Przeczytałem Guillaume Apollinaire'a "Heretyk i S-ka". Na piątej stronie, u dołu jakaś kobieca ręka napisała długopisem
"brud książka". Ucieszyła mnie ta niespodziewana uwaga, bo rzeczywiście, brulion pozostawia wiele do życzenia - widać, że z niejednego rzędu kurz jadł - ale jakie było moje zdziwienie, kiedy na stronie 27, ta sama dłoń, z tym tylko, że ołówkiem napisała:
"okropna książka brud jeszcze raz brud" i to tuż nad rozdziałem zatytułowanym
"Piękny film"....hmmmm co za wiadomość, i od kogo?! A sama książka z przeuroczymi i denerwującymi słabościami co do całości, i przejmującymi, błyskotliwymi pomysłami co do szczegółów. Być może nawet jest to cmentarzysko zmarnowanych pomysłów? Grubiańska i podstępnie obsceniczna, a jednak z uroczymi spostrzeżeniami. Chcąca jakby dosięgnąć jakiegoś strupa na ciele jakiejś wiary, lecz w sposób tak banalny, że aż godny zapomnienia. A najładniejsze są dla mnie fragmenty typu:
"Usadowiony na krańcu życia, w rejonach sztuki, Justyn Prerogue był malarzem. Mieszkała z nim przyjaciółka, wieczorem przychodzili poeci. Kolejno każdy z nich jadł obiad w pracowni, gdzie los rozsypywał po suficie zamiast gwiazd pluskiewki.
Było ich czterech biesiadników i nigdy nie spotkali się za stołem." -
"Serwetka poetów"
to jest ... poezja!
P.S.
a czytam Tomasza Manna "Wyznania hochsztaplera Feliksa Krulla", dla którego takie pisarstwo prozą jakie realizował Apollinaire było zapewne kwintesencją złego smaku! Ho!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
