Crazy pisze:
Niestety akurat tych dwóch zwycięstw Majki na Tour de France nie widziałem na żywo.
... ale olimpijskie prawie-zwycięstwo widziałem na żywo, a nawet śledziłem przez większość czasu trwania wyścigu i to z wypiekami!
Włączyłem się, kiedy do mety był jeszcze kawał drogi, ze 140 km. Z przodu silna grupa z Kwiatkowskim w składzie. Nie była to akcja, która wydawała się realnie myśleć o dojechaniu do mety, ale też nie była to przypadkowa zbieranka kolarzy, którzy chcą się pokazać w odjeździe, jak to ma często ma miejsce w wielkich tourach. Więc i emocje większe, bo a nuż szarpną i dojadą?
Oczywiście nie dojechali, stopniowo zaczęli się dzielić, kolejni odpadali aż został sam Kwiatkowski (co też było znaczące). Dogonili go, ale (co tym bardziej znaczące!) nie dał się zostawić i pozostał z grupą liderów. To sztuka, która rzadko się udaje. No a w grupie liderów - Rafał Majka. Jechali dalej i robiło się tylko coraz ciekawiej. Szarpali, zostawiali kolejnych, czasem ktoś się spinał i doskakiwał, Froome coraz bardziej tracił swoją szansę, za to Nibali coraz bardziej wyrastał na mocarza numer jeden. I obok niego wciąż Majka, który jako jeden z nielicznych dotrzymywał mu kroku. Jeden ich wspólny odjazd skasowali, ale zaraz potem był następny i tak wyklarowała się prowadząca trójka, która miała dojechać od mety: Majka, Nibali i Sergio Henao. Co za skład!
Gdyby meta była na górze, nie byłoby o czym mówić. Zjazd zawsze jest ryzykiem, ale gdyby został im tylko sam zjazd, to tylko nieszczęśliwa kraksa, jaka właśnie się zdarzyła, mogła ich pozbawić zwycięstwa. Myk jednak polegał na tym, że na tej trasie po górze i zjeździe pozostawał jeszcze kilkukilometrowy odcinek płaski, który w obu wyścigach (męskim i żeńskim) okazał się być bardziej kluczowy, niż byśmy się spodziewali. Mimo wszystko, gdyby Majka, Nibali i Henao jechali we trzech, uważam, że nie daliby się doścignać. Stało się inaczej, niestety. Kraksa była straszna i i widać (zwłaszcza po wyścigu pań, gdzie wydarzylo się dokładnie to samo!), że organizatorzy GRUBO przesadzili i mają na sumieniu kilka połamanych kości najlepszych kolarzy świata; dobrze, że nic więcej. A może jednak więcej, bo zaprzepaszczone szanse na olimpijskie triumfy. NIbali się wywalił na zjeździe, jadąc po właściwie pewne zwycięstwo?! Niewiarygodne. Nie znalazłem pełnej relacji, ale wnioskuję na podstawie danych, że przewrócił się (jadący w takim razie tuż przed nim) Henao a Nibali w niego wpadł, Majka zaś cudem jakimś nie wpadł, choć musiał hamować prawie do zera.
W tym momencie w tym już ekscytującym wyścigu zaczyna się dramaturgia dla nas największa. Ale cały czas mam z tyłu głowy ten cień, widok tych biedaków siedzących obolałych na poboczu - nie wiem co bardziej ich wtedy bolało, połamane kości czy żal z utraconej szansy? Dla mnie był to żal wielki i złość, że to nie powinno było się zdarzyć. Ale jednak wyścig trwa, Majka jedzie. Zostało mu bardzo mało, jedzie po złoto, czy dojedzie?! Najpierw wierzyłem, że dojedzie, że to jednak blisko, droga prosta, a on pędzi najszybciej w życiu. Ale było dalej, niż by się chciało, a za nim pędzili nieprzypadkowi zawodnicy, choć skład zwycięskiej dwójki musiał być jednak zaskoczeniem (Van Avermaet mówił, że na starcie dawał sobie ok. 5% szans, a Fuglsang to w ogóle chyba nic nie mówił).
Majka nie zdążył i na ostatnich kilkuset metrach zostaje mu brąz. I tak jest to wielki moment. Według mnie był zresztą skazany na brąz, niezależnie od tego, w której trójce by dojechał. Ale tak, jak się stało, był ten czas, kiedy samotnie pędził po złoto, i to będzie ten "sportowy moment", który będzie najbardziej niezapomniany z tego wyścigu, a dla mnie pewnie z całych igrzysk.
Szkoda jednak, że to nie ta pierwsza trójka wjechała na podium.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
. Noriaki Kasai mistrz!
