antiwitek pisze:
Dziwię się, że obecni na koncercie tak skąpo o nim piszą, dobrze, że jest ta relacja
Jadąc passaciskiem do Jarocina z bratem mym, uświadamiam sobie, że mija właśnie dwadzieścia lat od pamiętnego koncertu Armii w Jarocinie, który niespodziewanie oczarował mnie poprzez transmisję na żywo w TVP. Czekałem wtedy na sławną Brygadę Kryzys, a tu Ibisz zapowiada jakąś Armię. Metafizycznie roześmiany człowiek w błazeńskiej czapce śpiewa mi o Niezwyciężonym! Ciary mnie przechodzą przepotężnie. Co to jest ta Armia? Trzeba szybko sprawdzić w internecie. Ale zaraz! Przecież jeszcze nie ma żadnego internetu! Biegnę następnego dnia do sklepu muzycznego przy ul. Mazowieckiej (wtedy jeszcze istniał) i kupuję compact disc numer 001 z Izabelina pod tytułem Legenda. I od tej pory, przez następne dwadzieścia lat, nic już nie jest takie, jak wcześniej...
Przed obecnym koncertem kilka miłych rozmów... Kuba, Budzy, Natalia, Krzysztof Pielgrzym, Banan... Banan mówi, że tamte czasy wizualizują mu się, jakby były w innym życiu... Wszystko się umetafizycznia jakoś po tych słowach... Poprzednie życie, następne życie... Stopa...
Jestem przed sceną - wyższa niż kiedykolwiek wcześniej, prawie jak na Woodstocku albo Openerze, mało co widzę, bo tu nisko, a tam wysoko zbyt. Canon grzeje się od intensywnych ruchów migawką. Cholera, wizjer mi paruje za sprawą niespodziewanej wilgoci oczu. Inni fotomisie w fosie nie bardzo wiedzą, czemu śpiewam na cały głos robiąc zdjęcia i oczy wycierając. Współczując im wychodzę na pole, do ludzi. Wtedy widzę całą potęgę mistycznego spektaklu. Trudno mi fotografować, ale postanawiam być twardy. Klimat oryginału bije ze sceny jak nigdy dotąd! Banan czaruje klawiszem, a Kuba waltornią - wreszcie zaistniał idealny zestaw czarodziejski. Te dźwięki... Jak wewnętrzny puls... Część mojego życia... Światła raz krwiste, raz wylewające się błękitem w publiczność... Wizulizacje dopełniające całości... Legenda przepływa jak ulotny sen... Pobudka! Legendowe bonusy! Podróż na Wschód! Ten sam, co dwadzieścia lat wcześniej, Roześmiany W Błazeńskiej mówi, że Stopa już jest na tym Wschodzie i wiem, że ma rację. STOPA!!! STOPA!!!!!!!!!!! Tego krzyku ze sceny nie mógł nie usłyszeć, nawet TAM. I jeszcze Niezwyciężony, Jeżeli, Popioły, On Jest Tu......
Zamyka się jakaś ważna klamra. Co będzie dalej? Stopa przypilnuje zespołu, Kajo ogarnie forum... Będzie dobrze.
Kiedy budzę się z zadumy po wybrzmieniu ostatnich dźwięków, widzę obok Profesora, który przybył z Glasgow, Korzenia z żoną i brata mego. Wracamy wspomnieniem do pierwszej wyprawy armijnej sprzed lat w Karkonosze, gdzie na dobre zaczęło się forumowe życie... Samotnia wśród gwiazd... Ale to już temat na inny ciąg wspomnień.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
