Ultima Thule

hehe tu mnie masz... ile? dwie trzy, może pięć minut...

_________________
un tralala loco

"Django Unchained" wczoraj - piękne realizacyjnie, jak zwykle świetna rozrywka, super wyraziste postacie (SLJ!!!), ale jednak wyraźnie słabiej niż "Inglourious Basterds". Jeśli Basterdzi to 5 i pół w górnych rejestrach, to Django ma mocne cztery z niewielkim plusem.

Oczywiście bardzo polecam. Ci którzy się znają nie będą zawiedzeni

_________________
Ceterum censeo Platformem delendam esse

Wszystkie prawdziwe ścieżki prowadzą przez Góry.

Zawsze mieć dojrzałe jagody do jedzenia i słoneczne miejsce pod sosną, żeby usiąść.

My gender pronoun is "His Majesty / Your Majesty".

mi się bardziej podobało jednak django, bo bastardzi mnie jednak wkurzyły przemocą na serio. a tutaj prawdziwy tarantino: cudzysłów grubą krechą kreślony
bardzo dobry seans, choć pół godziny mniej sprawiłoby, że nie zauważyłabym upływu czasu. ależ bym sobie postrzelała
daję tarantinowskie **** biorąc pod uwagę fakt, że to tylko rozrywka dla rozrywki.
ale w żadnym westernie nie widziałam tak fajnie pokazanego miasteczka

świetny samuel l. jackson

i fajne piosenki

a czołówka z gatunku tych, że siada się wygodniej w fotelu, daje łyk koli przez słomkę i myśli się: ale fajnie, że jestem w kinie

_________________
ja herez ja herez

no ale dopiero oglądłem pierwszy raz, cóż się czepiasz

KilBilom w tym wątku dałem kiedyś po cztery z minusem na sztukę... nigdy nie miałem ochoty wrócić do tych filmów po raz drugi i na dzień dzisiejszy raczej bym lekko obniżył ocenę (choć ze świadomością, że jakby ktoś mnie zaciągnął do obejrzenia, to pewnie by podskoczyło znowu, bo to się jednak dobrze patrzyło!).
Bastardom nic tu nie dawałem, ale podobnie - na dziś trzy i pół, nie więcej, ale przecież pamiętam, jak pisałem tu prosto po seansie, że całkiem całkiem!

No a z Sin City na razie bawię się myślą, że pełna piąteczka

Na Django bym się przeszedł... zobaczymy, kiedy się uda.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

bo to Sergio Corbuczi

_________________
"Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!"

Pet ma rację Crazy
Dla mnie Sin City najlepszym filmem Tarantino.
Zwłaszcza że Pulp Fiction oglądałem po 'Dzikości Serca' i ta zabawa z konwencją mnie nie brała.

Swoją drogą Dźango bardzo sympatyczny film.
Jeśli komuś nie przeszkadzają hektolitry krwi
Gdzieś między Kill Billem (bez wątku femistycznego) a Sergio Leone.
No i bardzo fajne kreacje Don Jonsona i L. Jacksona.

_________________
każdy cieszyć się chce

a mnie Quentin prawie nie bawi...

_________________
un tralala loco

O! mam podobnie. Ale Dziango zobaczyłem szukając rozrywki. Jakby był z godzinę krótszy to byłby niezły. A tu nagle się scenariusz rozjeżdża, traci błysk, historia grzęźnie na mieliźnie i trzeba ją dynamitem z niej wyciągać. Szkoda bo fajne kreacje. Don, Leo, L.... Tak na serio to mi się tylko Death Proof podobał z filmów które widziałem. Ale rozumiem, że takie wpisy nie powinny się znajdować w wątku z wyznaniem miłości w tytule więc już zamilknę.

...ja jeszcze nie byłem na tym nowym....ale Natalia chce się wybrać jeszcze raz ( )..... to i chyba pójdę z nią...

_________________
ooooorekoreeeoooo

Sergio Corbuczim, nie Sergio Leone, kurde blade

_________________
"Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!"

Django bardzo ok, lepsze od Basterdów ( którzy jednak w kinie mi bardzo podeszli ale później jakoś to odeszło )
a słowa Natalii niejednokrotnie cytowane ,opisują najlepiej ten film, jak i w ogóle moje ostatnie podejście do kina

chciałem coś napisać, ale Natalia napisała to co chciałem

Taki lekko przeterminowany njus odnalazłem: http://www.tvn24.pl/policja-odnalazla-s ... 217,s.html

_________________
Sometimes good guys don't wear white

Po 20 latach odświeżyłem sobie "Prawdziwy romans". Tarantino był tu tylko scenarzystą, ale niewątpliwie wystarczyło to, żeby było to typowo tarantinowskie kino.
Film wygląda jak dziecko Dzikości serca i Pulp Fiction (zwłaszcza epizodu z Brucem Willisem), głównie za sprawą pary bohaterów, którzy choć sami nie stronią od brutalności (w tym przypadku znacznie bardziej niż u obojga "rodziców"), to są przedstawieni jako para kochających się czystą miłością kretynów na tle kompletnie zdegenerowanego świata
Jest to skądinąd dziecko fajne, ale bardzo wyraźnie brakuje mu polotu i błysk rodziców... do obu tamtych filmów brakuje Prawdziwemu romansowi bardzo dużo, ale trzeba mu też przyznać bezpretensjonalność. Jest, jaki jest - ot, opowiastka, bez żadnych drugich dn ani pretensji do oryginalności.

Fajnie było obejrzeć. Osobną wartością jest tu obsada - sprzed 20 lat pamiętałem przede wszystkim i ponad wszystko Gary'ego Oldmana, który gra tu postać na równie krótko pojawiającą się, co skrajnie porąbaną i trudno się dziwić, że zapamiętuje się go najlepiej. Podobnie krótkie są występy Dennisa Hoppera, który o dziwo nie gra psychola i Christophera Walkena, który owszem Gratką jest z pewnością występ Brada Pitta w roli kolejnego idioty Zupełnie epizodycznie pojawiają się Val Kilmer i Samuel Jackson.
Głównych bohaterów grają Christian Slater i Patricia Arquette. Slater mial wtedy swój czas - Pump Up the Volume i te sprawy... dobrze się dość sprawił, ale Patricia Arquette reprezentuje poziom wyżej, ewidentnie. Mało razy widziałem ją w akcji, ale zawsze jest świetna.

Ogółem - dość typowy film na trzy gwiazdki.

_________________
ćrąży we mnie zła krew