Ultima Thule

Z tego co widziałem, to z grubsza sie układa tak:

Przełamując fale (Breaking the Waves, (1996) (pierwsza część Trylogii Złote Serce) - 5/6
Idioci (Idioterne, 1998) (druga część Trylogii Złote Serce) - 6/6
Tańcząc w ciemnościach (Dancer in the Dark, 2000) (trzecia część Trylogii Złote Serce) - 4/6
Dogville (2003, część pierwsza "trylogii amerykańskiej") - 3/6
Pięć nieczystych zagrań (De Fem benspænd/The Five Obstructions, 2003; współreżyserowany przez Jørgena Letha) - 4/6
Manderlay (2005, część druga "trylogii amerykańskiej") -2,5/6
Szef wszystkich szefów (Direktøren for det hele (2006) - 3,5/6

Najlepsze filmy Triera to takie, gdzie panuje cathrsis i widz jest w jakimś sensie po nich oczyszczony, ale oupia to ogromem bólu.
Antychryst i Melancholia to może też tego rodzaju filmy...

Dla tych którym się nie podoba Trier, polecałbym albo obejrzeć jego najlepsze filmy...
Albo obejrzeć pięć nieczystych zagrań (klimat Bergmanowski), albo szef wszystkich szefów - b. lekka komedyjka.
Słyszałem też wiele dobrego o Królestie, ale ja się nie pasjonuje konwencją humorystycnego horroru (coś dla Peta??)

_________________
każdy cieszyć się chce

To chyba jakiś żart...jak dla mnie 0/6

wczoraj melancholia. po przełamując fale obiecałam sobie, że z tym dewiantem nie chcę mieć już do czynienia. tańcząc w ciemnościach jest dla mnie nie do oglądania po raz drugi również. na taki masochizm mnie nie stać. jak przeczytałam, że facet właśnie sobie wytatuował na palcach słowo FUCK, to pomyślałam, że jest z nim gorzej niż przypuszczałam.
ale melancholię da się obejrzeć, co więcej, wydaje mi się, że doskonale rozumiem ten film i jest mi w pewnym sensie bliski.
początkowo, w pierwszej części filmu kamera z ręki w stylu dogmy nieco irytuje. bardzo dobrze pokazana depresja justine i oczekiwania "najbliższych" wobec niej. totalnie głupia i nieprawdopodobna scena zdrady z młodzieńcem - jedyna, która mnie wkurzyła. dunst gra świetnie, można naprawdę jej postępowania nie zrozumieć i znielubić ją od pierwszej sceny. bo na początku jest sztuczna i udaje zadowoloną, a potem wyłazi z niej niechęć do tego wszystkiego, co ją otacza, co jest sztuczne i egoistyczne. wszyscy tam myślą tylko o sobie. rzeczywiście samo zło. wobec pustki i fałszu tego świata justine broni się depresją, która nie pozwala jej żyć. ale tylko ona wobec końca świata ma odwagę i w pewnym sensie ocala swoją siostrę i siostrzeńca. koniec dodał mi otuchy. bo przecież jakoś tam jest zwycięstwem słabości nad "życiem według norm".

_________________
ja herez ja herez

o widzisz, kiedyś wyszliśmy z Ewą z tego filmu...

_________________
un tralala loco

ja też nie dałam rady do końca, to jest jeden z najbardziej chorych filmów na świecie. co się musi dziać w głowie człowieka, który coś takiego wymyśla. i po co?

_________________
ja herez ja herez

Kacper zawsze też tak mówił. Chyba nawet nie, że "jeden", a "naj".

A mi się jednak podobał. Choć ja mam mocną słabość do archetypu świętej grzesznicy - zawsze mówię, że za nic nie chciałbym takiej w życiu spotkać, ale jako typ bohatera tekstu kultury wydaje mi się niezwykle nośny. A to jednak jest swojego rodzaju wariacja na ten temat.
Wariacja, dobre słowo

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Że to chore, to się zgadzam, ale dla mnie to przede wszystkim pewnie jeden z najbardziej pokrętnych i przewrotnych filmów na świecie. Co za manipulacja pojęciami dobra i zła i uczuciami widza!

Mi tej kobiety było tylko strasznie żal... natomiast za nic w życiu nie chciałabym spotkać takiego sk... jak jej mąż. Na ekranie też nie mam ochoty oglądać zresztą, to był jedyny film von Triera, jaki oglądałam i boję się sięgać po inne...

_________________
Mam niebieskie futerko
i uwielbiam wciąż latać

Parę dni temu obejrzałam "Melancholię" wreszcie. Ciekawy film, choć nie arcydzieło. Powolny (może momentami aż nazbyt?, choć z drugiej strony tworzy to też pewien klimat), wysmakowany wizualnie, intrygujący. Niektóre sceny obrazujące depresję - przejmujące, ale właśnie bez Trierowskiej wiwisekcji (tu się zgadzam z Natalią, że łatwiej się oglądało ten jego film w porównaniu do reszty). Właściwie jesteśmy rzuceni w środek tej historii, której etapy wcześniejsze mamy sami zrekonstruować na podstawie pozornie drobnych, choć jakże istotnych, rzeczy. W ogóle symbolika do rozważenia; koń, który nie chce przejechać przez most, jakby bohaterów oddzielała od reszty świata niewidzialna bariera i tak dalej.



To prawda. Dunst rewelacyjna.

czy ktoś odniósł podobne wrażenie, że w "Melancholii" jest bardzo dużo "Ofiarowania" Tarkowskiego?

_________________
"Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!"

Niestety żadnego z nich nie widziałem. Szkoda. A może fajnie, bo jeszcze zobaczę

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Widziałem niedawno 'Melancholię'.
Na swój sposób to studium depresji (jeśli mieliście kiedyś do czynienia z osobą chorą na depresję, to ten film ogląda się zupełnie inaczej).
Bardzo dobry film.

4,5/6

_________________
każdy cieszyć się chce

Wczoraj dałem jeszcze jedną szansę von Trierowi i wybrałem się na "Dom, który zbudował Jack".
No i znów (i niestety może być tak, że właśnie o taki efekt twórcy chodziło!) nie wiem - czy von Trier jest po prostu chorym pojebem, który kręci warsztatowo kunsztowne filmy (jedno drugiego nie musi wykluczać) czy takim obrzucanym błotem geniuszem jak kiedyś Verlaine czy Joyce (co nie musi wykluczać z kolei że jest cynicznym skurwielem, który dobrze liczy skandale i kasę).
Nie chciałbym spojlerować, więc ogólnie tylko napiszę że są w tym filmie obserwacje uderzająco dobre. Matt Dillon w roli Jacka świetnie pokazuje czym jest nieempatyczność psychopatów. Pokazuje niedbałą obojętność otoczenia (z policją włącznie) wobec dziejącego się zła. I tak dalej. Natomiast z typową dla siebie manierą, morderstwa Jacka podaje nam z bezczelną bezpośredniością, uprawiając po prostu pornografię śmierci. Dawno nie spotkałem się z sytuacją, że w czasie seansu kilkanaście osób opuściło salę (w tym jedna dziewczyna ewidentnie roztrzęsiona).
Przy czym wiecie - to nie jest tak, że Trier idzie na rympał. Co jakiś czas kontruje to moralnymi opowiastkami, że właściwie tak nie wolno. W kontraście do poprzednich scen znów nie wiadomo czy jest to jakaś kpina z widza na zasadzie jakiegoś gościa, który nasrał na stół na przyjęciu a potem mówi do zszokowanych gości "o, tak właśnie nie należy robić!" czy kryje się za tym coś sensowniejszego...
Ostatni kwadrans wymagałby osobnego omówienia - samo rozwiązanie sytuacji w której znalazł się Jack - pomysłowe i ciekawe. Ale dalej znów mieszanka przebłysków czegoś "o!" i absolutnej żenady. Więcej o tym nie mogę napisać, bo wyszedłby już zupełny spojler.
Wyszedłem z kina z postanowieniem, że więcej na film tego świra nie pójdę. Ale przyznaję, że ciągle dziś siedzi mi to w głowie.

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety