Jak byłam w liceum, to widziałam pierwszy raz słynny „Nóż w wodzie”. Pamiętam, że jeszcze przed wyświetleniem go w telewizyjnej Dwójce, była mini pogawędka filmowa Torbickiej z kimś (ani Raczek, ani Kałużyński) i ten ktoś powiedział na zakończenie, że bardzo zazdrości osobom, które będą widziały ten film pierwszy raz.
Od wydania „Soul side story” minęło ponad 2 lata, ja dopiero skończyłam tydzień temu, więc mi zazdrośćcie!
Nie będę oryginalna, podobało mi się bardzo, czytało się w mig (6 dni). Rzeczywiście opis okresu dzieciństwa się wybija, ale dużą dozę poetyckości wyczułam czytając też o Stanclewie, Italii i Lublinie. Wzruszające jest to uchylanie rąbka tajemnicy życia rodzinnego i osobistego.
A propos dworu cadyka lubelskiego. Byłam tam w miniony roku. W pierwszym momencie pomyślałam, że chyba ktoś mi dał fałszywy adres…. no bo ciucholand? Ale nic, wejdę i się wypytam. Sklep rzeczywiście taki z tych podrzędny, dość ponuro i ciemno ale, ale…. na ścianach wiszą nieśmiało ikony!
Widok niesamowity: jakieś łachmany, w tle piękne obrazy.
„No po prostu nie wierzę! To jakaś fikcja literacka!” – tak w duchu krzyknęłam, czytając, że autor nie wszedł zobaczyć grobu cadyka Dawida z Lelowa.
Elementy edukacyjne: te wszystkie nazwy płyt i zespołów, spacery w czasie dziennika (nie wiedziałam!), malarze nurtu Neue Wilde (brzydkie to, ale dobrze wiedzieć, że coś takiego było), klimat muzyczny lat 80-tych i początku 90-tych.
Słowa książki: pomstować, melancholia, poczciwy, okrutny, pocieszające.
Szkoda, że studiowanie historii sztuki było takie nudne i że nie udało się wejść MOMA…
Bardzo się zdziwiłam i ucieszyłam zarazem widząc traktat filozoficzny znajomego forumowicza, nawet do pewnego momentu wszystko układało mi się w logiczną całość, ale przy numerowanych zdaniach się pogubiłam, gdzie jest np. zdanie nr (3) – str. 161? Podobnie na str. 164.
Pisząc tego posta jestem świeżo po przeczytaniu „Drogi” Cormaca McCarthego. Myślę sobie, jak skrajnie różne mogą być książki. I szczerze się cieszę, że „SSS” jest oparta na faktach, jest dobrą historią prawdziwego życia. I jak dobrze, że „Droga” to tylko fikcja literacka…
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Przeczytałem ją jakiś czas temu. Od razu mnie wciągnęła. Ciekawie Tomek opisuje. Załączony film też obejżałem. IGORKOWI po jego wyjściu ze szpitala opowiadałem o książce. Był bardzo ciekawy o czym ona jest. Może za jakiś czas znowu poczytam. Któż to wie. 
