Klub samobójców (Jisatsu sâkuru) ***** ale...
Japonia, 2001, reż. Shion Sono
W mordę, co to jest za film... Obejrzałem go przed chwilą po raz drugi, aby coś sensownie napisać, ale chyba w pełni się nie da. Teoretycznie druga część niektóre sprawy wyjaśnia, niemniej po dwukrotnym obejrzeniu pierwszej i jednokrotnym drugiej po drodze, nie wszystko zrozumiałem. Wątki i tropy przyrastają geometrycznie, a już początek wbija w krzesło, ponieważ jest moim zdaniem najlepszą sceną w historii horroru.
Mamy tu bardzo ponurą wizję Japonii, przez którą przechodzi fala samobójstw, a jedyną radością zdają się być piosenki dziecięcego girlsbandu. Ale tylko się zdają... Połapać się w akcji i intrydze nie pomagają ani podrzucane nam co chwila fałszywe tropy, ani kilka nagłych zmian konwencji, gdy pan reżyser wskakuje w typowo japońskie przegięcia, jednak w sposób bardzo artystyczny. Tak do 2/3 filmu jeszcze wszystko można sobie jakoś logicznie poukładać i mieć nadzieję, że wyjaśni się wątek tajemniczych i nad wiek poważnych dzieci, ale potem się to trochę rozłazi. I ja, tak, jak napisałem, właściwie nie do końca zrozumiałem tę ostatnią 1/3, co jednak nie zmienia faktu, że jest to arcydzieło japońskiego horroru. Tak gęste, że mogłoby stworzyć koncentrat z którego wyszłyby ze cztery nadal bardzo mocne filmy.
trailer
Klub samobójców 2: Noriko's Dinner Table ****
Japonia, 2005, reż. Shion Sono
Tym razem zupełnie nie horror, wbrew niektórym opisom i wbrew pierwszej części, od której ten film mocno się różni. Japoński, a właściwie ultrajapoński dramat. Trwa prawie trzy godziny, bardzo ciężki, mocno przygnębiający, choć z nadzieją na końcu. Co ciekawe, mam wrażenie, że to kolejny mało znany film, który akurat autorzy "Sali samobójców" zobaczyli. Na odwrót, niż w pierwszej części tutaj w 2/3 zaczyna się łapać...
Akcja rozgrywa się w kilku planach czasowych, częściowo równoległych z pierwszą częścią i rzucających na nią nowe światło, jednak nie całkiem jest to spójne. Pojawia się też, jako retrospekcja, najmocniejsza scena z pierwszej części, ale to rozwiązanie akurat niespecjalnie mi się spodobało.
Jednym z oryginalniejszych, choć pewnie w Japonii niekoniecznie szokującym, motywem filmu jest prowadzona przez najbardziej tajemniczą bohaterkę agencję, w której wynająć sobie można osoby odgrywające role rodziny - w pełnym zakresie, od szykowania i jedzenia miłych rodzinnych obiadów, przez seks aż do morderstwa (nieudawanego). W tej agencji pracują między innymi dwie dziewczyny, których poszukiwanie przez zrozpaczonego ojca jest główną osią filmu...
trailer
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Poza nią niczego z tego filmu właściwie nie zapamiętałem. Powtórka w planach.
a nawet 
