Z Leonardem Cohenem zetknąłem się w połowie lat 80-tych. Było wtedy w zwyczaju organizowanie w bursie, przez starszych i bardziej rozgarniętych kolegów, wieczorów płytowych i filmowych. Wieszaliśmy koce w oknach, zasłanialiśmy każdą szparę w drzwiach, ustawialiśmy potężne, świetlicowe kolumny niczym jakieś wielkie gromnice po bokach dziwnego, dla chłopaka z prowincji, tajemniczego urządzenia, położonego na jakimś ni to stole, ni to ołtarzu, z kręcącym się czarnym talerzem. UFO. Odważniejsi palili papierosy, mniej odważni ubierali rozflaczałe swetry, ktoś przyprowadził koleżankę. Jedną. Była to męska bursa. Ktoś przyniósł płyty. Zgasło światło i zaczął się koncert, bez gwiazd.
Pamiętam, że ktoś podobny do Jacka Kaczmarskiego recytował teksty, ale wielu z nas już bez tego, było zakochanych w tej jednej dziewczynie, wysłanniczce innego i tajemniczego świata.
Facet miał dar do zmieniania piosenką ludzkiego życia.
Po koncercie Kaczmarski zapalał światło i puszczał filmy. Conan Barbarzyńca i Amerykański Ninja kontynuowali tę podróż pełną znaków. Następnie wybrańcy zamykali świetlicę internatu na klucz i oglądali jakieś tajemnicze i zakazane obrazy. Nigdy nie udało mi się wejść do wewnątrz. Może dlatego, że nie miałem jeszcze rozflaczałego swetra?
Nie żałuję.
Leżałem zwrócony twarzą w stronę ściany i byłem platonicznie zakochany, tylko jeszcze nie wiedziałem w kim. Nie miałem obiektu swojej miłości. Byłem też szczęśliwy, bez obiektu szczęścia; byłem też zrozpaczony, bez obiektu rozpaczy. Leonard podbił moje niewinne serce.
SONGS OF LEONARD COHEN
1967
*****
Już pierwszy utwór, Zuzanna, może najlepszy utwór Cohena w ogóle? łączy to niepojęte szaleństwo w spokojnej formie trzech akordów. Ten smutek zagubionego na zawsze i od zawsze serca. I ta tajemnicza siła, która chce mówić, że "zawsze się w niej kochałeś" i ten samotny Bóg, który czeka na moją wędrówkę, i ja już chcę, i ja już wątpię, i jesteśmy na krawędzi wspólnej samotności, w łachmanach... Kocham ten utwór. Ten ogarniający sentymentalny nastrój, przesiąknięty tytoniem i tęsknotą jest wyżłobiony w każdej części tej płyty. Od pięknych chórków, tajemniczych odgłosów i stuknięć, aż po przeszywające skrzypce i zrzędliwy głos, i zapatrzony wzrok.
Gdy Cohen nagrywał tę płytę, był już wydającym swoje wiersze poetą. Nagrywając niektóre z nich, dając im głos, dał świadectwo prawdzie, ze poezja nie istnieje bez wypowiadającego go głosu. Poezja nie istnieje w ciszy. Poezja jest w barwie głosu, jest w tonie i jego załamaniach, w odrobinie plątającej się pomiędzy językiem, sercem, śliną, duszą i zębami.
Jego poezja otrzymała od niego swoje wyjątkowe ciało. Przeźroczyste i zakurzone. Trzymające się kurczowo tej rzeczywistości chorego serca.
Każda z tych pieśni ma swoją bajkę. Siostry miłosierdzia, z katarynką i akordeonem, So Long, Marianno taneczne i pijane. A gdy już koledzy obok chrapali lub skakali niczym ninja w wojskowej bazie, u mnie we łbie wciąż brzmiało Hey, That's No Way To Say Goodbye, już nigdy nie chciałem się żegnać.... pam....tralalalala.pammmm.mmm...pam.... tralalalala....pam.....
Teachers z hiszpańską nutą, obecną zresztą na całej płycie, chorować i żadnych prochów, wagary spragnionego serca.
Aż po tajemniczego Eskimosa w One Of Us Cannot Be Wrong, który kończy się pijanym darciem i podgwizdywaniem... idziemy w dal, w nocy, objęci, splecione nasze pijackie historie, gzymsik i oddechy....
Miałem przyjaciela.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
na pewno jedna z moich ulubionych piosenek Smętka; a po nim kolejny przepiękny utwór, oryginalna pieśń oporu, którego nie było, czyli szanson Partisane. Cicha jak odgłos stłumionych ofiar, niepokonanych pyłów unoszących się na zawsze nad miejscami kaźni i walki.... jedna z najpiękniejszych piosenek o wolności... MAX! a po niej Seems so long ago, Nancy smutna historia, The Old Revolution znów piękna piosenka o wierności, The Butcher, znów ojciec i syn, You Know Who I Am nie lubię, Lady Midnight lubię, Tonight Will Be Fine też lubię. Cohen zamieszkiwał w tamtym czasie na wyspie Hydra, na której istnieje zakaz używania pojazdów mechanicznych, w tym i rowerów! (OHTAK!) co niestety nie wpływa na moją ocenę. 
Sing Another Song, Boys, koncertowe wykonanie niczym knajpiane wycie, które zresztą ładnie oddaje nastrój pieśni. Joan of Arc kończy album, deklamowany wiersz o płomieniach.
