Ultima Thule

Oczywiście nie mogę obejrzeć, ale Hackett z wąsami wyglądał faktycznie zjawiskowo.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Peter Gabriel, Passion [1989] - impresja drobna.

Wracam do tej płyty sporadycznie, ale wracam z konsekwentną regularnością. Kupiłem ją kilka lat temu w Wielki Piątek bodajże. I w okresie przed Wielkanocą słucham chyba zawsze. Do tego w tym roku zmieniłem (tak!) dotychczasowy egzemplarz, więc znajomość uległa odświeżeniu. No i?

I mam z tym albumem problem. Duży. Bo o ile solowy Gabriel jest dla mnie po całości średni (są wyjątki jakby co), to "Passion" jawi się jako najmniej gabrielowy album w dorobku artysty. Czyli w sumie plus. A co mnie boli? Coś, co nazwałbym "tandetą". Te osiemdziesionowate inkrustacje są jak ser w torcie bezowym. Oczywiście muzyka jest ubrana w eleganckie folkowe historie (tureckie, arabskie czy afrykańskie), ale pomimo tego wystaje z niej coś fałszywego. Ten fałsz jest zawarty w każdym dźwięku (i osiemdziesionowatym i tym stylizowanym na archaik). Czuję, że to jest eleganckie, zgrabne, fajne, sympatyczne, ale podszyte jakąś nieuczciwością. To podobna kwestia, jak w przypadku mojego odbioru Dead Can Dance. Słuchając "Passion" doceniam dźwięki, doceniam koncept, ale nie wierzę tej muzyce. Powinienem zatem cisnąć tym w kąt. A wracam do tego wydawnictwa z uporem maniaka.

_________________
http://67mil.blogspot.com/

Nie trwóż się - jest remedium na twe zgryzoty!
W tym samym roku co "Passion", Gabriel wydał również "Passion Sources" - kompilację muzyki etnicznej, która zainspirowała go do stworzenia jego płyty:

Muzyka z Armenii, Egiptu, Etiopii, (Nienowej) Gwinei, Indii, Iranu, Maroka, Pakistanu, Senegalu i Turcji.
Wszystko co podobało ci się w "Passion", ale bez jej braków.
Jest na deezerze:
http://www.deezer.com/pl/album/2625491.

_________________

Tak, zagadnienie jest mi znane, ale ono tylko połowicznie rozwiąże mój problem. Wczoraj znów słuchałem.

_________________
http://67mil.blogspot.com/

Natomiast dzis miaŁem okolicznosc obejrzec dvd z koncertu dosc swiezego, bo 2011, gdzie Gabryjel wystepuje w Londynie z orkiestra. Zadnego zespolu tradycyjnego, tylko sama orkiestra, choc z roznymi nie zawsze typowymi instrumentami. CIekawe doswiadczenie... Troche nadal byŁo "uwaga pan tworzy sztuke", ale... tym razem miaŁem naprawde poczucie obcowania ze sztuka. Co prawda nie byŁo to "moje", byŁo raczej jak przy sztuce nowoczesnej, ale jednak. DoskonaŁosc opracowania, posunieta do dalekiego stopnia teatralizacja, BARDZO oryginalne aranzacje znanych utworow, ktore sprawialz, ze nieraz sie sŁuchaŁo, jak czegos caŁkiem nowego. No, ciekawe. I Red Rain mnie przekonaŁ Tylko pani spiewajaca Don't Give Up nie za bardzo.

Tak sobie pomyslaŁem, ze jakby tak miaŁ wystapic w Kongresowej, to chetnie bym wysupŁaŁ nieco grosza!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Ciekawe te duże Ł w powyższym poście, hmm.


He he, w Melodramacie Tom bardzo interesująco mówił na temat Gabriela, aż postanowiłem sobie zajrzeć, co pisał w wątku, a tu takie coś

W Melodramacie puszczał też kenijskiego artystę o mianie Ayub Ogada, któremu podobno Peter Gabriel pomógł wybić się na szerszy świat. Dla mnie rewelacja! Muszę poszukać jakichś nagrań jeszcze.

_________________
ćrąży we mnie zła krew