Ultima Thule

ja tak miałam w tym roku ze słodyczami. Poczęstowano mnie i dopiero jak miałam w ustach, to mi się przypomniało moje postanowienie. Nie było sensu wypluwać.

A poważniej. Dla mnie słodycze (czekolada!) są taką przyjemnością, że jakakolwiek rezygnacja z nich jest dla mnie wyzwaniem. Generalnie - nie rezygnuję z nich . I jak już, to TYLKO w Wielkim Poście udawało się to, i - okazywało się nietrudne. I też mnie to zadziwiało.

Dla mnie też sprawia to pewne trudności, ale podjąłem postanowienie nie jedzenia ich w piątki Wielkiego Postu. I też się udaje, właśnie z taką dziwną łatwością.

Oczywiście że tak, przecież nie na tym to polega, by popadać w "faryzeizm".

_________________
Would you know my name, if I saw you in heaven ?

Mój kanał na YouTube, czyli klejenie modeli, ale nie tylko.

Ostatnio byłem na rekolekcjach, które prowadził charyzmatyk - czułem się trochę jak na modlitwach prowadzonych przez Odnowę w DŚ... Ale dochodzę trochę do siebie... Dobrze, że te święta niebawem...Święta będące pamiątka śmierci i zmartwychwstania Chrystusa...

_________________
II.OP.OP

A u mnie dziś w parafii skończyły się zwykłe, tradycyjne rekolekcje wielkopostne. Po dzisiejszym kazaniu wróciłam do domu z jednym zdaniem: "Bądź wola Twoja." Kurczę, wiadomo, że tak chrześcijanin modlić się powinien i wiadomo równie dobrze, że to cholernie trudne. Ale tym razem po raz pierwszy w życiu - tak po prostu - bez żadnego przekonywania siebie na siłę - mam poczucie, że to najlepsza i jedyna możliwa modlitwa, jaka ma sens w mojej sytuacji, jedyna, która może mnie ocalić... Po nie-mam-pojęcia-ilu-już miesiącach bezskutecznych modlitw i zastanawiania się jak właściwie powinnam się modlić i o co...

_________________
Mam niebieskie futerko
i uwielbiam wciąż latać

dzięki wujaszkowi trafiłem tutaj http://www.jamna.dominikanie.pl/wspomnienie/rekolekcje/rekolekcje.html
tak na dobry początek
może ktoś ma inne ciekawe linki - mogą być stare rekolekcje godne polecenia


Pietruszka wiem, że adwentowe ale za rok zapomnę http://www.jamna.dominikanie.pl/wspomnienie/rekolekcjedwa/rekolekcjedwa.html

dla Wielkopolan zaproszenie ponawiam jak co roku
w niedzielę palmową o 15 w Kicinie k/Poznania
Misterium Męki Pańskiej
tu artykuł http://www.przk.pl/nr/wiara_i_kosciol/mistyka_nie_teatr.html
złym łotrem jest jest prezes Towarzystwa Tatrzańskiego
kilka lat temu był Jezusem
prawdziwe uczestnictwo nie spektakl
kto może niech przyjedzie

To był bardzo dobry Wielki Post, jeżeli o mnie chodzi.

Jednak jedna rzecz bardzo mnie zdziwiła in minus, a mianowicie ani razu (ANI RAZU!) nie rozebrzmiała w nim w mojej obecności pieśń "Ogrodzie Oliwny". A to niedobrze (bardzo lubię tę pieśń!)

_________________
ćrąży we mnie zła krew

O popatrz, ja chyba też jej nie słyszałem, a może raz w radiu słyszałem... Ale na szczęście w samą Wielką Sobotę, tuż przed Mszą Świętą Wigilii Paschalnej usłyszałem "Rozpięty na ramionach", a to jest pieśń, którą potrzebuję koniecznie usłyszeć w Wielkim Poście, najlepiej przy okazji rekolekcji, najlepiej w wersji na gitarę klasyczną/akustyczną, ale w ostateczności mogę sobie sam ją zaśpiewać.

_________________
Would you know my name, if I saw you in heaven ?

Mój kanał na YouTube, czyli klejenie modeli, ale nie tylko.

Ja się w dwóch czy trzech podpunktach odnalazłam i w ogóle ten tekst do mnie trafia
Jak zmarnować i przegrać Wielki Post

Ale sądzę, że to nie jest "dobra rada dla każdego" i wcale nie jest to artykuł skierowany do wszystkich. Tylko do tych, którzy mają akurat ten rodzaj kłopotów.

(-)

Miejscami prawdziwe, a miejscami nie. Jeden z komentarzy poniżej bardzo oddaje mój problem z tym tekstem:

Autorka artykułu stosunkowo najczęściej porusza kwestię tego, że ten poszczący jest uciążliwy dla otoczenia i tak dalej. No pewnie, że to źle, zgadzam się, że nie ma to sensu, co zresztą wynika z pierwszej Ewangelii każdego Wielkiego Postu: kiedy pościsz, rób to tak, żeby inni nie wiedzieli. Nie łaź z brudną głową i w dziurawym ubraniu, tylko wręcz przeciwnie. Zgadzamy się tu wszyscy: Pismo, ta pani, ja, pewnie wszyscy w ogóle. Ale ja się zgadzam również z autorem komentarza: nie ma to nic wspólnego z treścią samych wyrzeczeń.

Natomiast niezwykle podoba mi się z tego artykułu inny fragment:

To wydaje mi się rzeczywiście bardzo prawdziwe. Stąd ten absurd zostawienia chorego współmałżonka z wymiotującym dzieckiem. Bo poniekąd można by tu powiedzieć rzeczywiście: to prawda, przeżyją, a może naprawdę ta "randka z Panem Bogiem" jest ważniejsza? Zapewne jest. Ale nie o to według mnie chodzi, czy jest ważniejsza, tylko o to, że właśnie pokutą staje się tu to, że chciałbyś pójść do tego kościoła, jak sobie zamierzyłeś i założyłeś (i pewnie w dodatku masz ochotę, zwłaszcza jeżeli alternatywą jest wycieranie wymiotów) - a wybierasz to, co zesłał ci Pan Bóg zamiast swojego pierwotnego planu.

Swoją drogą, poczyniłem pewne postanowienie na ten rok i już mi się chyba nie udało, chyba że się jutro zaprę, ale sam nie wiem, czy to ma sens, czy ja po prostu jestem tak strasznie leniwy...?

_________________
ćrąży we mnie zła krew

do mnie nie trafia
wolę słowa Jezusa z powtarzaną obietnicą
Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie

wszystko jasne, proste i jakże trudne

_________________
J 14,6

Tak, ale z drugiej strony wiele razy i tu na forum dyskutowaliśmy o tym, jaki sens mają takie posty podejmowane w celach, powiedzmy, samodoskonalenia się. Ja sam nie wiem, co o tym myślę, ale byli tu tacy, którzy mieli bardzo wyrobione zdanie (zwykle przeciwne takim postom-wyzwaniom).
I wracając do fragmentu, który mnie wciąż zastanawia:

Bo z jednej strony stoją słowa o tym, że kto przykłada rękę do pługa, ale się ogląda, nie jest godzien. Więc kto chce iść za Bogiem, ale za chwilę, bo najpierw musi jeszcze posprzątać po tych wymiotach, to może też nie jest godzien? I tak naprawdę ciągle będzie korzystał z różnych lpszych i gorszych powodów, żeby do tego kościoła nie pójść?
Ale z drugiej strony mi się wydaje, że te słowa tyczą się sytuacji... kiedy to Bóg mnie wzywa. A nie kiedy ja sobie wymyślę, że tak będzie dla nas, dla Boga i mnie, najlepiej, kiedy będę w Post chodził codziennie na msze.
Z trzeciej strony naprawdę nie wiem, jak mam się połapać, czy wezwaniem Boga jest to chore dziecko, którym mam się zająć, czy ten głos w sercu, który popchnął mnie ku postanowieniu o codziennej mszy?
W ogóle, ale to w ogóle nie jest to dla mnie jasne.



Natomiast całkiem jasne jest dla mnie, że o ile pieśń sama w sobie bardzo piękna i w ogóle, to gdybyś ją usłyszał w takiej wersji, w jakiej ja usłyszałem w tym teraz Wielkim Poście, w wykonaniu naszej pani organistki... to powinieneś jednak nie być zbyt usatysfakcjonowany

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Wierzę, że decyzja podjęta z miłości będzie dla Boga w porządku. Z miłości, a nie z wykręcenia się. Wiem, że dla mnie takei wymioty mogłyby być wykręceniem się i udawaniem, że to jednak cel wyższy.
Co do pieśni - ciekawe, jakie byłyby Wasze topteny pieśni wielkopostnych. Ja uwielbiam chyba wszystkie.

_________________
Bez zbroi wychodzić się boję.

Byłem kiedyś na koncercie w kościele św. Krzyża, na którym Sojka wykonywał pieśni wielkopostne. Towarzyszył mu m.in. Stańko. Wszystkie były cudowne.

_________________
ćrąży we mnie zła krew