Ultima Thule

Boanerges - zupełnie się z tobą nie zgadzam odnośnie tej płyty...

wokalnie - dużo jakiś takich melodyjnych zaśpiewek, ale już nie tak chwytliwych jak na poprzedniczce... toporne riffy na sattelite? mamy chyba inne pojęcie co do toporności... to właśnie na Payable on Death są "trudniejsze", trochę połamane i jednak toporne zagrywki... ani na żadnej późniejszej, ani na wcześniejszej płycie czegoś takiego nie uświadczyłem... najbardziej w tej płycie podoba mi się okładka, font "P.O.D.", a także "Will you" i soundtrack z drugiej części Matrixa - który był dodany jako bonus... płytę oceniam na ***1/2 gwiazdki... z tych płyt wydanych po 2000 roku chyba najsłabsza...

_________________
The Roots of Pangea na YouTube
Duszą Malowane obrazy

rzecz gustu - ale nawet nagrać taką chwytliwą płytę to jest sztuka - a rify inne bo i gitarzysta się wtedy zmienił - jak dla mnie to "testify" ustępuje "pod"

_________________
W jednej ręce granat,
w drugiej nóż... i już!

Jakiej formy..? Chyba, że masz na myśli plastik.

Cięższy? Ale gdzie, jak?

Co do riffów to już się Smok wypowiedział.
Tak, ale można nagrać płytę z chwytliwymi numerami, które nie będą brzmiały jak autoplagiat.
Poza tym, czy ona taka chwytliwa..? Polemizowałbym.

Truby ma u mnie dużego minusa za ten album (za 'Testify' trochę mniejszego), bo w Living Sacrifice udowodnił, że potrafi przyp.. no, szarpać struny On mógłby nagrać z P.O.D. materiał ostrzejszy od wszystkich ich płyt razem wziętych.

_________________
www.dtrecords.pl - Dobry Towar Records (Spirit of 84, Malchus, cdn...)
www.backstageshop.pl - płyty, koszulki, książki, itd.

"Jak mamy tu coś zwojować skoro między jedną siatką, a drugą jest przerwa na piłkę?"

Tak - dla ciebie to plastik a dla mnie nie i przy tym zostańmy.




Moim skromnym zdaniem jest odwrotnie - do cięższych płyt wystarczy ten co teraz jest z powrotem - a Truby pokazał, że z prostego grania, można sklecić coś "lekkiego" i trzymającego poziom. No nie jest to geniusz ale dobry jest/był. Tyla 8)

_________________
W jednej ręce granat,
w drugiej nóż... i już!

Ale nie mam zamiaru Cię na siłę przekonywać, luz Ja po prostu naprawdę bardzo zawiodłem się tym albumem. Jak będę miał w końcu prąd w domu ( ) to sobie posłucham znowu, może intensywniej, tego albumu i może cokolwiek mnei tam zafascynuje. Jak na razie, to bida...

_________________
www.dtrecords.pl - Dobry Towar Records (Spirit of 84, Malchus, cdn...)
www.backstageshop.pl - płyty, koszulki, książki, itd.

"Jak mamy tu coś zwojować skoro między jedną siatką, a drugą jest przerwa na piłkę?"

Nina Simone: Love Me Or Leave Me.

Sobie sprawdziłem, to jest amerykańska piosenka z lat dwudziestych.
Nina ją trochę zmieniła i wykonała... Ale jak!

Sekcja swinguje, ale na pierwszym planie mamy głos i fortepian pani Simone. Mocny i pewny śpiew, jaki głos i determinacja w nim. Piękny fortepian, który ma swój czas: najpierw luźne jazzowe solo, a potem jakby bachowska polifonia, bo ogólnie jest w tym numerze bardzo udane przecięcie jazz/klasyka. I krystaliczna wyrazistość (porównałem z jakąś starodawną wersją). Do tego tekst - wspaniale ułożony (np. ta pierwsza zwrotka) i bliski mi mentalnie. I ja Ninie wierzę, że to wszystko jest na poważnie.

Można sobie zweryfikować:
* wersja o której piszę
* wersja lajw.

A ten wpis niech będzie też moim niskim ukłonem w stronę autora wątku i jego żony dzięki którym usłyszałem Ninę Simone .

Do pięciu gwiazdek nigdy nie miałem tu wątpliwości, ale nie o to chodzi - wszystko, coś tu napisał, zgadza się w stu procentach. Każdy element gra tu idealnie:


nie wiem, czy znam bardziej udane! ******


i determinacja, i lekkość w sensie łatwości śpiewania... i barwa tego głosu, i ta krystaliczna wyrazistość! ******


ach ach! ******


i właśnie to ma robić! *****


i na dodatek każde jedno słowo można zrozumieć! ****** (!)

Jedynie na temat tematu piosenki się nie wypowiem, czy na poważnie czy nie, bo nie wiem, o czym ona śpiewa, jak często biorę słowa ich brzmieniem, a nie znaczeniem.

Bardzo się cieszę z tego wpisu Twojego i że usłyszałeś Ninę Simone

Może teraz dzięki Twojemu wpisowi jeszcze ktoś ją usłyszy?...

_________________
ćrąży we mnie zła krew

ja czasem słyszę i to nie tylko "My baby just cares for me", chociaż to był mój pierwszy raz, kiedy mtv prezentowała plastelinowy teledysk
http://www.youtube.com/watch?v=eYSbUOoq4Vg
pum pum!
pum pum!
*****

a teraz z innego klimatu zupełnie:
******, bo to na więcej niż pięć gwiazdek: Tomasz Stańko, "The Wedding - Orgy", z filmu "Pożegnanie z Marią". Mistrz. Przedostatni utwór na płycie, następne jest "Conclusion", piękne też, slucham tych dwóch zawsze razem.

_________________
Me serce jest twoje, a dusza Boga
Jest do Radomia prosta droga

Oasis...nie jest jakoś wielkim fanem tego zespołu i w zasadzie niezbyt rusza mnie ich muzyka, ale z jednym wyjątkiem. Tym wyjątkiem jest ich pierwsza płyta, którą bardzo lubię w całości. Być może jest to kwestia fajnych wspomnień, tudzież związanych z tą płytą pozytywnych skojarzeń, ale...no, po prostu lubię ten album, bardzo lubię. W każdym razie jest na nim taki utwór, na który nikt (recenzenci itd.) zdaje się nie zwracać uwagi, a który bardzo mnie porywa.
http://www.youtube.com/watch?v=oc-zD9RE_Rc
ten pęd, jakaś lekka psychodelia, ściana gitar (te zjazdy po strunach, takie Brylowe niemalże), melodia i jeszcze młodzieńczy głos młodego brata Gie = ***** !

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Ojej, właśnie stwierdziłem, że nie można tak tego skwitować!
Sekcja w tym numerze gra pięknie, wspaniale sekunduje Ninie.
A zwłaszcza bębniarz (kto to jest?) ma kilka takich momentów...!
Rewelacja, to też ma pięć gwiazdek!

Edit: Wygląda na to, że na perkusji gra tu Albert "Tootie" Heath. I wygląda też na to, że to co gra Nina w środku numeru dlatego brzmi jak Bachowska polifonia, że jest to rzeczywiście cytat z Bacha (jedna z Inwencji) . Tak piszą na wikipedii.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Nie jestem dobry w przydzielaniu gwiazdek i od dłuższego czasu nie oceniam większości słuchanych płyt. Kiedy jednak teraz słucham z rana Na Górze "Rre generacji" myślę, że nadaje się do tego wątku. Lubię ją właściwie, odkąd w maju zeszłego roku kupiłem ją w krakowskim Empiku. Właściwie od początku nie wchodziła w grę żadna niska ocena. Dlaczego nie pasowałaby do tej płyty piątka? Nie widzę przeszkód.

Przy okazji jest to chyba na zmianę z "Hip hip hura alleluja!", mimo molowych tonacji w kilku piosenkach, najradośniejszy ze znanych mi albumów.

_________________
Czuję tu zapach chrześcijanina

Wersja sammy davis jr. też dobra! W sumie pierwsza jaką usłyszałam.
Bobby Womack, ta piosenka i w ogóle tak definiowany soul mają pięc gwiazdek .
http://www.youtube.com/watch?v=ovmS20sc2_U
A tak stricte wątkowo, to cała historia mojego słuchania Metalliki podpina się pod ten wątek. Kiedyś to był największy obciach, a ludzie w bluzie z pięścią, to wieśniaki i pozerzy . A potem przyszła eureka i musiałam znokautować rówieśników, by wcześniej wpuszczono mnie na maturę ustną z polskiego, bo przecież jadę do okulisty...

_________________

Kiedy tylko w moich snach
Ktoś podnosi na mnie głos
Jak wytresowany pies
Kuląc się czekam na cios

Dla mnie największą eureką ostatnich miesięcy była płyta Blackwater Park zespołu Opeth. Polecił mi ją mój współlokator i kolega ze studiów, wielki fan death metalu. Z jego pokoju ciągle dochodził jakiś growl i inne mroczne dźwięki. Ja nigdy nie lubiłem tak ekstremalnej muzyki. W kwestii metalu słuchałem wtedy tylko thrashu. Później ten sam kolega dał mi do posłuchania wyżej wymienioną płytę i po prostu mnie olśniło. Piękne brzmienie i świetne, złożone kompozycje. Jedyne co mi przeszkadzało to partie growlu, do których w końcu się przyzwyczaiłem i teraz jestem w sumie fanem tego zespołu.

Innym przykładem może być...... armijne Triodante. Z początku mi się po prostu nie podobało. Byłem wtedy jeszcze pod wrażeniem Legendy i Prozessu, które były pierwszymi płytami Armii jakie posiadałem. Dopiero później mnie trafiło jak świetna jest ta płyta. Słuchanie tej muzyki bardzo dobrze na mnie wpłynęło. Puszczałem sobie ją w ciężkich chwilach i zawsze dodawały mi siły i otuchy. Szczególnie mocno działała na mnie część "czyśćcowa".

Zdarzały się też inne olśnienia, ale te dwa były chyba u mnie największe.

_________________
They will see his glory, the sons of darkness, they`ll grind their teeth in helpless anger

CURTIS MAYFIELD!



i "Better Living Through Chemistry" Queens of the Stone Age.

Oba odkrycia z wczoraj

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Trochę dni temu, na długą drogę samochodową do Włoch, wziąłem kilka płyt. Posłuchaliśmy wtedy następujących rzeczy:

- The Commitments, soulowe klasyki z filmu
- The Police, składanka z pierwszych trzech płyt
- Lao Che "Gospel"
- The Beatles "Rubber Soul"
- Dire Straits "On The Night"
- Nosowska/ Osiecka
- Johnny Cash "American Recordings 3"
.. chyba o czymś jednym zapomniałem...

Co ciekawe, zwycięzca z tego grona wyłonił mi się z ogromną siłą, chociaż wcale go nie szukałem...

Najlepsza płyta w drodze: Nosowska/ Osiecka
Najlepsza piosenka: Na całych jeziorach - ty
Najlepszy głos: Nosowska (przebiła Lennona, Stinga i Casha bez mrugnięcia okiem)
Najlepsze brzmienie: też ta płyta, każdy dźwięczek rozdźwięczał mi tę nudną długą podróż idealnie, każdy słyszałem i trafiał tam, gdzie trzeba.

Ta płyta ma pięć gwiazdek!!!

_________________
ćrąży we mnie zła krew