Niedawno skończyłam
MAŁE TROLLE I DUŻĄ POWÓDŹ czyli pierwszą część Muminów. W sumie najmniej interesującą - widać, że to dopiero wprawka Jansson przed serią właściwą - zarówno treściowo, jak i ... obrazkowo. Choć pewne koncepty bywają frapujące...
Poprzednio pisałam o perypetiach tatusiów, którzy "przychodzą i odchodzą" ("Pamiętniki Tatusia M.") - i właśnie taką tajemniczą historię mamy tutaj. Historię z Tatusiem Muminka w roli Wielkiego Nieobecnego, który w bliżej niesprecyzowanych okolicznościach wyruszył, aby prowadzić hulaszcze życie w towarzystwie Hatifnatów. A także z Mamusią Muminka w roli Wiernej Poszukującej. Historię, w której Ryjek jest jeszcze bezimiennym "zwierzaczkiem", a posępny marabut (
"w lepkich błotach błądzący ptak" 
) znajduje przyjemność w ratowaniu rozbitków.
W każdym razie- wszelkie szczegóły dotyczące tego zapewne dramatycznego rozstania zostały czytelnikom oszczędzone - opisany jest tylko etap poszukiwań... a zatem Mama Muminka może zaprezentować się w pełnej krasie. To tutaj można znaleźć scenę, o której kiedyś pisała Elsea, w której Mama M. pomaga Zwierzaczkowi w trudnych chwilach na morzu - czyli konkretnie - pomaga mu ... rzygać - co wygląda tak
:
I wreszcie szczęśliwy finał - Tatuś Muminka odnaleziony! Beztroski wagabunda już nie jest tak beztroski
Wyprawa Tatusia skończyła się tak:
A scena "family reunion" opisana po prostu r e w e l a c y j n i e!!! Załączam poniżej:
- Tatuś! - wrzeszczał Muminek, a zwierzaczek wtórował mu, po prostu z sympatii.
A tam, na jednej z najwyższych gałęzi wielkiego drzewa siedział mokry, smutny Muminek i wpatrywał się w rozlewisko. Obok siebie zawiesił flagę SOS. Kiedy marabut usiadł na drzewie i cała rodzina zeszła po gałęziach do Tatusia, ten tak się zdziwił i ucieszył, że nie mógł wykrztusić słowa.
- Już się teraz nigdy nie rozstaniemy - chlipała Mama Muminka biorąc go w objęcia. - Jak się czujesz? Nie jesteś przeziębiony? Gdzie byłeś tyle czasu? Czy ten dom, który zbudowałeś, był bardzo ładny? Często o nas myślałeś?
- Niestety, dom był bardzo piękny - powiedział Tatuś Muminka. - Mój kochany chłopcze, jak ty urosłeś!
- No tak - odezwał się marabut, którego zaczęło ogarniać wzruszenie. - Najlepiej będzie, jak przeniosę was na ląd i spróbuję jeszcze innych uratować, nim słońce zajdzie. Bardzo przyjemnie kogoś ratować.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Świetny pomysł! 
