Postanowiłam sobie: koniec kropka i ani słowa więcej, starczy wygłupów.
Ale milczeć też nie będę, bo w momencie gdy poczułam powiew jesiennego wiatru na twarzy... Podczas gdy Budzy wykonywał jeden z najbardziej mistycznych dla mnie utworów Armii "Jeżeli" - znów miałam chwilę życia, już po prostu szkoda gadać.
Najsampierw się przeraziłam że ktoś zapomniał włączyć gitarę solową, bo "Kochaj mnie" jakby na samym basie. Na szczęście "Przebłysk" już w najlepszym porządku. Możliwe że trochę się już osłuchałam z Legendą i zaczynam zwracać uwagę na drobiazgi takie jak akustyka.
"Gdzie ja tam będziesz ty", Budzy próbuje coś powiedzieć, ludzie mu nie dają, wrzeszczą armia armia
, wreszcie przebija się ze zwierzeniem że text tego utworu powstał tu w Katowicach.
Publika nagle wychynęła niewiadomo skąd, ludzie w różnym wieku chętni do śpiewu i tańca,
i zorientowani w sytuacji. Jeden dość pijany gość też się dostosował i wrzeszczał bardzo głośno akire akire
Lecimy dalej, to już wspaniałe "Nie ja" i oszałamiające "To czego nigdy nie widziałem" i tak dalej, uspokój się babo. Bardzo fajne solówki, improwizuje nawet waltornista
. Budzy woła nie tylko Stopę, ale i pana Waldemara.
Potem rozbudowany bis - Aquire, Jeszcze raz jeszcze dziś, Dom przy moście/Breakout, On jest tu. Raptem Franz odkłada gitarę i schodzi ze sceny, zaraz po nim Pablo i następuje energetyczne solo Karpia.
Fajnie znów zobaczyć witraż i usłyszeć Intro, które trochę przestraszyło mojego syna. On był na Armii pierwszy raz i całej Legendy wysłuchał z poważaniem, aczkolwiek na bisach zarzucił kaptur, usiadł na trawie i zasnął.
To miejsce faktycznie na końcu świata, szło się i szło, synek cały czas ględził że mógł zabrać deskorolkę. Z boku powiewało popem, ale myśmy szli na czuja prosto, bo napotkany rowerzysta krzyknął żeby iść do końca. Nareszcie po ostrym marszu usłyszeliśmy z daleka Kobranockę.
Moi chłopcy natychmiast zgłodnieli i popędzili do stoisk grillowych, prawdziwe utrapienie i próba woli dla mnie. Na szczęście w porę wypatrzyłam z daleka rozetę nad sceną i wyrwałam rodzinę z jarmarku za pomocą wściekle drogich krówek. Nabramce synowi zarekwirowano oranżadę.
Generalnie koncert bardzo nam się podobał, samo dobro.
Jako bonus powrót przez niekończący się leśny park, gdzie miałam czas trochę się powygłupiać i oszukać smutek co mnie gryzie za każdym razem.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
