Miki pisze:
poza trzema przypadkami. Pierwszym jest Jurij Andruchowycz w "David B. saw war", ale inaczej być nie mogło. Wizja konspirujących Polaków jest sugestywna. Drugim Czesław Mozil, który zdominował "Bal na Gnojnej". Trzecim Jorgos Skolias w przejmującym "Warszawo ma"
Zdecydowanie dodałabym Tymona. Dla mnie on rozpoczął dopiero koncert (nie tylko ze względu na złożenie parasoli). Jeden z najlepszych utworów.
Miki pisze:
Dwie ostatnie uwagi dotyczą wersji studyjnych
Na żywo przeszywające.
Miki pisze:
Bardzo żałuję, że na płycie znalazła się skrócona wersja "Warszawy"
Zgoda.
Miki pisze:
"Marsz Mokotowa" (na płycie Budzy nieco zagłusza Karolinę,
No właśnie, dlatego cieszę się, że mogłam usłyszeć w wersji koncertowej, chyba pozostanie na długo mocno we mnie, a na zawsze pobije wersję z płyty.
Miki pisze:
"Człowiek z liściem" (choć na płycie Bunio jest odważniejszy niż na koncercie Wink )
"Sen o Warszawie" (spodziewałem się, że wychynie zaraz perłowa łódź)
Człowiek z liściem - nie wiemy po co. Na płycie może i sympatyczna, ale rozbija mocno klimat.
Co do Snu - przekonał mnie muzycznie, światła dużo zrobiły, ale - o ironio - choć na scenie widziałam tylko Karolinę, wolę pamiętać muzyków niż jej wykonanie.
Miki pisze:
"Czerwona zaraza" broni się muzycznie, ale nie wokalnym udziałem Titusa, na którego usprawiedliwienie mogę znaleźć jeden argument: bardzo trudny tekst. Zaprawiona w aktorskiej interpretacji Cicha mogła sobie sama z nim poradzić.
Zupełnie się nie zgadzam. Nie przełknęłam jeszcze w całości, ale myślę, że po jakimś czasie ten utwór będzie się mocno wybijał na tle płyty. W ogóle Titus bardzo mi się cały podobał - fajnie wyglądał, fajnie się zachowywał, miał w sobie coś takiego wyjątkowego, co nie zawsze można dostrzec przy takim natężeniu takich koncertów.
Miki pisze:
Podśpiewujący Czesław nadal mnie wkurza i raczej ta płyta tego nie zmieni.
Śpiewający Czesław nadal mnie bawi i płyta utwierdza mnie w tym przekonaniu i umacnia ciepłe uczucia dla niego.
Z braku czasu pozostanę przy tej formie wpisu. Bardzo nierówny koncert i płyta. Na razie do projektów typu Gajcy - bez szans. A! Sen bez jutra (Miki, popraw, jak pomyliłam) pojawił się na drugi bis. Niezwykły, wstrząsający - jak na płycie.
Niech to będzie też trochę odpowiedź dla Paulusa, któremu zdołałam tylko powiedzieć, że "Jednak można w Warszawie kończyć koncert 22.25".
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
