Zawsze mnie męczyły w rock&rollu teksty, które traciły lekkość i swadę na rzecz sensu. Kiedyś słuchając Wagla na płycie Samo Voo Voo sobie pomyślałem, że przecież ten cały sens nie powinien być nadrzędną wartością - że takiej muzyce lepiej może przysłużyć się zabawa słowem, humor, gra wyobraźni, jakiś odlocik. A tu kurde non stop wykładanie treści, ble.
A potem poznałem zespół Starzy Singers, którego teksty wypełniają mój postulat – i robiły to nawet zanim go sformułowałem – w całości, a nawet z nawiązką, bo aż do przesady, ale nie tracą przy tym wdzięku. I ciekawe jest to, że na wszystkich trzech płytach zespołu słowa są bardzo spójne, trzymają ten specyficzny styl - ale też nie dzieje się tak, że jest to jeden, wciąż taki sam bełkot. Zrozumiem jeśli pojawi się taki zarzut – ale go nie podzielę. I bardzo podoba mi się, że w różnych piosenkach pojawiają się jakieś słowa – klucze, które jednak nie wiadomo co oznaczają. W każdym razie nie zawsze. Brąksik czy groszek – z grubsza wiadomo. Ale na przykład doskonały motyw (na)sielski? Spójrzmy:
Cytat:
Piffaro mnie mówiła jedna Włoszka co to nie widziała gdzie jest Nasielsk. No to jej pokazałem gdzie to leży (je) na mapie
Cytat:
Sonia Braga całkiem naga z jednym gościem się bawili. Ona była taka zgrabna a on kawał cielska. Jeden facet to zobaczył i się spóźnił na dwudziestą – na pociąg do Nasielska.
Cytat:
W nasielskiej kiecce z zadartym noskiem chodziłaś do dziupli na Ząbkowskiej
Cytat:
Szybki biegacz słabo pobiegł, połamane w butach kolce, nie ma dłużej co ukrywać, nie ma już prawdziwych żab w Nasiołce
Są i inne, na przykład dżymsikowo – sztruksikowy, ale nie będę już teraz wyliczał, bo to jednak złożony i niejednowarstwowy problem. A sprawa ma jeszcze ten ładny aspekt, że jest klamerka, która spina całą dyskografię Starych Singersów. Jest to klacz Karino, która trochę przypadkowo pojawia się w pierwszym numerze na debiutewnej Ombreoli, ale też – pewnie już premedytatywnie - w utworze pięknie zamykającym ostatnią płytę „Takie jest c’est la vie”.
Starzy są super, choć z początku przeszkadzała mi ich hałaśliwość. Uwielbiam też ich okładki i sposób w jaki wydali swoje płyty. Na przykład w reedycjach zdjęcia są wewnątrz okładki, gdzie można tylko zaglądać – trzeba by rozciąć krawędzie, żeby zobaczyć wszystko
.
A! Dodam, że wcale nie uważam, żeby ostatnia płyta była jakaś gorsza. Pod niektórymi względami jest nawet jakaś lepsza! W sumie to wszystkie płyty lubię podobnie - bardzo!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Co prawda, brakuje dwóch wykonawców, z którymi przed laty dzielili scenę (Something Like Elvis i Fugazi), ale ufam, że będzie dobrze.