Ponieważ moderator prosił, a i wcześniej już inni sugerowali, żeby tutaj pogadać o płycie z Osieckiej, więc na początek odniosę się do straszliwej kalumni pt.
:
elrond pisze:
generalnie prezentuje [Nosowska] podobnie (przeciętny) poziom jak niejaka Maria Peszek
Napisałem najpiew ognisty tekst vs. Marii Peszek, ale tak naprawdę nie mam nic na jej temat do powiedzenia, ani nawet nie chcę mieć, więc go skasowałem. Powiem tylko tyle, że Maria Peszek wydaje mi się przerażająco pretensjonalna, natomiast Kasia Nosowska zupełnie bezpretensjonalna, co z miejsca rozbija mi wszelkie analogie.
anastazja pisze:
pazur Nosowskiej nadal jakoś obliguje
tak, no. Choć nigdy wcześniej nie uważałem jej twórczości za jakąś wielką SZtukę. Hey to dobra kapela rockowa głównego nurtu, solowa twórczość do mnie nie przemawiała, ale jakiś tam charakter miała. Byłoby to wszystko gdzieś pomiędzy "dobre" a "przeciętne", gdyby nie walory wokalu Nosowskiej, który zawsze oceniałem wysoko.
Dlatego własnie taka EUREKA mnie dopadła wtedy w tym samochodzie, kiedy płyta z Osiecką opadła mi szczękę do podłogi. Słyszałem już wcześniej tę płytę i wpisywała mi się w to, co pisałem wyżej: fajne piosenki, ładnie wykonane no i dobra.
A nagle usłyszałem właśnie dużą SZtukę. Na każdym poziomie. Poczynając od tego, że materiał wyjściowy obliguje - nie wychowałem się na Osieckiej, nie mam sentymentu czy coś, ale mistrzostwo słowa to jednak jest. Do tego świetne kompozycje autorów, którzy też mówią sami za siebie (choć moje ulubione napisali nieznani mi kompozytorzy - kim są Adam Sławiński i Jerzy Satanowski?).
No ale interpretacja - stąd właśnie wzięło mi się porównanie do Ewy Demarczyk, bo przecież ona też śpiewała tam nie swoje piosenki. Tyle że zaśpiewała tak, że stały się JEJ. Totalnie je nasyciła sobą, swoją sztuką, swoją duszą. Kiedy słucham płyty Nosowskiej, to też mam wrażenie, że ona cała przenika te niby nie jej piosenki. Głęboko mnie jej interpretacje poruszają, mnóstwo w nich niepokoju, smutku, ale i piękna, a przede wszystkim prawdy. I też szczypta tego przedziwnego uroku osobistego, którym Kasia Nosowska raz czaruje, raz irytuje. Taki osobisty rys, choć nienachalny. Przy TEJ produkcji, która jest dla mnie wprost olśniewająca, każdy zakamarek śpiewu Nosowskiej jest wyeksponowany, tam nie ma załamania głosu, które by nie zdawało mi się potrzebne. I nie mam wątpliwości, że wokalistka jest tu w życiowej formie, prowadzi swój głos z absolutną swobodą, gdzie chce i zawsze wie, po co. Tak jak napisałem: dla mnie to jest odkryty znienacka numer jeden polskiej wokalistyki.
A przecież to nie wszystko, bo jeszcze dużo szło by napisać o aranżacjach, które towarzyszący jej zespół wykonał. Są świetne, bogate i przede wszystkim takie, jak i śpiew: wiadomo PO CO. Nie ma żadnych popisów i wodotrysków. To jest duży zespół, dysponujący bogatym arsenałem instrumentów, ale ktoś, kto tym kierował, panował nad sytuacją i cały czas nie tracił z oczu celu swojej pracy. Nie znam się, ale mam wrażenie, że tym kimś był chyba Marcin Bors, producent... naprawdę rzadko w ogóle zwracam uwagę na kwestie produkcyjne. Tutaj jestem wprost zachwycony. Nie umiem jednak o tym pisać, to musiałbym z kimś słuchać i pokazywać: o tu! słyszałeś? ten klarnet, ten wibrafon, ten stuk, ten puk...?
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
