Ultima Thule

Jak mógłbym zapomnieć o tym....

http://www.youtube.com/watch?v=LtNFQ7RJbaQ

Kurczę, ale powiem Wam, że zaskakują mnie Wasze propozycje w znacznej większości. Ot np. taki Carnival Is Over - utwór jest przepiękny, bez wątpienia, i chwyta za duszę bez wątpienia, ale zupełnie nie mieści mi się w kategorii "najsmutniejszych utworów". Gdybym nawet łzy miał w oczach za jego sprawą, to nie ze smutku, ale raczej z jakiegoś zachwytu pięknem czy coś w tym rodzaju...

I to dotyczy znakomitej większości wymienianych tu utworów.
Dla mnie czymś całkiem innym jest utwór wzruszający, a czym innym po prostu smutny. Pamiętam, kiedy pierwszy raz się zakochałem, to potem słuchałem "All I Have To Do Is Dream" Everly Brothers, i płakałem jak bóbr... ale czy to jest utwór smutny?
Pamiętam, kiedy na końcu filmu Pianista Władysław Szpilman, grany przez Adriana Brody, zaczyna grać Wielkiego Poloneza Es-dur, to płakałem jak tenże bóbr, nie bacząc na innych ludzi w kinie...
Wspomniałem o tym w poście rozpoczynającym wątek o Chopinie:

Ale czy to jest utwór smutny?!

Czy my tak odmiennie odczuwamy różne utwory, czy też inaczej rozumiemy tytuł tego wątku? (podejrzewam to drugie)


PS. Z wymienianych tu rzeczy najbardziej przemówił do mnie natalii Pyramid Song, to rzeczywiście aż przytłacza smutkiem, oraz zestaw Peta, gdzie nie wszystko znałem, ale generalnie zasmucił mnie on prawdziwie

_________________
ćrąży we mnie zła krew

A mi się właśnie zdaje że to pierwsze...subiektywnie każdy inaczej odczuwa poszczególne dźwięki, dla każdego znaczą one coś innego i wywołują zupełnie inne uczucia, wspomnienia, obrazy...chyba każdy z nas po prostu nosi w sobie taka strunę którą porusza coś diametralnie innego... sprawdziłem sobie większość kawałków które inni tutaj wymienili -niektóre z nich faktycznie działają na mnie, inne pozostawiają mnie totalnie obojętnym...

Karolina, a czy piękno i nadzieja wykluczają smutek?

Crazy, próbujesz storpedować cały wątek a konkretnie podajesz tylko jeden utwór (Carnival) - to jak mam się odnieść?
W dodatku podnosisz problemy metodyczne (wzruszające/smutne oraz błędne rozumienie tytułu), a kto tu ma siłę na dyskutowanie takich kwestii .

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

tak. jak się wdrążyć głębiej to chodzi o radość. smutek może być z wierzchu, pozorny.

dobra, wynoszę się stąd. nie rzecz w tym by się bez powodu z własnej woli wprowadzać w depresję. .

Me Gotta Be Blue
zapis kwintesencji smutku, zwłaszcza wobec braku wyjścia z tej sytuacji

wydawało mi się, że wczoraj napisałem naprawdę smutnego posta pełnego smutnych piosenek i mojego smutku ... ale chyba go nie zauważyłeś

_________________
ćrąży we mnie zła krew

oczywiście, że zauważyłem

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Wit mi położył wątek na talerzu




Mnie także wydaje się, iż smutek odczuwany przy różnych utworach wynika z ludzkiego charakteru, a czasem wspomnień. Czasem smutek jest w tekście, a nie ma go w muzyce i vice versa. Czasem wiemy, kiedy i dlaczego ktoś skomponował dany utwór i wczuwamy się w jego historię. Czasem wczuwamy się wyłącznie w swoją.

Najwięcej najsmutniejszych songów w moim odczuciu to miał wczesny Leonard Cohen, także Springsteen, nawet Dylan, też Mike Scott z the Waterboys i Wayne Hussey z the Mission... J.Cash również... Za dużo tych tytułów by jakikolwiek wskazać...
Z krajowego podwórka to Armia (choćby utwór "Nigdzie teraz tutaj" debeściarski) z pierwszego okresu, Brygada Kryzys ("NIie ma nic" - kolejny faworyt), ksu. Jest kilka płyt polskich mocno smutnawych jak: "Stańcie przed lustrami" Róż Europy czy "Szukam nowego siebie" Sztywnego Pala Azji... Wczesny Grechuta też mi pasuje... W klasyce i jazzie tez jest tego total, tyle że to nie songi...

_________________
II.OP.OP

DCD - Host of the Seraphim... Nic bardziej smutnego nie znalazłem...

1. Tom Waits- I'm Still Here
2. Tom Waits – Ruby's Arms - kurde ja z samego Waitsa mogłabym taką 10 ułożyć
3. PJ Harvey – Silence
4. Beck - Everybody's Gotta Learn Sometime
5. Joni Mitchell – River
6. This Mortal Coil - Another Day
7. Martyna Jakubowicz- Kołysz Mnie
8. David Byrne – The Great Western Road
9. Jimmy Nail – Lost
10. Kate Bush – Cloudbusting

chciałem przeprosić Krejzego za zbyt radykalne sformułowanie z mojego postu

ot, depresyjny fatalizm mi się włączył i wyolbrzymianie

ale z tym smutkiem w piosenkach bardzo ciekawa i bardzo subiektywna sprawa : się mi przypomniało że kiedyś w bitlesoskim wątku Morella i Gero pisali o tym ile smutku kryje się w Walrusie - zaskoczyło mnie to wówczas, ale pomyślałem sobie 'kto wie - może nie łapię tej fali po prostu'

i nieraz zdarza się tak, że słucham czegoś wielokrotnie a potem nagle myślę sobie 'gosz, ale to jest smutne, w życiu bym nie powiedział' - tak mnie właśnie Marley kiedyś zaskoczył, w nim jest tona smutku, tylko trochę poukrywana

bo sam smutek taki jest - wydaje mi się, że to jedna z żyłek co łączy człowieka z duszą, rejestruje różne jej tajemnicze sprawy - subtelne uczucie
choć oczywiście bywa też ewidentny i przytłaczający




kurde ja też




o tym też myślałem - kto wie czy nie wejdzie do ostatecznego tena
w ogóle muszę w wolnej chwili posprawdzać te różne wasze propozycje

a jak piszecie o Cohenie to które piosenki konkretnie macie na myśli? Who By Fire?

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Właśnie tak. Chociaż "Dress Rehearsal Rag" tylko trochę mniej.

_________________

_________________
ooooorekoreeeoooo