótką wymianę uwag w temacie surwajworowym o "Claypool:Lennon Delirium":
Crazy pisze:
no właśnie:
Cytat:
Tyler Durden pisze:
mój jedyny problem z tą płytą to właśnie wokale Lesa - nie lubię "humoru w muzyce" i nie przepadam za "aktorstwem wokalnym"
ja zaś "aktorstwo wokalne" lubię bardzo (Kazik i Spięty, no hej!) i Les robi doskonałą robotę.
Przywołany Kazik i Spięty nie ograniczają swojej maniery wokalnej do aktorstwa, choć i ono się oczywiście u nich pojawia. U Kazika jest to element rzadszy, u Spiętego oczywiście częstszy, natomiast u obu jest on stylistycznie usprawiedliwiony i nie-przegięty.
Jedyny kłopot który mam z uwielbianym "Monolith of Phobos" polaga na tym, że Claypool włącza tę manierę właściwie w każdym momencie w którym śpiewa. Ma tam dość nieznośny zwyczaj ukomediowania swojego wokalu w jakiś pythonowski (?) sposób, który w drobnych ilościach by mi nie wadził, natomiast w takim nadmiarze razi i przeszkadza. To trochę tak, jakby zatykał nos i śpiewał głosem Kaczora Donalda, nałykał się helu, albo udawał śpiewaka operowego. W jednym numerze: spoko. W każdym: absolutnie nie. Dlatego też - robiąc sobie listę z tej płyty - lokuję wszystkie kawałki śpiewane przez Claypoola na dole rankingu. Rzecz jasna, bardzo cenię tu Lesa za potężny poziom wykonawczy i za ogromny wkład w kompozycję albumu. Uważam jednak, że ta genialna płyta byłaby jeszcze lepsza, gdyby śpiewał na niej po prostu "normalnie".
Widziałem "Delirium" (z materiałem z obu płyt i bonusami, które znalazły się później na "Lime and Limpid Green") zaraz po premierze "South of Reality". Był to koncert absolutnie fantastyczny (supportowany przez UNI) i na nim Claypool śpiewał przede wszystkim "normalnie". Szkoda mi trochę, że na "Monolicie" przegina paszczowo w każdym momencie, kiedy obsługuje mikrofon.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
.
