Fajnie się czyta!
A jeśli można Panie Pilocie, ode mnie, słów kilka:
Pilot pisze:
Jak ktoś ma tyle cierpliwości, żeby zapoznać się z trzypłytowym wydawnictwem Live In Japan, gdzie zebrano większość materiału z japońskich koncertów Deep Purple z sierpnia 1972 roku, to usłyszy, że te występy są do siebie bliźniaczo podobne. Te same zagrywki, te same zabawy czy to z publicznością, czy też między muzykami. I coś, co niby było unikalne okazało się historią powtarzaną każdego wieczora właściwie w ten sam sposób.
No nie zgodzę się, albo raczej zgodzę się w połowie.
Zgoda, że kręgosłup wykonań koncertowych (sekcja, większość riffów, momenty powrotów do zwrotek) był twardo ustalony, ale to co działo się w partiach solowych, których przecież była cała masa, to nic innego jak wolne improwizacje!
Niech za przykład posłuży otwierający Highway - trzy zupełnie różne solówki Blackmore'a, trzy zupełnie różne solówki Lorda i delikatne zmiany partii wokalnej.
Przy czym taki zmienny stan rzeczy dotyczy każdego z numerów, w mniejszym lub większym stopniu.
Wolność wykonawczą potwierdzają, moim zdaniem, także inne koncertówki z tego roku roku jak Kopenhaga czy Londyn.
Poza tym uważam Made In Japan za wyjątkowe wydawnictwo ponieważ wybrano, w moim odczuciu, najlepsze wykonania i tak dobrze te numery mi nie brzmią nigdzie indziej, dlategoż mam tę płytę za wydawnictwo właśnie unikalne.
I jeszcze jedna mała złośliwość:
Cytat:
Otóż z palcem w nosie można wymienić kilkanaście koncertówek, które pod wieloma względami kładą Made In Japan na glebę.
obiektywnie?
- - -
A jeśli o mnie chodzi, to zupełnie nie wiem co tak naprawdę sądzę w tej chwili o MIJ.
Może po prostu zmęczenie materiału?
Słuchałem tej płyty setki razy i chyba zbyt dobrze ją znam aby teraz wywoływała tak silne emocje jak kiedyś.
Zobaczymy za rok - może się dowiem
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
