Niezbyt dokładnie znam ten zespół. Co prawda obie klasyczne płyty słyszałem, ale nie mam w domu i wielu rzeczy nie pamiętam. Skóra to taki ekstremalny przypadek niezwyciężonego - dziewięćdziesięciu pięciu Polaków na stu kojarzy Aya RL właśnie z tym zespołem, który ma tyle wspólnego z resztą dorobku, co... nawet nie mam z czym porównać
Więc zostawmy Skórę, którą zresztą swoiście lubię.
Moja ulica - to utwór, który robi na mnie największe wrażenie. Ba, to w ogóle jeden z najlepszych polskich utworów, jakbym miał taką listę robić. Odkąd poznałem go z listy Trójki (tak, arasku, dość to niesamowite...) aż do - jak się okazuje - dzisiaj, bo fragment występu (z Jarocina?) z Ulicą zawarty na Beats of Freedom przeszył mnie dreszczoma...
Akustyczny wstęp, który zapowiada coś całkiem innego, przykuwa moją uwagę od pierwszego uderzenia w struny, a kiedy nagle gitara ginie, zastąpiona przez niepokojące klawisze, robi się trochę strasznie. Melorecytowany tekst trafia w samo sedno a gdy wraz z pierwszym refrenem wchodzi ten przeciągły klawisz, zaczynam znajdować się w sercu mojego miasta. Ja tam słyszę Twin Peaks... Czy Angelo Badalamenti słuchał Aya RL?!
Niesamowite rzeczy dzieją się w podkładzie kolejnych zwrotek. Jakieś trzeszczenia, zgrzytania, piski... A już najbardziej totalny jest ten akompaniament pod "płoną ze wstydu nocą" zstępujący powoli, co takt, o półton, aż do przeszywającego krzyku Kukiza (nawet sepleniące 's' nie osłabia przerażenia, jakie ten krzyk we mnie budzi) i aż do tego arcymocnego akcentu po ostatniej wyskandowanej "mojej ulicy w sercu miasta". Na koniec jeszcze raz tytułowe słowa, ale już głosem zgaszonym, zrezygnowanym. I początkowa gitara.
W tej chwili poproszę * * * * * *
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
