Jeden z tematów, których nigdy nie napisałem, miał się nazywać np. "as tears go by" i wbrew pozorom nie opowiadać o Rolling Stonesach, tylko o piosenkach (a w dalszej perspektywie - może nie tylko piosenkach), przy których autentycznie smutek robi się wszechogarniający... płakanie kojarzy mi się o wiele bardziej z książkami i filmami, niż z muzyką, ale jednak może coś by się znalazło? I może niekoniecznie muszą być łzy, ale przynajmniej porządne dławienie w gardle
Miałem w poście otwierającym zawrzeć trzy utwory. Oto one, bez kolejności, chyba że w kolejności poznawania.
Blue Valentine Toma Waitsa. Pamiętam jak dziś, jak siedziałem w dużym pokoju, w drugim kącie pokoju siedział mój tata, i tak słuchaliśmy jak Tom Waits zbolałym głosem wyśpiewywał o złamanym sercu i o winie, której nie zdoła zmyć
... i to jego wzdechnięcie przed solową partią gitary, jedynym momentem utworu, gdy emocje trochę jakby przysypiają. Do dziś uważam ten utwór za jeden z najpiękniejszych ever, u Waitsa oczywiście bezkonkurencyjny numer jeden, i choć nie zawsze mnie tak wzrusza, to wiele razy wzruszał do łez albo blisko.
Opowieść pewnego emigranta - Jacek Kaczmarski, jedyna wersja to dla mnie ta z koncertowego albumu. Tu bez łez, ale właśnie z dławieniem w gardle wysłuchiwałem opowieści o tułaczce nieszczęsnego Żyda, ale i o jego winach, zwłaszcza tam, gdzie porównuje muzykę - Mozarta i Bacha - do tego, co działo się za ścianą w pokoju przesłuchań... Ale i ten moment, kiedy przyjechał do Jerozolimy i wstydził się, i nie wiedział, kim właściwie ma być
Kanały Lao Che. To jest dla mnie najsmutniejsza pieśń świata. To nawet nie jest pieśń, to jest skarga. Padnij, powstań, zgiń... zmartwychwstań. ale ile w tym bezgranicznego smutku...
zdycham. I ten moment najczarniejszy, kiedy wszelka nadzieja zgasła:
przecież nie ucieknę... nogi już... mnie nie niosą 
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
