Od wielu lat w Iluzjonie odbywa się impreza pt. Święto Kina Niemego. Jako miłośnik kina niemego brałem w niej udział haniebnie mało razy, ale mniejsza z tym.
W tym roku udaliśmy się na samo zakończenie festiwalu, na pokaz słynnego
Furmana śmierci w reżyserii Victora Sjöströma (tego samego, który kilkadziesiąt lat później zagra główną rolę w Tam, gdzie rosną poziomki). Nigdy tego filmu wcześniej nie widzieliśmy, ale co przyciągało najbardziej, to oprawa muzyczna: muzykę na żywo miał tam grać zespół Hinode Tapes, którego członkiem jest niejaki
Piotr Kaliński 
Zacznę od filmu. Jest godzien swojej sławy. Niesamowite, że w roku 1921 potrafiono już zrobić dzieło kompletne - bogate formalnie, pełne ekspresji emocjonalnej i wizualnej, mówiące o najpoważniejszych tematach w sposób dojrzały, nawet jeżeli mam pewne zastrzeżenia do treściowej warstwy filmu. Błyskawiczność rozwoju filmu, od nieśmiałych i zabawnych, gdy teraz się to ogląda, prób (Podróż na księżyc - super jest, ale trudno patrzeć na to serio), do wyżyn kultury wysokiej, odpowiadała błyskawiczności rozwoju lotnictwa, mniej więcej w tym samym czasie. Jak mówię, nie wszystko mi się w tym filmie podobało; przede wszystkim pewne akcenty wyrażające się w wymowie filmu (elsea mówi, że to bardzo purytańskie i przez to programowe) były dla mnie irytujące, i ta główna bohaterka, niby-święta siostra z Armii Zbawienia, która narobiła niezłego bigosu, a próbuje się chyba pokazać, że to jednak dobrze. Mógłbym też przyczepić się do pewnych dłużyzn, niektóre ujęcia były chyba zbyt celebrowane, a plansz z napisami za dużo. To jednak mniejszość. Generalnie film ma niesamowity klimat, z tym powozem śmierci i jego ponurym furmanem, bardzo wyraziste postaci, bardzo ciekawą strukturę, opartą w sumie w całości na retrospekcjach, ale wielowątkowych, można się w tym niemal pogubić. Znakomicie wprowadza też na początku klimat tajemnicy - kim w ogóle jest
David Holm i dlaczego go szukają? Nic tam się nie zgadza, aż stopniowo zgadzać się zaczyna, choć im głębiej się zapuszcza w świat tych bohaterów, tym bardziej
dziwny jest ten świat. I krzywdy w nim mnóstwo, a w filmie ogólnie taki dół, że ojej (co Skandynawia, to Skandynawia...). Nie jest to tak wysmakowane wizualnie, jak niemiecka szkoła ekspresjonizmu, ale i pod tym względem dobrze się ogląda, a zdaje się, że efekty specjalne jak na ten czas były dość nowatorskie.
W wersji iluzjonowej muzykę na żywo grał Boskey z kolegą. Była to muzyka potężnie elektroniczna, ale o ile w przypadku
Ekstazy, o której ponad półtora roku temu pisałem ta nowoczesna muzyka była ewidentnie w poprzek oczekiwań, o tyle tutaj uważam, że się panowie świetnie wpasowali w klimat (znaczy tam też, ale przez kontrast). Na początku miałem taki dyskomfort, że bardziej miałem ochotę patrzeć na to, co robią muzycy i skąd wydobywają te dziwne dźwięki, niż czytać kolejne plansze filmu. Może dlatego niezbyt dobrze w film wszedłem i potem musiałem sobie w domu wrócić do części scen z pierwszej połowy.
Swoją drogą, gdyby kto chciał obejrzeć, to można go w całości zobaczyć na youtubie, z tv kultura:
Furman śmierciTegoroczne Święto Niemego Kina otrzymało ekscentryczny numer 19 ¾. Nie wiem czemu, bo było dwudzieste, ale edycja numer 20 będzie dopiero za rok. Mam nadzieję, że na coś wówczas pójdę!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
no tak, rzeczywiście to mało zrozumiałe - pisałam na szybko i po winie, a na dodatek nie chciałam streszczać całego filmu.
To jest dla mnie bardzo ciekawe, co piszesz. Muszę to zobaczyć, bo to jest dokładnie to, o czym pisał Levinas. To znaczy, nie tyle o bólu, co o sensie spotkania i o całkowitym oddaniu się drugiemu...
