dyingbride pisze:
Nadzieja to światelko w tunelu nawet gdy wali sie wszystko to, co do tej pory stanowilo fundament. Fluktuuje, ale powraca zawsze. I pozwala się złapać, a wiec chroni przed śmiertelnym upadkiem...
Tak mi się przypomniało że już w stanie wiary i miłości bez nadzieji bywałem (moja wiara mała, moja miłosć dziecięca). Tak polemicznie
Gravi pisze:
U Eckharta rezygnacja z własnego ja następuje przez zanurzenie w Boskim Ja. To w zasadzie nie rezygnacja, lecz wzrost, aż do momentu gdy ego staje się Ego (boskim). Tak jak u św. Pawła: teraz nie żyję ja, lecz żyje we mnie Chrystus. Tak więc zupełnie odwrotnie niż sądzisz - zresztą to częsty błąd. Tak naprawdę nie można uśmiercić swego ego - to absurd. Ego chce zabić ego. W ten sposób daje się właśnie paliwo dlatego wszystkiego z czym sobie człowiek nie radzi. Jedyna droga to wzrost, aż do stopienia się z boskim Ego.
Przeglądałem (nieco dokładniej) Tatarkiewicza i tę stronkę z tematu 'co ostatnio oglądałem' (b. luźny cytat
. No i broniłbym bym koncepcji rozumienia utraty ego, choć tutaj ważna jest kwestia pewnego odniesienia (czyli tego rozumienia czy wolność do... robienia wszyskiego i wolność w rozwoju w jakiejś określonej dziedzinie, przy czym 'dziedziną' może być Pan, czy wiara w niego). U Eckharta i Mertona (jak myślę) stająć się częscią Pana, tracimy emocjonalność, rozumianą w standardowy sposób. Rezygnujemy z gniewu, popędliwości itp. na rzecz dobrych, ale 'spokojnych' cech. W ten sposób odnajdujemy się w Panu.
Często rozumiałem chrześcijastwo w ten sposób. Mniej więcej do czasu przybycia na forum. Tutaj silniejszy jest duch chrześcijaństwa emocjonalnego, gniewnego, błądzącego, ale i poprzez to szukającego Pana. I w tej koncepcji rezygnacja z emocjonalności na rzecz łagodnej powolności najwyższemu, też jest utrata wolności
Strona www, do której odwoływałem się powyżej, jest pieśnią pochwalną na rzecz Mertona, ale zaciekawił mnie ten fragment.
Cytat:
dr Soedjamoko (człowiek filozofii wschodu), który pozostając pod wielkim wpływem Trapisty (Mertona) powiedział później, że "jest to jeden z niewielu ludzi, których znałem na tym świecie, o tak wielkiej wolności wewnętrznej, że niemal w całości wylewała się ona na zewnątrz".
W kontekście czy nawet ludzie wojujący w Panu, przez kolejne wybuchy, nie podażają do znalezienia wielkiej uległości w sobie, by służyć Mu cicho i sprawnie.
I co o tym myślisz? (co o tym Wy myślicie?)
Poza tym jest jeszcze jeden aspekt rozumienia nadzieji -
chyba raczej uzupełniający pozostałe, niż będący wobec nimi sprzecznym. Nadzieja jako szansa spełnienia oczekiwań. Moja (ten przykład znam najlepiej;) niewielka nadzieja, może wynikac z tego iż małe widzę szanse na realizacje moich przerośniętych oczekiwań, mrzonek.
Stąd jeszcze wracam do tego co Crazy napisał, o nadzieji dziecięcej.
Jeśli 7letnie dziecko marzy o zostaniu np. fotografikiem, a z biegiem upływu czasu ma coraz większe problemy ze wzrokiem, pozostaje mu prestać marzyć. Może się w pełni realizować jako mąż, wierzący, czy/i biznesmen, ale może też wciąż w głębi marzyć wciąż o zostaniu fotografikiem, którym być nie może. I tak jak patrzę, dużo osób racjonalnie zrezygnowało z tych dziecięcych marzeń, choć tlą się one w nich wciąż wywołując od czasu do czasu zniechęcenie.
[size=7]Gdzie wtedy odnaleźć nadzieję? Czy nadzieję w Panu? Jak całkowicie zrezygnowac z dziecięcych marzeń? Czy, a jeśli tak to jak, zastąpić je innymi, życiem duchowym, które nie byłoby wymuszoną, a byłoby dobrowolną i entuzjastyczną rezygnacją?
Jak uwierzyć nie tracąc nadzieji, a co najwyżej zmieniając jej punkt odniesienia?[/size]
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
)?