elrond pisze:
no i koledzy ! recenzje !!!
No właśnie!
Can, The Lost Tapes [2012]
Zabrać się nie mogłem za napisanie tego tekstu. Cięzko wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. No nic. Trzeba jednak się przemóc i wbić kilka słów na temat jednego z najważniejszych wydawnictw 2012 roku.
Po pierwsze opakowanie. Nie mogę przestać go podziwiać. Duże, nietypowe, imitujące opakowanie taśmy szpulowej. Do tego piękny booklet oraz trzy płyty. Wizualnie jest to petarda. Niemniej jednak pod pięknym opakowaniem kryje się równie wartościowa muzyka.
Materiał jest premierowy. Oczywiście załapało się kilka koncertowych historii, z cyklu cudny "Spoon" w długaśnej wersji. Ogólnie jednak przkopujemy się przez właściwie wszystkie etapy działalności grupy, z naciskiem na te wcześniejsze. Jest troszkę materiału z okresu zanim dołączył Malcolm Mooney, sporo z nim (co to są za wspaniałe kawałki!), oczywiście jest też Damo Suzuki oraz troszkę historii zarejestrowanych już po jego odejściu.
Co jest najbardziej ekscytujące? Jak dla mnie ten najwcześniejszy materiał głównie z pierwszego dysku. To są takie czady, że buty spadają. Świetne "Millionenspiel", niesamowicie transowo-frenetyczny "Waiting for the Streetcar", w którym Malcolm przechodzi samego siebie zapętlając frazę tytułową w niemal mantryczny sposób (10 minut!!). A niemal 17-minutowy "Graublau" to jakaś orgia. I tak można wymieniać właściwie utwór po utworze, gdyż słabych punktów tutaj nie można uświadczyć (nawet biorąc pod uwagę charakter tego wydawnictwa) Niesamowite, jak ten zespół grał. Nie ma tam żadnej wirtuozerii, jest za to jeden wewnętrzny puls, który hipnotyzuje słuchacza. Wszyscy grają "zespołowo", nikt się nie wychyla, obcujemy z jednym organizmem muzycznym.
Do tego brzmienie. Wszystkie utwory są doskonałej jakości technicznej. Dorzućmy jeszcze produkcję. Ascetyczną, surową. Czyli taką, która nigdy się nie zestarzeje. Po tym widać prawdziwe mistrzostwo tego zespołu.
Pomimo tego, że mamy do czynienia z materiałem archiwalnym właściwie z dziesięciu lat działalności zespołu, to jednak wszystko brzmi niezwykle spójnie. W książeczce jest informacja, że materiał został wybrany z 50 godzin muzyki. Ciekawe. Mam nadzieję, że "The Lost Tapes" będzie miało kontynuację. Wydaje mi się, że w archiwach Can jest jeszcze bardzo wiele wartościowego materiału i kolejne wydawnictwo jest tylko kwestią czasu. [Irmin Schmidt zarzeka się, że nic nie będzie]
Ocena: ****1/2
(a sporo fragmentów tej płyty bez problemu wpisuje się w canowską klasykę)
A jak to wygląda u innych właścicieli tego wydawnictwa? Panowie, podzielcie się wrażeniami!
A tutaj reklama wydawnictwa:
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
ale gdzie kupić ??? 
