Ultima Thule

Każdy... Hahahahhaha. I o to właśnie chodzi.

I ja też miałabym...
I to jest sedno sprawy. Doświadczenie. Nie tylko męskie. Unisex

Panowie, uspokójcie się z tą męskością! "Piosenka starych kochanków" w interpretacji 123, to jest jedna z najbardziej poruszających mnie piosenek, a męskości u siebie nie widzę ani trochę!

z taką romantycznością zgadzam się całkowicie - jednak z piękniejszych historii miłosnych, owszem. Ale fabularnie i aktorsko jest o pięć klas wyżej od biforów!
reszty filmów nie widziałam.


taaaak, pamiętam tą scenę. problem w tym, że doskonale odczytałam intencje reżysera: teraz mam czuć, że iskrzy a każde z nich myśli o tym samym I ta sztuczność mnie tak wnerwia w tym filmie. Kiedy gada ta kobieta to ja wiem, że to gada aktorka a nie postać przez nią grana. Wkurza mnie też to, że od początku wiedziałam, no po prostu wiedziałam, że on jest nieszczęśliwy w związku i ona też. Zastanawiały mnie tylko konfiguracje. Ale miałam trochę nadziei - dzięki Wam, gdy po obejrzeniu pierwszej części pisaliście: zobaczysz co będzie w drugiej - że czymś ten film mnie zaskoczy. no i klapa.

acha, i ktoś pisał "nudne ulice" - otóż nie, ulice są właśnie w tym filmie najbardziej interesujące!




ja tam do takiego nie tęsknię. Przeżyłam milion razy lepsze

_________________
ja herez ja herez

..niestety ,ale nigdy by mi do głowy by nie przyszło aby obejrzec taki film... przecie to są babskie filmy jakieś ... ..ja zupełnie ,ale zupełnie nie mam potrzeby ogladania czegoś takiego...

_________________
ooooorekoreeeoooo

przeczytałam ten wątek od początku, od 1 strony.
moja refleksja jest taka: jak bardzo ludzie się między sobą różnią. w sumie nic odkrywczego
np. sceny wymieniane przez wielu forumowiczów płci męskiej jako najlepsze w drugiej części to: scena w samochodzie, scena w klatce schodowej i scena udawania niny simone. Wszystkie je ja uważam na najgorsze! żenujące!
nie mogę też pojąć, jak może się podobać J. Delpy do tego stopnia, że w niektórych postach niektórych panów odczytałam między wierszami jakąś niezdrową wręcz fascynację ( ). Mnie pani Delpy mocno drażniła w tym filmie. A już jak udawała ninę simon to gdybym była tym facetem to natychmiast bym wyszła na lotnisko.
a więc aż tak się różnimy - faceci i kobiety, w postrzeganiu siebie nawzajem? hm

poza tym protestuję w porównywaniu tych biforów z lost in translation - film coppoli jest o kilka klas wyżej!

_________________
ja herez ja herez

Przeczytałam cały wątek jeszcze raz - i dobrze, bo nadal się zgadzam całkowicie ze sobą i z Natalią :wino: !!
I napisałabym jeszcze raz to samo...


Warto może tylko jeszcze raz pochylić się nad słowem "romantyzm" czy "romatyczność" - Crazy w rozmowie wspomniał, że bifory mają wiele wspólnego z "Cierpieniami młodego Wertera" - i o ile tę lekturkę całkiem lubię - dylematy miłosne przełożone z tych tekstów kultury na realne życie mnie... śmieszą. Mogę tylko prychnąć - to co to za miłość? Żadna - ona nie kocha jego (bo miłość daje siłę na WSZYSTKO) a on to smętek...
Romantyczna może dlatego będzie dla mnie opowieść o miłości, która przetrwa wszystko, która daje moc i nawet jeśli kończy się śmiercią (Romeo i Julia), jest hymnem zwycięstwa.
Bohaterowie biforów w obu filmach (jak dla mnie) właściwie przegrywają.

Jeśli chodzi też o filmy wymienione przez Crazy'ego wcześniej, to mam pewien zgryz z nimi. Bo z jednaj strony cenię wysoko wytrwałość. Ale co, jesli ta wytrwalośc oznacza oszustwo? Co, upraszczając, oznacza "uczciwość małzeńska"? Jeśli małżonkowie już się nie kochają? W "Wieku niewinności" - jestem pewna, że postać grana przez Lewisa postapiła źle!! Nie kochał swojej narzeczonej-żony. Za to spłodził z nią gromadkę dzieci, spodziewam się, że dało mu to (przynajmniej chwilowe) zadowolenie. Ale nie kochał swojej żony. Uważam, że nawet jeśli ona się na to zgodziła, to to niedobre było.
Z Meryll Streep i Clintem też mi trudno powiedzieć - mam wrażenie, ze było tam trochę inaczej (niż z "Wiekiem niewinności"), musiałabym obejrzeć jeszcze raz... Pamiętam, że bardzo mi się podobało.
"Spotkanie" także wywołało we mnie silne emocje, ale nigdy do końca nie mogłam zrozumieć, DLACZEGO tak...

Dobrze, że Miki wyodrębnił!


Romeo nie jest dla mnie wcale opowieścią romantyczną, tylko heroiczną, antyczną z ducha, a to ma się dla mnie NIJAK do romantyczności. Romantyczność rozmija się zupelnie z praktycznością, w tym także z osiągnięciem satysfakcji, o co podejrzewałbym w sumie Romea i Julię. Romantyzm = niekończące się dylematy, ktore rozgrywają się w środku człowieka, a w Romeu tak naprawdę wszystko jest jednak proste. Bo jak jest moc, to jest proste. A romantyczni bohaterowie popełniają samobójstwa


no poniekąd może...? ale to tak, jak pisał Merry, oglądane z boku ludzkie romanse bywają śmieszne.
i romantyczność to dla mnie NIE JEST model, który da się przełożyć na życie, jest swojego rodzaju modelem, z którego można czerpać inspirację, któy stanowi archetyp. ale wcielenie go w życie w formie czystej? nie wydaje mi się to PRAWDZIWYM życiem. Romantyczność nie jest prawdziwym życiem, dlatego tak dobrze wypada w sztuce, za to w życiu lepiej być bardziej życiowym


pisalem tamten post na szybko i nie był przemyślany do końca... typ wątku, który wspomniałem owszem porusza mnie bardzo głęboko i czasem jest w stu procentach romantyczny a czasem nie... Daniel Day Lewis był postacią poruszająca, ale nie romantyczną...

P.S.

może się podobać baaaaaaaardzo
(chociaż bardziej podobała mi się Scarlett Johansson w Dziewczynie z perłą... hmm, ten film ma mało wspólnego z Biforami, ale sporo z Lost in Translation, które było przywołane)

_________________
ćrąży we mnie zła krew

piszę na laptopie, na którym nie umiem zaznaczac tekstu więc nie mogę cytowac tekstu, ale odnośnie romantyzmu, romantyczności i romea i julii - tak, ta historia jest romantycnza, tak samo jak historia tristana i izoldy. romantycznośc dla mnie jest wtedy, jak on mówi że ją kocha i patrzą się sobie w oczy, a on jej wyciaga kosmyk włosów z ust, jak palą się świeczki, jak czeka się na upragniony telefon całymi dniami i on w końcu d z w o n i i jak się z miłości oddaje życie.
a nie jak się na własne życzenie tylko wzdycha i żyje jakąś iluzją i marzeniami rozmyślając o tym jak by było gdybym zadzwonił/ła :wink
romantycznośc to właśnie działanie, dylematy to cieniastwo.

_________________
ja herez ja herez

he he z tym cieniactwem jest trochę prawdy, ale mam wrażenie, że romantyczność często jest najbardziej rozmiłowana w kontemplowania swojego własnego stanu zakochania , co by tu pasowało.
dlatego mówiłem, że romantyczność ma się dla mnie mało do życia, a także tego, co nazwałbym prawdziwą miłością, bo ta zwraca się w stronę drugiego człowieka, a romantycy byli raczej totalnie egoistyczni

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Hehe... dyskusja wokół filmu jest ciekawsza niż sam film .

Z tą romantycznością ciekawa rzecz - różne jej rozumienie...
Aż sobie zajrzałam do słownika i mówi on tak:




W tym sensie Day-Lewis chyba faktycznie nie jest romantyczny (?) (może za mało w nim irracjonalizmu?). I całkiem blisko mi do opinii elsei na ten temat.

A generalnie - moim zdaniem z ww definicji nie wynika wcale, że romantyzm to wyłącznie dylematy i że - jak pisał Crazy - jak ktoś ma z uczucia satysfakcję, to już nie jest romantyczny:



Z idealizmu, irracjonalizmu i nadmiernej uczuciowości romantycy chyba jakąś tam satysfakcję zawsze czerpią . Właśnie dlatego, że są egocentryczni.

Poza tym zgadzam się z tym:



A jeśli chodzi o "kobiecość" bądź "męskość" tego filmu, to daleko mi do decydowania jaki on niby jest, ale jeślibym musiała to zrobić, to raczej stwierdziłabym to samo, co Elrond:

_________________
There's a lot of things if I could I'd rearrange

he he zapisuję się do frakcji Biforów. W zasadzie to od lat w niej byłem 8)
I pododbnie jak Kacper pierwszy widziałem lata temu, kiedy byłem w podobnym wieku. Drugi też po latach, których po równi przybyło bohaterom, aktorom i mnie samemu. Pierwszy film mi się po prostu bardzo podobał. Drugi walił po głowie. Kocham oba.

_________________
Klaszczę w dłonie ...
... by było mnie więcej ...

Tak a propos pani z "Lost in Translation".
Otóż jak zapewne kilka osób kojarzy, Scarlett Johansson jakiś czas temu wydała płytę (w większości z numerami T. Waitsa). Po pierwszym odsłuchaniu byłem skłonny wyrzucić album na śmietnik, dałem jej absolutne ZERO gwiazdek. A tu trzeba było chyba czasu, gdyż puszczając sobie rano Johansson - trochę dla żartu, trochę z masochizmu - dopiero na ostrym kacu... bardzo mi się to wszystko spodobało! Ściany gitar, głos a'la Nico, absolutnie niekomercyjne podejście do tematu. Ale to nic, że Scarlett nie umie śpiewać, gorąco polecam. Choć bez zaopatrzenie się w mocną dawkę dystansu ani rusz.

http://pl.youtube.com/watch?v=seXsyQq8n1M (z D. Bowie)

Z reszta Wikipedia fajnie oddaje moje odczucia:

The album received very mixed reviews, as epitomized by an 8/10 in NME and a 1/5 in The Times.[2] Paste featured Johansson on its June 2008 cover.[3] The same issue featured two reviews of the album by two different authors. One called the tracks "new standards" while the other declared the album to be "sub-standard."[4] Johansson was also featured on the cover of the May 21 issue of NME.[5]

.

hehe... a mi to się spodobało za pierwszym (i jedynym do teraz) przesłuchem na MTV czy Vivie. I to bez kaca.


BTW - dziś w TVP1 o 23.

o, mmoże obejrzę znów.

a w związku z panią scarlett - ma podobno grać rolę Courtney Love w filmie o kurcie cobainie. zadecydowała o tym sama courtney wybierając pomiędzy nią a Kristen Dust. chyba że na odwrót

_________________
ja herez ja herez

i nie wiem, który raz go obejrzałem, natomiast zauważyłem, że w zależności od sytuacji życiowej/uczuciowej widza w chwili projekcji, na pierwszy plan wychodzą inne kwestie i inaczej się je postrzega. A ze stałych cech: film niezmiennie wali młotem po głowie.

Otóż informuję, że obejrzałam dziś na Ale Kinie "Before Sunset" i - choć do "Before Sunrise" miałam stosunek zdecydowanie umiarkowany - to drugą odsłoną historii zachwyciłam się i tym samym dołączam do fanów.

Nie zgadzam się tylko z Mikim, że

Ależ oczywiście, że Hawke ma mnóstwo do subtelnego zagrania, w szczególności naturalny zachwyt.
Jest po prostu niezwykły
Tym samym zgadzam się z Crazym.

_________________
There's a lot of things if I could I'd rearrange