Sięgam do Tylko Rocka z grudnia 1992. A tam „Przesłuchanie” z Tomaszem Budzyńskim, i słowa o
„Children Of God” SWANS, że płyta ta jest jak ilustracja do dzieła św. Jana od Krzyża i mogłaby się nazywać
Noc Ciemna. Zafrapowało mnie to wówczas, ale poznać zespół Swans i usłyszeć samą płytę udało mi się dopiero kilka lat później. Zrobiła na mnie spore wrażenie, choć o takim zwykłym polubieniu długo nie mogło być mowy.
Praca nad „Children of God” była dla zespołu odejściem od wcześniejszej, bezwzględnej stylistyki i otwarciem się na łagodniejsze brzmienia. Nad materiałem pracowano też gdzie indziej, mianowicie w Anglii, w Kornwalii, nad brzegiem rzeki Fowey, w budynku starodawnego tartaku wodnego. To było, zdaje się, to miejsce (tyle, że pora roku chyba inna):
Wprowadzenie akustycznych brzmień i melodyjniejszych wokali nie pozbawiło Swans ciężaru czy mroku. Takie utwory jak otwierający „New Mind” czy „Sex, God, Sex” powalają i przygniatają gitarowym atakiem (głównie
telekasterek Normana Westberga, ale też bas
Algisa Kizysa – panowie zresztą wiele ze sobą później współpracowali), przytłaczają też mocarnymi rytmami (perkusja
Ted Parsons /Azbest mógłby pewnie niejedno o nim powiedzieć/, choć po bębnach akurat najbardziej czuć czas w jakim rzecz nagrywano -
1987). Z drugiej strony takie środki wyrazu jak syrenie śpiewy
Jarboe (np. „Blood And Honey”) i wybrzmiewające w ciszy instrumenty (powiedzmy akustyczna gitara, fortepian, jakieś dzwonki i flety jak w „In My garden”) nie tylko ujmują urodą, ale też nadają całemu materiałowi głębi. Ale do tego pojawiają się jeszcze obszerne fragmenty, które drażnią swą formą muzyczną, zestawieniami brzmień czy ogólnym klimatem (powiedzmy „Like A Drug” czy „Beautifull Child”).
Patos, brutalność, teatralność i przerysowanie tych fragmentów powodowało, że całość wydawała mi się zawsze męcząca, ciężkostrawna, trudna w odbiorze. Wymagająca szczególnego nastawienia. Ta powtarzalność i monotonia w wielu utworach. Do tego ciężka tematyka. Wciąż do końca nie wiem o czym opowiada
Michał Gira swym grobowym głosem. Ale on sam wspomina, że w tamtych czasach fascynowała go postać telekaznodzieji Jimmiego Swaggarta. I że nie było jego intencją wyśmianie religijności, tylko przyjrzenie się w związku z nią naturze człowieka. I idąc właśnie tym tropem znalazłem swój własny klucz do tej płyty, coś co umożliwia mi jej owocne wysłuchanie od początku do końca.
Otóż utwory na „Children Of God” kojarzą mi się z malarstwem religijnym. I to nie jakimiś najwybitniejszymi dziełami sztuki. Chodzi po prostu o kościelne malowidła, albo nawet takie dawne święte obrazki, które przedstawiają biblijne historie i sceny, żywoty świętych i te wszystkie historie. W dodatku nie w ich ikonowym sensie (ikona jako okno na tamten świat), ale jako odbicie ziemskiego życia. Jest w nich miejsce na przedstawienie marności egzystencji, najgorszych grzechów, ale też subtelnych uczuć, scen pastoralnych. Jest obskurantyzm, straszenie piekłem, wzbudzanie wyrzutów sumienia, elementy sadyzmu, ale też rzeczy dla widza miłe, albo nawet oszałamiająco olśniewające („Children Of God”). Niektóre drażnią estetycznie smak człowieka współczesnego, ale wciąż posiadają dla niego walor egzystencjalny. Ta muzyka jest dla mnie po prostu taka: patetyczna, solenna, dobitna jak dźwięk organów, a niekiedy wręcz jak
przeraźliwe echo trąby ostatecznej...
Zastanawia mnie tylko jak to możliwe, że Swans udało się tak precyzyjnie wpisać w ten klimat. Może to faktycznie nie jest prawda, że oni są z Nowego Yorku. Tak jak kiedyś mówił Budzy: są stąd, tylko się dobrze maskują
.
(skład, który nagrał płytę)
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Rozdygotany, niespieszny, miażdżący. Mój faworyt na albumie.
