Pozwoliłem sobie na własną ocenę płyty Strachów – ocenę płyty wykonawcy, którym mam styczność od 10 lat, więc żywię do niego nutkę sympatii, ale i niewielkiego krytycyzmu. Nie wnikam w oceny innych – przedstawiam pobieżną, gwiazdkową ocenę tego, co się dosłuchałem
Skala ocen – 1 - 6
Chory na wszystko *** - tradycyjny grabażowy tekst, pełen osobistych odwołań – rozliczenia byłego mieszkańca „Pankroksiti” Grabaż podsumowuje w sposób niby autorski, jednakże przesycony dominującą w jego tekstach nostalgią i jakby zniechęceniem
Nieuchwytni buziakowcy ** - ufff…w przypadku tego albumu kilkakrotnie zastanawiam się o co Grabarzowi chodzi…m.in. jeśli chodzi o tytuły i niektóre zwroty („Pete Doherty na kondomach…”, czy „beatyfikacja bitu…”) – nie jest to mój faworyt – ale melodia całkiem całkiem
Twoje oczy lubią mnie *** - tu brzmi Grabażowość w pełni – miłosne teksty, poetyckość wyczuwalna i kobiecy wokal dopełnia całości songu młodzieżowo – „buntowniczego” z nutką ckliwości
Ostatki *** ½ - melodia „miodzio” – tekst nie przeszkadzający melodii – ale nie wnoszący zbytnio dużo – tu się nie popisał Grabaż wcale, choć czuć jego pióro twórcy ciekawych epitetów
Cafe Sztok *** - smutek łaczący się z nastrojem powagi pana zrzucającego cylinder i śpiewającego songi o nostalgii, miłości i do których tulić można się na ogniskach, tudzież innych pijackich scenariuszach
Dziewczyna o chłopięcych sutkach - * (za tytuł) - *** za wokal kobiecy – miłość miłość i wszystko, co Grabaz nam przedstawiał i przedstawia – zawiłe historie męsko – damskie
Ten wiatrak, ta łąka - ** - niby o Polsce, niby o życiu – słabe
Spacer do krainy Zero - ** ½ - za melodię stricte Grabażową (choć Kozakowo – mańkową zapewne) – patrz: inne miłosne songi
Żyje w kraju… - ** - ileż można się politycznie udzielać – „Pankroksiti” to wszak już nie grabażowy dom
Dodekafonia - ** - typowe
Radio Dalmacija - **** - i na koniec utwór na tej płycie wybitny – melodia, refren – miodzio…to niby takie rozliczenie (gdzieś czytałem) autora z twórczością – nie wnikam w sens jego napisania – ale tu potwierdza się, że Grabarzowi i Strachom potrafią wyjść utwory najzwyczajniej w świecie dobre
Nie zabijcie mnie kontrocenami
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
